sorular içinde ara
yeni soru sor
son sorular
son cevaplar
kategoriler
  • süslü
  • moda alışveriş
  • kuaför & güzellik merkezi
  • sağlık
  • spor
  • gönül işleri
  • aile arkadaş ilişkileri
  • cinsellik
  • eğitim & kariyer
  • seyahat
  • pet
  • sanat
  • bürokrasi
  • diğer
girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (14)
  • medya (0)

14. Yıllar önce bi dize okumuştum, ya canlar canı yunus emremize ya da mevlanamıza aitti, ya da öyle kıymetli birine. ne yazık ki çok zaman oldu, kime aitti  hatırlamıyorum.

Diyordu ki “üzerine konan tozu silkelerken bile nazik ol, kim bilir bir zamanlar hangi sevgilinin şimdi toprak olan gözleriydi.”

Bana çok naif gelmişti bu söz. İç dünyamızı düşününce aslında her insanın duygu dünyası ve kafasının içi ayrı bir paralel evren. İnancım gereği öldükten sonra da hayatın varlığına inanıyorum, ruh varlığını sürdürdüğü sürece o paralel evrenler de onunla devam edecek. O yüzden o dünyalarda hala hatırlanıyor olacağız. Ki allah evreni yaratırken her şeyi yaratmış, gerekirse öz öz, birbirinden dönüşebilecek, birbirinin içinden çıkabilecek şekilde. O yaratılıştan itibaren artık herhangi bir şey ne tamamen yok olur, ne de yoktan var olur (allahın yaratma gücü dışında). O yok olmayan bilinçlerde hatırlanmaya devam edeceğiz hayatında iz bıraktığımız kişilerce.

Kaldı ki hatırlanmasak nolacak. Diyelim ki benim teorim yanlış, öyleyse ölünce yok olup sıfırlanıyoruz. Öldüğümüz gün bile kimse bizi hatırlamasa nolacak ki biz öldükten sonra bunun farkında olmayınca? 

Kısacası beni geren bi soru değildir, kendimce nacizane cevaplarım olduğu için.

7 aralık 08:38 7 aralık 08:40

13. Beni rahatlatan bir düşünce. Zaten anlamıyorum herkes ölümlüyken bu kadar kalıcı olma hevesi niye. 100 seneyi bırakın 10 sene sonra hatırlanmayacak olsam umrumda olmaz. Hatırladıklarımıza ne faydamız var ki bir de hatırlanmak isteyeyim.

7 aralık 01:48

12. Ardımda kalıcı bir eser bırakamayacağım için üzülürken evrenle ilgili belgeseller izlemeye başladıktan sonra Dünya'nın, hatta kocaman zannettiğimiz Güneş'in bile kum tanesi kadar büyük olmadığını öğrendiğim an önemini yitiren düşüncemdir.

7 aralık 01:27


11. Ben hayatta olmayacağımdan, benim için önemi olmayandır. Dünya tarihine iz bırakamayacağım belki ama En azından arkasından küfredilecek biri olmamak da başarı.

6 aralık 19:08

10. Zerre umrumda olmayan olay. Saçma sapan bir canlı türü beni hatırlasa ne olacak hatırlamasa ne olacak? Her şeye bu kadar anlam yüklemeyin. İnsan düşünüldüğü kadar değerli bir canlı değil. Evet hümanist değilim hatta insan sevmiyorum.

6 aralık 18:39

9. Düşünmekten beni depresyonlara, oradan maniye sürükleyip götüren olay. Beklentilerini karşılamayan bir hayat tarzının içine düştükten sonra, bunu değiştirmek için yalnızca hatırlanacak kadar büyük adımlar atman gerektiğine inanıp bir türlü cesaret edemiyorsun. Bir manası da yok aslında... Zira,100 yıla gerek yok, bugün yitip gitseniz sizi ertesi gün unutabilecek kadar hissizleşti insanlar, insanlık. Büyük insanlar dediğimiz kimselerin bile adı geçtiğinde zihninde en ufak bir pırıltı canlanmayan boş koyun sürüleriyle dolup taştı dünya, gün gelecek kendilerini bile unutacaklar. Onların torunları tarafından bilinmek için bu kadar üzülmenin bir anlamının olmadığı aşikar değil mi?

6 aralık 09:27

8. "Seni, adını bilen son kişi de öldüğünde hiç yaşamamış gibi olacaksın."sözünü ilk duyduğumda ufaktan bir aydınlanma yaşayıp bir hüzün çökmüştü.neyse ki insanların hayatına dokunduğum bir mesleğim var.varsın hatırlanmayayım birinde iz bırakmış olmak da güzel.

5 aralık 22:08


7. Niye hatırlanmak isteyelim bu da başka bir soru. insan doğasındaki narsisizm, bu olmadığımız bir yerde bile iz bırakma telaşını bize yüklüyor belki de. bu duygunun çözümü maalesef ki torun torba çoluk çocuk da değil. Kaçımız annanemizden ötesini hatırlıyoruz. Belki onu bile hatırlamıyoruz, anılarımızda yok.

Bir gün gelecek tüm önem verdiğimiz şeyler, telaşlarımız, acılarımız, mutluluklarımız, gururlarımız bir toz bulutu olacak. Belki farklı bir boyuta geçeceğiz, belki de tamamen yok olacağız, kim bilebilir.

Bu sebeple hafif bir ruh haliyle yaşamak, herşeyin geçici olduğunu bilmek insanı rahatlatabilecek en güzel şey. 

5 aralık 21:28

6. kötü şekilde gelmektense gelmemek en iyisidir.

Kaliteli işler yapıp iz bırakırsan neden olmasın?

5 aralık 20:50

5. bana koymuyor açıkçası. zaten hepimiz hatırlanmayı hak ediyor muyuz ki? eğer bu dünyaya gerçekten bir şey katmayacaksak neden hatırlanalım, milyarlarca insan yaşıyor milyarlarca insan ölüyor, üstelik bunun bir de galaktik boyutu var. eninde sonunda hatırlayan da hatırlanan da aynı gezegende yok olacak. çocuk yapmak çözüm değil, 100 olmasa 150 sene sonra unutulacaksınız zaten.

hitler de unutulmaz biri, mussolini de, saddam da. kötü hatırlanmaktansa unutulmak daha iyi.

5 aralık 20:32