yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (2)
    • medya (0)

    2. ben 11 sene önce yani 12 yaşımdayken geçirdim bu operasyonu. çok uzun zaman geçtiği için sadece aklımda kaldığı kadarını anlatacağım.

    benim aslında şöyle başladı apandistim patlamadan aylar önce ayda bir kez inanılmaz bir mide bulantısı, karın ağrısı yaşardım. bir ya da iki gün sürer geçerdi. farklı doktorlara giderdim net birşey diyemezlerdi, zehirlenme enefeksiyon vs. değildi. bu böyle her ay devam ederken yine bir gün mide bulantısı karın ağrısı başladı. orta 1deydim ve dershaneye gidiyordum o gün babamla. yolda kendimi kötü hissettim biraz ama abartılacak birşey değildi. babama söyleyince eve dönelim dedi. normalde o da böyle basit şeyleri önemsemez ama işte o gün eve döndük. ben eve vardığımızda artık o kadar kötüydüm ki ağlıyordum. annem tahmin etti apandisit olduğunu ve hemen hastaneye gittik. orda nedense hemen teşhis koyamadılar hatta bir hemşire hamile olabilir mi lafı etti diye ablam kavga çıkaracaktı neredeyse. artık ben yürüyemiyordum sedyeyle dolaşıyoruz ordan oraya. sonunda emin oldular apandisitimin patladığına ama ben zaten baya perişan oldum o zamana kadar. ambulansla başka bir hastaneye sevk edildim. çok tatli bir doktorum vardı şansıma. kalemle kesilecek kısmı çizip anlattı herşeyi, estetik dikiş yapılacağını söyledi. sonrasında hemen ameliyata girdim. benim de 1 saat sürmüş sanıyorum. titreyerek uyanmıştım ve bitti mi diye sormuştum. sonrası yukarıdaki süslünün anlattığına benzer şekilde gelişti. apandistim patladığı için çok geniş bir yere dağıldığını söylediler, zor temizlenmiş. asla unutmadığım bir detay ise çıkan parçayı odamın buzdolabında saklayıp bana göstermeleri oldu(gizlinot: wtf)

    ilk kez ameliyat yerimi göreceğim zaman korktum nasıl acaba diye ama estetik olduğu için koyu renk bir çizgi vardı sadece ip bile görünmüyordu, zaten dikişler de alınmadı. çok ağrı sızı hatırlamıyorum aslında. ertesi gün yürümen gerek dediler, ilk başta çok ağrıyordu ama yürüdükçe alışılıyor. benim için en büyük sorun tuvalete çıkma olayı olmuştu çünkü çıkamamıştım. herşeyden bihaber 12 yaşındayım dediler ki lavman yapacağız. ne olduğunu bilmeyerek yaptırıp çok ağlayıp korkmuştum.

    hastanede 3 gün kaldıktan sonra eve geldim. iştahım kötüydü. evdeki ilk gece yatağımda dönemiyordum. sanki içerden organlarım çekiliyor gibi hissediyordum(gizlinot: yürürken olduğu gibi) o gece yatmadan önce içimden bir parçam eksik diye ağlamıştım ashhd. geçirdiğim ilk ve tek ameliyat oldu.

    2 aralık 22:58 2 aralık 23:05

    1. Süslüler merhaba. 

    Geçtiğimiz hafta apandisit ameliyatına girmeden önce ve ameliyatın sonrasında her yerde bu ameliyata giren kişilerin deneyimlerini araştırıp pek bir şey bulamadığım için bu başlığı açma ihtiyacı duydum diyebilirim. Birazda doktorumun bu sıralarda bir çok insanın bu şikayetle geldiğini söylemesiyle oldu aslında. Burda yalnızca yaşadığım süreçten bahsedip, benim için, süreci nelerin kolaylaştırdığını anlatacağım. Bir uzman değilim, şunu yapın bunu yapın asla demiyorum fakat kimsenin yaşamamasını umut etsemde yaşayanlar için yardımcı olabilmeyi umuyorum. Biraz uzun bir yazı olacak şeklinde de bir uyarı yaparak bir haftadır yaşadıklarımı anlatmaya başlıyorum. 

    23 Kasım Cumartesi akşamı karnımın midemde başlayıp tüm karnıma yayılan bir ağrı yaşadım. Onun hemen öncesinde yemek yediğim için bu ağrıyı ilk başta yediğim yemeğe bağladım çünkü biraz ağır bir yemek yemiştim. Bir kaç saat sonra ağırlaşınca ve sağ kasığımda bıçaklanmışım gibi bir his oluşunca açıkcası bunu bağırsak hareketlerime bağladım çünkü zaten huzursuz bağırsak sendromundan muzdarip bir insan olduğum için oldukça alışıktım bu ağrılara. Ben de, gaz sorununa yardımcı olduğu için, bir rezene çayı içip yaklaşık bir saat sonra da bir ağrı kesici içtim ve sonra uyudum. 

    Önemli bir ayrıntı vermek istiyorum, karın ağrısında ağrı kesici içilmemeliymiş. Doktorum bunun çok tehlikeli bir şey olduğunu belirtti. Eğer apandisitiniz patlarsa, bunun ağrısını hissetmemenize ya da çok az hissedip önemsememenize sebep oluyor, tehlikeli. 

    Ertesi gün de ağrım vardı fakat pazartesi günü çok önemli bir sınavım olduğu için doktora gitmeyim o sabah başlayan mide bulantımla tüm gün sınav çalıştım. Bitki çayı, ağrı kesici arasında gidip geldim çünkü gerçekten hastaneye gidecek vaktim yoktu. 

    Pazartesi sabah sınavıma girdim ama size yaşadığım ağrıyı ve mide bulantısını kelimelerle anlatamam. Kağıdın üzerine kusmamak için kendimi gerçekten çok ama çok zor tutarak gözlerimde yaşlarla sınavımı çözdüm ve teslim ettim. Sabah kahvaltıdan sonra aldığım ağrı kesici biraz etkisini göstermeye başladığı için ağrı geçiyor sanıp çok da önemsemedim ama öğleden sonra ağrının tekrar artmasıyla okuldaki sağlık merkezinin yolunu tuttum. Bu noktada doktorunuzun iyi olmasının ne kadar önemli olduğunu anladım çünkü ben üşütmüşsün denilip gönderileceğimden o kadar emindim ki. Doktorum bana bir ilaç verdi ve 3 saat sonra tekrar yanıma gelmemi, ağrım geçmemiş olursa bazı testler yapacağını söyledi. 3 saatin sonunda ağrım hala geçmeyince ultrason, kan ve idrar tahlili istedi ve sonrasında beni direkt olarak hastaneye sevk etti, hatta kendisi götürdü. 

    Hastanede yukarıda yapılan testler tekrarlandı ve üzerine bir takım testler eklendi. Sonrasında Akut Apandisitle hastaneye yatışım gerçekleşti ve gecesine ameliyata girdim. 12.30 da girdiğim ameliyattan 1.30 da çıkmışım ve 3.30 da uyandım. 

    ---------------------------------------------------------------------------------------------------

    Şimdi burdan sonrası ameliyattan sonraki süreci anlatıyor, ne ile karşılaşabileceğinizi az çok tahmin edebilmeniz için yazdım çünkü burada hiç ameliyata girmemiş arkadaşlar da olabilir. 

    Uyandıktan sonra çok ama çok üşüyordum ve deli gibi ağrım vardı. Unutmadan söyliyeyim, benim ameliyatım açık ameliyattı yani yaklaşık olarak 5-6 cm bir kesik açıldı karnımda. Bu ameliyatın bir de kapalı yapılanı var, ondada ucunda kamera olan 3 yada daha fazla çubukla ve küçük deliklerle yapılıyor yanlış bilmiyorsam. Sonrası nasıl hiçbir fikrim yok. Ama kendi adıma ben ağrıdan ölüyordum ve odama gidene kadar geçtiğim her eşiği hissettim ve en son ağrı kesici için yalvardığımı hatırlıyorum. Beni odama kadar götürdükten sonra 3 kişi, biri erkek arkadaşım, kendi yatağıma çok afedersiniz ama b*k çuvalı gibi attılar ya da ben o an öyle hissettim bilmiyorum. Sonra da uyumuşum. 

    Sabah 6.30 gibi yine ağrıyla uyandım, ağrı kesici aldıktan sonra tekrar uyudum ve öğleden sonra 3-4' e kadar uyumuşum. Ben narkozu çok çabuk ve sıkıntısız attım. Söylemesi ayıp ama eğer bu ameliyata girecekseniz beklemeniz gereken gazı da çok çabuk attım. Kimileri öğürüp kusarak kimileri de gaz çıkararak atıyormuş, ben ikinci gruptayım. Ama 3 gün boyunca çektiğim mide bulantısı bana yetti de arttı bile. İlk gün, akşamına doktorum normal yeme düzenime geri dönebileceğimi söylese bile ben yalnızca tavuk sulu çorba içtim. Tuvalete çıkamamaktan korktum açıkcası.

    Ve sizlere ilk yürümeden bahsetmek istiyorum. Arkadaşlar ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi, gerçekten. Ayağa kalkmak tam bir işkenceydi çünkü yaram hala iyileşmemişti ve canım gerçekten çok ama çok yanıyordu. Zaten 3 gün boyunca kendim hiçbir şekilde yataktan kalkıp yatağa yatamadım. İlk yürüyüşümde yaklaşık olarak 12-13 metreyi 20 dakikada falan yürüyebildim. Başım döndü ve ağrıdı, kulaklarım uğuldadı ve gözlerim karardı. Ama yürümem lazımdı ve 12-13 metre x2 yani koridorda bir git gel yaptıktan sonra sanki 2 saattir aralıksız koşuyormuşum gibi yoruldum. İyi olan şeyse bu durum ikinci yürüyüşümde yok denecek kadar azdı ve attığım turları birer birer arttırabildim. 

    İkinci günün sabahında normal kahvaltı ettim ama mide bulantım hala benimleydi be bulantı önleyici ve ağrı kesici serumlarla anca günü geçirebildim. Ve en önemlisi tuvalete çıkabildim. Bu çok önemli arkadaşlar. Öğrendiğime göre hastaneden çıkabilmenin en önemli adımı gazınızı çıkarabilmeniz ve tuvalete çıkabilmenizmiş. Sürekli yürüdüm. 1-1.30 saate bir sürekli yürüyordum, onun da etkisi olabilir. Direkt yürüyebilmeyi beklemeyin zaten, topallamalarım ancak geçti. 

    Gece öksürükleri ise en kötüsü, karnınızda daha önce hiç bilmediğiniz kasların önemini çok daha iyi anlıyor ve onları baya seviyorsunuz. Ben o süreçte hiç hapşırmadım, çok korkuyordum ve çok şükür olmadı. Bu yüzden onun hakkında yorum yapamam. 

    Üçüncü gün saat 10.30 civarında tabucu oldum, araba binmek tam bir işkence. Hoş değil. Eve gelip direkt yattım çünkü çok çabuk yoruluyorsunuz ve bu tamamen normal. Bu süreçte başınızda kesinlikle bir refakatçi olması gerekiyor ne yazık ki çünkü çoğu şeyi kendinizin yapması imkansız gibi bir şey. Şöyle söyliyeyim, ilk gün tuvalete bile annem girdi benimle çünkü olmuyor arkadaşlar. Ben de aşırı gururlu bir insanım ama bazı şeyler olmayınca olmuyor işte. Ertesi gün ise duşa girebildim. Duş konusunda her şey doktorunuza bağlı. Benim doktorum evime geldiğimde bandajımı açabileceğimi, artık pansumana gerek olmadığını ve duş alabileceğimi söyledi ama bazı doktorlar bu konuda farklı düşünüyor ve o da yanlış bilmiyorsam atılan dikişin türüne bağlı. 

    Bugün 1 Aralık ve bu bir haftada ilk kez kendi başıma yatağımdan kalkabildim. Hastanedeki yataklardan 2. günün sonunda kalkılabiliyor ama onları ben dik ayarlamıştım, sanırım ondan çünkü evimdeki yatağımda sabah sümük gibi yapışmış olarak uyandım. İlk başta kalkılır gibi geliyor evet ama ayakları yatağın kenarından indirmeye çalışıldığında anlıyorsunuz durumun ciddiyetini. 

    Küçük bir detay, her gün dikişlerinizi kontrol etmeniz gerekiyor. Bunu, ne yazık ki, hastaneden çıkarken çoğunlukla söylemiyorlar. Eğer bir şişlik, bir kızarıklık, yanma veya yaradan gelen bir akıntı varsa doktora gitmeniz gerekiyor çünkü dikiş denilince kızarıklıklık, şişlik ya da yanma da aklınıza geliyor ama bunların olmaması gerekiyormuş. Dün deli gibi kaşıntı vardı yara bölgemde, ama yaramın üzerinde değil, bu da yaklaşık olarak 6. güne geliyor. (Yara üzerinde olunca sıkıntıymış.). İyileşiyor demek dedi doktor, aşırı pimpirikli bir manyak olarak her gün yaramın fotoğrafını doktor olan kuzenime gönderip en ufak bir korkumda doktora gittiğim için birazcık da içim rahat konuşabiliyorum bu konu hakkında. 

    Ameliyattan 10 gün sonra dikişlerimi aldırabileceğim söylendi. 7. günde ağrımın neredeyse hiç kalmadı ve dikiş yerimde, sütürün orda olmasından kaynaklı bir acı var ama 3 gün sonra alınınca tamamen geçeceğini düşünüyorum. Şimdilik durum bu, eğer önemli bir gelişme olursa burayı editleyeceğim. 

    Söylediğim gibi doktor veya uzman değilim, sadece bu süreçte yaşadıklarımı ve neler yaptığımı sizlerle paylaşmak istedim. Bu operasyona geçirecek veya geçirmiş olan arkadaşlara ufak da olsa yardımcı olabilir bu yazdıklarım. 

    2 aralık 21:53