yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (10)
    • medya (0)

    1. Medenice yapılıyorsa, çocuğun psikolojisi bozulacak şekilde gerçekleşmiyorsa normal olan durumdur.

    Ama bazı anne babalar o kadar bencil ki, çocuğu aralarında kılıç kalkan gibi kullanıyorlar. Dolduran mı dersin, karşı tarafla ilgili akla hayale sığmayacak şeyler söyleyen mi dersin, çocuğu annesiyle ya da babasıyla görüştürmeyen mi dersin... ondan sonra o çocuk tabii ki sevgiye aşka inanmaz, kimseye güvenmez, sağlıklı ilişki kuramaz.

    Ne olursa olsun çocuğa yansıtılmamalı.

    Ukte: (yazar: skyfall)

    31 aralık 2015 16:26

    2. Babası mesaiye kalan küçük yeğenim az önce önce der ki, ben babamın kokusuyla uyumak istiyordum.. anne yok, baba yok.. herkes evlenmesin lutfen ya, lütfen..

    1 ocak 2016 01:40

    3. Hayatımda başıma gelmiş en iyi olay olabilir.

    27 eylül 2017 06:33

    4. bir de boşanmaması, boşanamaması vardır ki asıl zulüm o'dur zaten.

    27 eylül 2017 20:44

    5. çocuklarınızdan değil, eşinizden boşanıyorsunuz farkına varılamayan şey bu. anne babalık ömür boyu süren bir şey ebeveynler bunu bilerek boşanın lütfen. çocuğa nafaka ödüyor olmak demek, iyi anne ya da baba olmak demek değil mesela. parayla, hediyelerle çocuğunuzu yaşı kaç olursa olsun mutlu edemiyorsunuz çünkü.

    27 eylül 2017 21:31

    6. tanım: iki insanın anlaşamayıp yollarını ayırması.

    Öncelikle; arada anne ve babanın ebeveyn olmaktan önce, iki farklı insan olduğunu anlayamayacak yaşta bir çocuğunuz varsa (çevremde gördüğüm kadarıyla 0-15 yaş arası diyebilirim) lütfen bir psikolog veya pedagogdan yardım alın. Daha ilişki nedir bilmeyen çocuğunuzun ayrılık fikrini, hele ki hayatında en değer verdiği iki insanın ayrılıması fikrini öyle kendi kendine atlatmasını beklemek saçmalamak olur.

     Eğer çocuğunuz ortalama 15 yaşından büyük ve yavaş yavaş insanları kendi hayatındaki sıfatlarından farklı olarak iki insan gibi değerlendirmeye başlamışsa alın karşınıza açık açık konuşun. Çocuk siz mahkeme sürecine girmeden onu nelerin beklediğini bilsin. öyle damdan düşer gibi çocuğun evini karşı taraftan ayırıp "aaa biz ayrıldık" yapmayın. unutmayın ki bu süreçte çocuğu en çok yıpratan şey bilinmezlik olacak ( şimdi ne olacak, anne veya babamı ne zamanlar görebileceğim, nerede yaşayacağız, etkileri ne olacak vb.)

    Mahkeme süreci sizin için yıpratıcı olacak biliyorum ama unutmayın ki bu kararı siz verdiniz, sonuçlarına da iki eş olarak siz katlanmalısınız. rica ediyorum bu süreç boyunca çocuğunuzu sürekli ağlayan depresif ebevnlerle muhattap etmeyin çünkü bu ister istemez çocuğunuzun içinde karşı tarafa dair bir kin yaratacak. Sizi aldatmış dahi olsa çocuğunuzu karşı tarafa düşman etme gibi bir hakkınız yok. Onların sizi nasıl anne baba'dan önce iki insan olarak görmesini istiyorsanız, sizde onları aynı şekilde çocuğunuzdan öte başka bir birey olarak görmelisiniz. Bu yüzden kimi sevip kime kızacağının kararını siz veremezsiniz.

     Eğer aldatılma gibi zor bir süreçten geçtiyseniz lütfen çocuğunuza "baban/annen bizi bırakıp başkası için gitti" fikrini aşılamaktan vazgeçin. Eğer karşı taraf hala çocuğuyla görüşüp ilgileniyorsa üzgünüm ama sadece sizi aldatmıştır ve bu da sorunu sizin kişisel sorununuz haline getirir, çocuğunuzu bağlamaz. Bırakın bu konu hakkında ne düşüneceğine kendi karar versin.

     Ortada şiddet gibi bir unsur varsa, kendi can güvenliğinizden ve çocuğunuzun can güvenliğinden korkuyorsanız lütfen bunu çocuğunuzla karşı tarafa lanet etmeden açık açık düzgünce konuşun. Onun güvenliğini sağlamak için bazı kararlar vermek zorunda olduğunuzu anlatın yoksa büyüdüğünde sizin onu korumak için değil karşı taraftan intikam için görüştürmediğinizi düşünüp sizden nefret edip, karşı tarafa gereksiz bir bağlılık hissedebilir.

     Herşeyden önce ayrıldığınız kişinin karşı taraf olduğunu, çocuğunuz olmadığını unutmayın. Ne olursa olsun ondan vazgeçmeyin. Bazen çocuklar bu durum karşısında agresifleşip size kızabiliyor, anlık nefret kusmaları yaşabiliyor normaldir. Siz, o size ne kadar kızarsa kızsın onun elini tutun ve sevginizi gösterin. O da zamanla sakinleşip hayatının değiştiğini ama sevginizin, aranızdaki özel bağın değişmediğini anlayacaktır. Eğer karşı taraf çocuğuyla görüşmek istemiyorsa bu durumu açık ama uygun bir dille çocuğunuza anlatın ki sizin onu karşı tarafla görüştürmediğiniz fikrine kapılmasın. Lütfen bunu uygun bir dille yapın o zaten alması gereken mesajı alacaktır.

     Boşanmak zaten zor birşey , çocukla boşanmak şu dünyanın en zor şeylerinden biri farkındayım ama o çocuğu yapmayı da o kişiyle yapmayı da siz seçtiniz çocuğunuz değil. O yüzden çocuğunuzun sizin bu süreciniz karşısında bir olgun gibi davranıp, sizin hayatınızı kolaylaştırmasını beklemeden önce; siz ayrılan bir eşten önce anne/baba olduğunuzun farkına varıp, onun bu sürecini minimum zararla atlatmasını sağlayın. Unutmayın, çocuğunuzun size karşı sorumluluklarından önce sizin anne baba olarak ona karşı olan sorumluluklarınız gelir.

     Bu süreçte hassas davranmanız gereken bir diğer husus ise kendi aile bireylerinizin çocuklarınızla olan ilişkisi ve sohbetleri. siz ne kadar bu konuda hassas davransanızda ister istemez aileniz bu konuya taraflı bir şekilde bakıp çocuğunuzun yanında yada direkt çocuğunuza karşı taraf hakkında bilinçsizce kötü konuşup karalama yapabiliyor, niye böyle oldu diye üzülüp yıllarca ısıtıp ısıtıp bu konuyo çocuğunuzun önüne koyabiliyor hatta en kötüsü çocuğunuza acıyabiliyorlar. Lütfen çocuğunuza bunları yapmalarına izin vermeyin. çocuğunuz zaten bu dönemde kafasındaki aile kavramının çöküşünü izliyor, birde akrabalarından nefret etmesin. Ayrıca lütfen amca, dayı, teyze ve hala gibi kişilerden yeni anne veya baba imajı yaratmayın. o çocuğun ayrılsanızda, görüşsede görüşmesede bir anne babası var ve fazlasına gerek yok. Hala ve dayı sadece hala ve dayıdır çocuğunuzun hayatına karışma hakkı da sınırlıdır bunu unutmayın. Ayrıca ailesi boşanmış çocuk ortaya düşer yok başarısız olur, madde kullanır falan gibi saçma sapan sözleri ne çocuğunuza dinletin ne kendiniz dinleyin onun arkasında aslan gibi siz varsınız ne sokağa düşer ne başarısız olur. Onlar anca sezercik filmlerinde olur. 10 senedir ayrı bir anne babanın çocuğuyum önce gidip Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birinden mezun olup iç mimar oldum. şimdi de yurt dışında aslan gibi yüksek lisansımı yapıyorum. ne sokağa düştüm, ne bağımlı oldum geçin o işleri.

     bu durumu yıllarca bitmeyen mahkemelerle deneyimlemiş biri olarak verebileceğim öneriler şimdilik bunlar. ben psikolog değilim, sadece tecrübelerime göre birşeyler karaladım. katılırsınız veya katılmazsınız saygı duyarım çünkü bu durumda ne yazık ki herkes başka birşeyle karşılaşabiliyor ve durumlar değişebiliyor. Herşeye rağmen şunu unutmayın, karşı taraf ne yapmış olursa çocuğunuzun annesi veya babası ve kötü bir eş olması kötü bir ebeveyn olacağı anlamına gelmiyor. Anneciğimin o kadar olay üstüne değişmeden yıllardır söylediği tek şey "o kötü bir eşti ama harika bir baba". Babam ise mezun olup tebrik edenlere "benim kızım başarılıydı ama onun arkasında hep annesi durdu herşeyiyle ilgilendi" dedi. Bu bahsettiğim ikili 3-4 sene süren olaylı mahkemelerin sonunda ayrılıp hala birbirleriyle görüşmeyen, konuşmayan hatta kızlarının mezuniyetinde karşılaşmamak için salona iki farklı kapıdan giren insanlar. onlar bunları diyebiliyorsa sizde diyebilirsiniz.

     Son olarak bu süreç sizin için de çok zor biliyorum. hayatınız değişicek, herşey çok farklı olacak biliyorum ama unutmayın değişiklikler yeni güzelliklere açılan kapıdır. Umarım sizinde çocuğunuzunda yeni hayatı çok güzel ve mutluluklarla dolu olur

    Edit:imla

    27 eylül 2017 23:05 29 eylül 2017 17:21

    7. hayatımın en güzel olaylarından biri. 12-13 yaşlarındaydım.

    eşimin anne babası da ayrıydı. sonra biz de ayrıldık.

    evliliği onaylıyor ve her insanın, kadın-erkek hayatında bir kez başından geçmesi gerektiğini düşünüyorum. kendini, karşındakini en yalın şekilde tanıyabilmek adına muazzam bir ayna çünkü. ancak bunun akıllı insan işi olmadığından da bir o kadar eminim.

    28 eylül 2017 19:08

    8. Annemle babam yıllarca anlaşamadı hep kavga saygısızlık dizboyu çok şükür boşandılar geçen sene biz kardeşimle beraber babamla yaşıyoruz keyfimiz yerinde

    28 eylül 2017 21:51

    9. Ben 1.5 yaşındayken annemle babam boşanmışlar. O zamanları doğal olarak hatırlamadığımdan dolayı benim için travmatik olaylar zinciri aklım yetmeye başladıktan sonra başladı. Ben ne babamla ne de baba tarafımla görüşmüyorum. Babamı hayatımda 2 kere gördüm. İlki 7 yaşında arkadaşlarımın babalarını yanlarında görüp kıskanıp ağladığım ve annemin de zor bela numarasını bulup beni görmeye gelmesi için ikna ettiği zamandı. İkinci ve son görüşüm de 14 yaşındayken görüp tanımak istediğim içindi. Daha sonrasında karısının isteğiyle benimle iletişimi kesti. Karısı annemin ve benim babamdan “para koparacağımızı” (ki çok şükür asla öyle bir ihtiyacımız yok ve o zaman da yoktu) düşünerek telefonda bana türlü hakaretler yağdırarak yaptığı konuşmadan sonra, babam da ailesinin dağılmasını istemediğini ve benimle görüşmeye devam edemeyeceğini söyledi.  Bende o günden sonra sildim. Benim için kimliğimde baba adı kısmında ki isimden ibaret bir insan sadece. 

    25 yaşındayım ve gerçekten kafama takmıyorum bu konuyu. Önceden çok üzülürdüm, babalarıyla iyi anlaşan arkadaşlarımı görünce çok kıskanırdım yalan yok. Şimdi düşünüyorum da babam hayatımızda olsaydı annemle sürekli kavga edeceklerdi ve ben öyle bir ortamda büyümeyi asla isteyecek biri değilim. İyi ki boşanmışlar diyorum. İnsan ailesini seçemiyor tabi ki ama hayat bir yerden alıyor bir yerden veriyor. Annem bana hem anne oldu hem baba. Maddi manevi eksikliğini asla hissettirmedi. 

    Şimdi evliyim. Mutlu bir yuvam var çok şükür. 

    Yani demem o ki anne ile babanın boşanmış olması o an için belki insanı/çocuğu üzebiliyor, eksik hissettirebiliyor ama mutlu olmaya engel olmuyor. 

    26 eylül 22:01

    10. 4 yaşındayken başıma gelen olay. kendimi bildim bileli baba tarafında kalıyorum. ve bu durum benim hayatımda pek bir değişiklik yapmadı çünkü babaannem kardeşim ve bana annelik yaptı. sevgisizlik hissettirmedi sağolsun.

    27 eylül 16:08