girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (57)
  • medya (1)

57. 10 yıl önce gidendir. son 1 yılında eline ayağına kadar bizler yıkadık, yeri geldi tuvaletini biz yaptırdık, altından aldık, sonra kuş gibi göçtü gitti. insana hayatın bir masal olduğunu gösterendir anneanne.

düğünümde(gizlinot: 2014) hep aile büyüklerim olsun isterdim ama annemin de babamın da hem ebevenyleri hem kardeşleri çoktan vefat etmişti. hep bunun burukluğunu yaşadım. sağol sözlük zaten hastayım ağlattın beni.

14 ağustos 11:00 14 ağustos 11:16

56. Anneannemi hiç göremedim, tanıyamadım. Anneannem annemin gençliğini de görememiş. Annem çok küçükken yani 10-12 yaşlarındayken teyzemin ölümüne dayanamayıp 1 sene sonra ölmüş. Şimdi 3 hakkın var deseler anneannem, teyzem ve baba tarafından dedemi geri getirirdim tereddüt etmeden. Canım anneannem, güzel yüreğini hissediyorum. Keşke seni tanıyabilseydim. Anneannesini tanıyabilenler ve görebilenler olarak çok şanslısınız.

13 ağustos 23:50

55. Sevmediğimdir...

Anneannemi de babaannemi de sevmiyorum ama başlık anneanne ise onun nedenleri hakkında yazayım.

10 çocuk sahibi, 12 Çocuk doğurmuş bir kadın benim anneannem. 3 erkek ve 7 kızı hayatta, ancak bu çocuklarından sadece işi olduğunda annemi arar, işini yaptırır ve bir daha işi düşene kadar aramaz.

Eskiden maddi durumumuz iyi değildi, annem yazları köye gider yardım ederdi (gizlinot: bildiğiniz eşek gibi çalışırdı) sabahın köründen gece yarısına kadar tarlada geçerdi vakti, geceye doğru gelince de evdeki bulaşık, çamaşır vs. uğraşırdı ben henüz ilkokul çağında bir çocuk olduğum için sabah annem erkenden tarlaya giderken uyuyor olurdum, annem geldiğinde de zaten kadın evdeki işlerden bana vakit ayıramaz, özlerdim annemi...

Köydeki işler bittiğinde (gizlinot: okullar kapanınca hemen giderdik )(gizlinot: Eylül ortası gibi dönerdik) ankaraya döneceğimi zaman bulgur, tarhana, peynir, un gibi yiyeceklerden verirdi bize, ama işin garip ya da adil olmayan yani, yazın 2 hafta gelip sadece evde çocuklarına bakan bulaşık yıkayıp, yemek yapan gelinine de aynı miktarda ürün verir üstüne bir de harçlık verirlerdi, otobüs biletini alırlardı (gizlinot: dedem ve kendisi) (gizlinot: şimdiki paraya vurursam 500-600 ₺ geline, yolda wc ye falan giderse diye 20-30 ₺ anneme)

Ben üniversitede okurken 1 kez aramadılar,çünkü evden cep telefonunu aramak çok yazar. Daha o kadar çok şey var ki daha fazla sıkmak istemiyorum...

Kısaca toparlayım, şimdi ben bu insanın neyini seveyim?

Edit : Anlatım bozukluğu, ekleme, düzeltme vs.

13 ağustos 23:36 14 ağustos 01:17


54. Çok özledik be anneanne seni..Küçükken koltuklarında zıplar her yeri dağıtırdık da sesini çıkarmazdın. Eşinden kalan aylığınla her bayram torunlarına harçlık ayırırdın ve kimse üzülmesin diye bütün torunlarına aynı harçlığı verirdin. sırf çocuklarını huzursuz etmemek için eşin vefat ettikten sonra 40 yıl tek başına yaşadın.Biz seni ziyarete geldiğimizde saat kaç olursa olsun bizi kapıda karşılardın. Gelmeyi azıcık aksatırsak annemi arayıp "bu bayram gelmicek misiniz" diye naifçe sorardın. Sabah namazından sonra gelir üzerimi örter yorganı açmayım diye iyice sıkıştırırdın köşelerden. Saçlarını kınalar uzatır ve örerdin gönlüm olsun diye azcık da benim ellerimi kınalardın. Sabahları büyük bir hevesle ekmeğini alır yemeğini tencerede pişirir sapında yerdin. Tutumluydun. Az ama öz konuşurdun. Bu kadar kıyafet israf yavrum almayın derdin. Kullandığın eski Türkçe kelimelerle bizi hep şaşırtırdın. Hangi bir özelliğini ansam mutlu oluyorum. Dilerim ki ben de senin kadar sevilen bir anneanne olurum. 93 yaşında vefat etti 6 gün sonra da ölüm yıldönümü ama sanki dün gibi sanki çok erken aramızdan ayrılmış gibi

13 ağustos 23:30

53. Hayattaki en büyük travmamı anneannemi kaybettiğimde yaşadım. Aklınıza sevdiklerinizin öleceği gelmiyor asla ama hiç beklemediğiniz bir anda bir bakıyorsunuz ki artık yok. Üzerinden 5 yıl geçti, hala aklıma geldiği an ( şuan da dahil)  gözyaşları kontrolüm dışı dökülüyor. Başlığını görmek, dışarda Yaşlı birini görmek  içimi cız ettiriyor. Ölümünün ardından günlerde ağlamaktan şişmiş gözlerle gezdim. Ondan sonra evine gittiğimde saatlerce koridorunda oturup ağladım. Hala evine gidip kalamıyorum, onun olmadığını kabul edemiyorum. 

Anneanneniz hayattaysa çok şanslısınız. Bol bol öpün sevin yumuşacık ton ton yanaklarını. Koskocaman sarılın, iyi ki varsın diyin. Sizin yerinizde olup anneannesine Bir kere olsun sarılmaya isteyebilecek çok kişi var unutmayın..

13 ağustos 23:10

52. 70 yaşında, 1.30 boyunda, tombalak ve sevimli bir ihtiyar benimkisi. üstümde annemden daha fazla emeği var, bebekken ben ilk yaşıma girene kadar bana o bakmış annem bana dokunmaya korktuğu için, şişe dibi gözlüklerine rağmen çeyizimi düzdü, her bayram bayramlıklarımı o aldı 20 yıl önce ölen dedemden kalan az biraz maaşıyla. sadece bana değil, kardeşime ve kuzenlerime de...

kahveyi bol köpüklü sever, kahveleri içerken muhabbet etmeyi de... gençken bir görenin dönüp bir daha baktığından bahseder, ki hala daha çok güzel beyaz saçlarına ve kırışan tenine rağmen.

dedemi kaybettiğinde annemin düğününe 3 gün varmış. 20 yıldır yalnız, tekrar evlenmeyi hiç düşünmemiş, alyansını ilk günkü heyecanla takıyor hala... dedemle aralarında 11 yaş varmış, ikisi de birbirlerine çok aşıklarmış. "dizlerimde yatıyordu, bir anda gidivermiş meğerse" diyor, dedemi en son böyle görmüş.

6 ay önce ise dayımı kaybettik, yıkıldı. gülümsediğinde acı çektiği o kadar anlaşılıyor ki... dedemin mezarına gittiğimizde "kocamın yanı benim," derdi, şimdi onun yanında dayımın yatıyor olması çok üzüyor onu. geriye bir oğlu bir kızı kaldı şimdi.

yine de salmadı kendini, acılarına ve hastalıklarına rağmen bizimle.

pamuğum benim, lütfen gitme...

13 ağustos 17:25

51. anneannem aklıma geldiğinde zihnimden kovuşturuyorum çünkü vicdan azabı çekiyorum.alzheimer hastasıyken ona anlayışlı davranamadım.

bilen bilir zaten zor bir hastalıkken bir de düşerek yatağa mahkum olmuştu iyileşmeyen adete çürüyen yaraları vardı . söyledikleri, yaptıkları..tam güler misin ağlar mısın durumlarıydı. hasta yakınları da bu süreçte çok yıpranıyorlar. hele tek bir hane içinde bakılıp yardım alınmıyorsa siz de hastayla beraber akıl sağlığınızdan olma noktasına gelebiliyorsunuz.

bu dönemde bir ilçeden şehre taşınmıştık. çevre, okul, insanlar benim için çok farklıydı. hastalıkla ilgili bilgimiz azdı, ben de çocuk yaştaydım. öfkeme hakim olamadım kızdım, sesimi yükselttim o zamanlarda.

durumu kötüleştiğinde onu evine götürdüler birkaç güne haber geldi ki anneannem ölmüş. inanamadım. ben anneannemin öleceğini hiç düşünmemiştim ki.

sonra sağlığında gözüktüğü haliyle resimlerini çizmeye başladım.evinde, pencerenin önünde otururken.

bir müddet okulda, evde her yerde onu çizdim.çok nadiren rüyalarıma giriyor kimseye anneannemi gördüm diyemiyorum belki ona kızdığımı hatırlayan vardır diye.

13 ağustos 16:41 13 ağustos 16:42


50. Kızıma ismini verdiğim, beni büyüten, okuma yazma öğreten, güleç yüzlü anneannem. Şimdi gören kızın sana benziyor dese de ben biliyorum aynı anneannemin gençliği, göçüp gitmedi sanki bir yerlerde bizi görüyor gibi...

13 ağustos 16:28

49. Onu hiç tanıyamadım. Ben doğmadan önce vefat etmiş. Bana onun ismini vermişler. Annemlerin memleketi olan Yozgat'ta çok sık koyulan ama şu an yaşadığım şehirde hiç bilinmeyen bir isim bizim ismimiz. Annem ve teyzelerim gittikçe fizik olarak da, huy olarak da anneanneme benzediğimi söylüyorlar. 

İnsan hiç tanımadığı sadece ismini taşıdığı bir insanı sevip, özleyebilir mi? 

Ben seviyorum ve özlüyorum sözlük.

13 ağustos 16:18

48. Kendi anneannemin de üzerimde hakkı çoktur ama annem, kızımın anneannesi... hakkını ödemem mümkün değil.

Doyamıyorum birlikte geçirdiğimiz sürelere. Ölümün geldiğini ama ne kadar uzakta olduğunu bilmemek çok kötü. Ah kanser sen ne kötüsün.

Kızım anneannesine doysun, ilerde hatırlayacağı yaşlarında güzel anıları olsun diye dua ediyorum. Şu anda da benden çok anneannesine düşkün ama büyüdüğünde 1 yaşını hatırlayamayacak.

13 ağustos 16:12