girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (83)
  • medya (1)

83. çok uzun yıllardır olan sorunlarıma, en sonunda cesaret edip gittiğim psikiyatrın koyduğu ad. kötü yanı, tüm kaygıları yetmezmiş gibi bir de kaygılanıyorum diye kaygılanmaya başlıyor insan. onu korkutan şeyleri bir kenara bırakıp, gene ellerim kitlenecek mi boğazıma kadar uyuşacak mıyım diye de korkmaya başlıyor.

2 saat önce

82. 3 senedir yakami birakmayan illet. Bazen hafiflese de asla gecmiyor. İnsanlarin düşündüğü gibi bir simariklik degil bu, bir rahatsizlik, herkese kolaylik ne diyelim. 

5 kasım 21:24

81. hayatımı mahvediyor. Kafayı yemek üzereyim. Gerçekten ya delirip kendimi geberteceğim ya da zaten son bir aydır olan atak dönemlerim yüzünden stresten vücudum çökecek, erken yaşta öleceğim. Halsizlik, yorgunluk yüzünden doktora gittim, kan tahlili sonuçları çok iyi. Doktor diyor ki; sen çok sağlıklısın. Ama benim zerre enerjim olmuyor bazı günler. Sonradan fark ettim, anksiyete krizlerim yüzünden. Geceleri midem bulanıyor sebepsiz. Gerçekten sözlük, nefes alamayacak, çıldırıyorum dedirtecek, ağlama krizlerine girecek kadar ağır geçiyor. Yardım almadım, reddediyordum, gene anlatmak ve deşmek çok zor ve yıkıcı geliyor ama gerçekten sağlığım için gitmem lazım. Kendimi salak olduğuma inandırdı, güzel giden ilişkimi az kalsın bozuyordu, aileme haksız davrandım zamanında. Fuzuli zarar bana ve ben artık çok yoruldum. Bunları da hüngür hüngür ağlayarak yazıyorum artık, dayanacak gücüm kalmadı n'olur düzelsin gene. Düşünmekten başım ağrıyor artık, lütfen düzeleyim.

İnsanların bahsettiği gibi değil "aman anksiyetem depreşti çok zor" deyip meze olarak sunuluyor ama gerçekten işin perde arkasında,vhakikaten anksiyetesi olan biri olarak söylüyorum, kafamı duvarlara vurup ölmek istiyorum dedirtecek kadar kötü bir şey. Gerçekten kafamı duvarlara vurmak istiyorum böyle olunca.

-belki silerim bu enrtyi çünkü şu an gerçekten içimi dökmem gerekiyordu ama sabah kalktığımda bunu görmek bana çok acı verebilir.-

7 ekim 02:47 ed.23 ekim 16:32


80. aldığım nefes bana yetmezken,kalbim sürekli pıt pıt atarken ben acaba kardiyolojik bir sorun mu yoksa akciğerlerde mi sıkıntım var derken kendimi bu hastalıkla yüzleşirken buldum.doktora nefes alamıyorum iç çeker gibi nefes alınca rahatlıyorum acaba astım hastası mıyım derken mis gibi bu teşhisi koydu.psikoloğa gitmek gözümde büyüyor,ilaç kullanmak istemiyorum ,doktorla konuşabileceğim büyük bir sıkıntım yok ama nefessizlik beni öldürüyor.

4 ekim 23:01

79. Bende 17-18 yaşlarımda başladı. Geçirdiğim bazı travmaları o zamanlar sahip olduğum sevgili kişisiyle atlatmıştım. Sonra o kişiyle ayrılınca aslında hiçbir şeyi atlatamadığımı farkettim, atlattığımı sandığım her şey ayrılıkla birlikte öyle bir üstüme yıkıldı ki nefes alamıyorum diye pencerelere koşmaya başladım. İnsanlardan korkuyordum, kendi ailemden bile korkuyordum. Hala devam eden titremelerim o dönem başlamıştı. Depresyonla birleşince artık konuşamamaya başladım. Birisi bir şey soruyordu cevap veremeden yüzüne bakıyordum sadece. Hayatım boyunca unutamayacağım bir gün var. Yine duvarlar üstüme üstüme geliyor içimde sanki birisi ölmüş gibi bir sıkıntı var. Abim yemek masasında benimle şakalaşmaya çalışıyor ama kaldırabilecek durumda değilim. Bir anda sinirle masayı itip ağlayarak odama koştum kapımı kilitledim. Annem bağırarak kapıyı tekmelediği için açmak zorunda kaldım ama nefes alamıyorum. Öyle kötü durumdayım ki annemi duyamıyorum bile. Nefessizlikten öleceğimi sandım, bir yandan ağlıyorum bir yandan bütün vücudum uyuşturucu krizine girmişim gibi titriyor. Su içmeye çalışıyorum bardağın çoğu üstüme dökülüyor titreme yüzünden. Annem halimi hiç umursamayıp dağları delip geçecek bir ses tonuyla bağırmaya devam ediyor. O bağırdıkça daha zor nefes alıyorum. 1 saat falan bu şekilde devam etti. Panik atak mıydı, anksiyete krizi miydi yoksa sinir krizi miydi bilmiyorum ama hayatımın en zor 1 saatiydi. Depresyon kısmını atlattım ama anksiyete bana miras kaldı. Ellerim zaten sürekli titriyor. Bazen sebepsiz yere tüm vücudumda titreme nöbetleri oluyor. Ortada hiçbir şey yokken sanki çok kötü bir şey olmuş ya da olacakmış gibi kaygı hissediyorum, kalbim sıkışmaya başlıyor, ğöğsüme bir şey saplanıyor bir anda. Bazen bir anda bir kaygıyla uyanıp kusmaya başlıyorum. İnsanların içinde olduğu zaman bayılmayla sonuçlanıyor. Ne yaşadıysam hep kendi kendime yaşadım, kimseye bir zararım dokunmadı, kimseyi bunaltmadım da sorunlarımla. Ama ben anlatmasam da bir şekilde titreme krizlerimi ya da bayılmalarımı görüyorlar. Artık insanlar sen hastasın, sen normal değilsin falan dediklerinde cevap bile vermiyorum. Senin tahtaların eksik diyen bile oldu sadece titrediğim için. Bazı insanları uyuşturucu kullanmadığıma ikna edemiyorum. Sadece titrememle insanları bu kadar rahatsız ediyorsam yaşadıklarımı içime atmasam beni hastaneye kapatırlar heralde. Ne diyelim, tüm topluma psikolojisi düzgün bir cirkinordek diliyorum, böylece herkes rahatlar bende etiketlerimden kurtulmuş olurum.

17 eylül 23:31

78. Panik bozukluğu, sosyal anksiyete bozukluğu, yaygın anksiyete bozukluğu ve bir çok fobi gibi alt kategorilerden oluşan bir mental rahatsızlık türü.

En yaygın belirtileri;

Korku ve panik hali

Uyku problemleri Nefes problemleri El ve ayaklarda terleme ve üşüme

Baş dönmesi ve halsizlik

Ağız kuruluğu

Kas ağrıları Kalp çarpıntıları'dır.

Anksiyete bozuluğu bir ya da birden çok durum sonrası ortaya çıkabilir. Teşhis sırasında bu semptomları göstermenize sebep olacak herhangi bir sağlık probleminiz olup olmadığından emin olunur daha sonrasında ise bir psikiyatriste yönlendirilir. (Buranın altını çiziyorum ki teşhis koymak doktorların işidir; psikologların değil. Dolayısıyla eğer şüpheleriniz varsa lütfen önce bir sağlık kurumuna başvurun. Psikologların kendileri gerekli görürse doktora yönlendirmeleri gibi bir durum sağlıklı değildir.)

Tedavi birkaç ayrı ya da kombinasyonlar şeklinde yürütülebilir. Genelde ilaçlar + psikoterapi tedavisiyle hastadan iyi geri dönüşler alırız. Bu durumda doktor ile bir klinik psikologun ya da herhangi bir ruh sağlığı uzmanının birlikte çalışması -eğer hasta da iş birliği içerisindeyse- en hızlı sonucu verir.

Onun dışında zararsız görülen bitki içerikli çay vb şeyler tüketmek de danışmadan yapılmaması gereken şeylerden bir tanesi. Hastalara kafein önermiyoruz, bu hastada hali hazırda var olan ellerde terleme ve taşikardi durumlarına sebep olabiliyor. En önemlisi ise iş birliği içerisinde olan hastanın kendi mental ve fiziksel konforunu ön planda tutması gerekiyor. Önce kendiniz, sonra sınavlarınız ya da işiniz gelir unutmayın.

13 eylül 21:19 13 eylül 21:19

77. Atak dönemlerinde kalp çarpmasını ×3 kat daha fazla hissettirir. Kendini işe yaramaz, güçsüz, çaresiz ve bitik görmeni sağlar. Endişelerin yemek yemene engel olur. Duş almana, işe gitmeye, okula zaman ayırmaya. Ve bunlar malesef ne reyhan çayıyla ne de melisa çayıyla geçiyor. Zaman zaman panik atak geciriyorsaniz ve sosyal fobiniz de varsa vay halinize ! Kendimden biliyorum çünkü, lisenin başlarında teşhis konulmuştu ve 24 yaşındayım, hala muzdaribim...

13 eylül 20:50


76. Hafif versiyonu için melisa çayı ve ılık duş iyi gelir. 

13 eylül 20:38

75. İki ay önce teşhis koyulan ve şu anda ilaç kullandığım hastalık. Ayrıca terapide alıyorum. Uzun zamandır başka sağlık sorunlarıyla uğraştığım için hep erteliyordum ama artık dayanılmaz bir hale gelince yeter dedim ve doktora gittim. Meğer o sağlık sorunlarımında nedeni buymuş. İlacın etkisi benim için çok iyi oldu. Şimdilik uzun bir tedavi süresi beni bekliyor. Umarım sonunda bu hastalığa sahip olan hepimiz için her şey iyi olur ^^

13 eylül 15:45

74. dün girdiğim sınav sonucu ellerimden sular akmasına, 4 saat boyunca karnımın ağrımasına neden olmuş durumdur.

o kadar kötü bir psikolojik rahatsızlık ki bu, hayatımdaki pozitif şeyleri asla göremiyorum.

çok saçma biliyorum ama pozitif şarkı dinlemek bile bana zevk vermiyor.

yataktan çıkmak istememek değil de yataktan çıktığımda dışarıda başıma neler geleceğini düşünmekten tedirgin oluyorum.

sürekli eski dialogları, yaşadıklarımı hatırlayıp 'şöyle olmalıydı, böyle olmalıydı'

diyorum.

yakında destek almaya başlayacağım.

üstte de dediğim gibi dün annem o sınavdan çıktığım halimi görünce şok oldu, ben hem kendim için hem annem için üzüldüm.

3 yıl öncesine kadar başarılı biriyken bu hastalıkla başarım da düşüyor, dünden beri çok üzgünüm buraya yazmak istedim.

çok, çok kötü.

birbirimizi bırakalım artık anksiyete, lütfen.

13 eylül 10:57 13 eylül 11:05