baba

girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (122)
  • medya (1)

122. Ölümüne kadar beni hiç mi hiç üzmedi, bir dediğimi iki etmedi, hep çok güzel anılar biriktirdik, sadece bana değil herkese babalık yaptı hem maddi hem manevi.... hiç incinmedim ondan, taki öldüğü güne kadar... ölürken bile beni düşündü...

9 şubat 23:23

121. Ne güzel şeyler yazmışsınız. Gerçekten imrendim bazılarınıza. Babasını kaybedenlere sabır, yanında olanlara da güzel bir ömür diliyorum. 

Kendime gelecek olursam 27 yıllık hayatımdan öğrendiğim şey etrafınızda isterse sizin için pervane olan insanlar olsun baba sevgisinden yoksun olunca bazı sevgiler çok sası oluyor. Hep bir yanınız buruk gibi. Ve şunu da öğrendim ki kızlar en çok babalarına kırılıyor. 

9 şubat 20:34

120. Çocuk sahibi olmazsam hayatımda kendisinden daha çok seveceğim hiç kimse yok.

9 şubat 19:21


119. babam, en değerlim. her zaman arkamda duran ,dertleştiğim insan. bütün zorlukları onu arkama alarak aştım. buradaki girdileri okurken gözlerim doldu ağladım. nancy sinatradan babası frank sinatra için yazdığı it's for my dad şarkısını da bırakayım şöyle.

https://www.youtube.com/watch?v=SmYJhRDBLvs

9 şubat 18:30

118. Aylardır yüzünü görmüyorum. Var ama yok. Belki de en çok seni özlüyorum ondan bu kadar dağılmam. Ama sen bunu hiç bilmedin, bilmeyeceksin baba...

9 şubat 14:09

117. 14 yıldır söylemediğim kelime; baba. En sevdiğim, en özlediğim, canımın içi. 9 yaşındaydım kaybettiğimde. Belki de çok az tanıdım onu, yeterince tanımadım. Sadece bazı huyları biliyorum, keyif aldığı bazı şeyleri biliyorum. Benim hakkımda ne düşündüğünü bilmiyorum. Çünkü 9 yaşındaydım, şuan ise 23. Anne acısı ne baba kaybetmeye benzer ne de baba acısı anne kaybetmeye. İkisinin de yeri farklıdır. Babamı kaybettim diğer acıyı tattırmasın allah. "Bir insan yaşı kaç olursa olsun babasını kaybettiği zaman büyür" diye bir söz vardır ya kesinlikle katılıyorum. 9 yaşında kalakaldım, anlamadım. Cenazesinde bile çok az ağladım. Hatta geçen annem anlatıyor anne ağlama sakın ağlama demişim cenazede ama hatırlamıyorum. Sanki 9 yaşından öncesi koca bir boşluk gibi zar zor hatırlıyorum. Seni çok özlüyorum baba. 

9 şubat 11:27

116. aynı anda hem sevdiğim hem de iğrendiğim insan.

benim babam belki iyi bir insan ama asla iyi bir eş olamadı. belki uzunca bir süre erkeklere olan duruşumun sebebi oydu bilmiyorum. aslında biliyorum o sebep oldu. erkeklerle de olabilirdim ama babamın bir eş olarak güvensizliği, aldatmaları beni hep önyargılı yaptı. şimdi altmış yaşında. artık bitmiştir dedim. annemi aldattığı o kadınla bitmiştir, hayat kadınlarıyla münasebetleri bitmiştir, cinsel olarak aktif olmasıyla gururlandığı o imalı lafları bitmiştir dedim. altmış yaşında. 60. bir insan bunları bırakmak için daha ne kadar yaşlanmalı? telefonunda yine ondan daha da iğrenç olan bir arkadaşının birlikte olduğu bir hayat kadınını babama tavsiye ettiği konuşmayı gördüm. midem bulanıyor.

psikiyatriye gitmiştim bir dönem. terapi uygulamıştık bir süreliğine. her şeyi anlatıyordum tüm özelimi. babam dışında. bir gün konusunu açmayı başardı. bahsetmeye başladım.annemi aldatışını. sanki seni aldatmış gibi konuşuyorsun dedi. anneme yapılan şeyleri öyle içselleştirdim ki annemden daha fazla yaralandığımı, iğrendiğimi, öfkelendiğimi gördüm o gün. annenle kendini ayır demişti. manevi olarak. nasıl yapabilirim? terapiyi bıraktım.

bazen çok güzel şeyler yapıyor. çok yakın oluyor. mutlu oluyorum. sonra mutluluğumdan utanıyorum. insan babasını sevdiği için utanır mı? sen beni hep utandırdın. yazık.

9 şubat 10:54 9 şubat 10:58


115. son zamanlarda sorgular oldum bir çok şeyi. babamı önceden sevmezdim.

çok sevgisiz, kendi keyfi konusunda aşırı otoriter ve umursamaz gelirdi. hatta sorumluluk sahibi olmayan bir adam olduğunu düşünürdüm.

ama çevremde bir kaç babasına aşık kadının babalarıyla ilişkilerini görünce babama şükrettim. kız babasından belli bir yaşa kadar dayak yemiş ama "canım babam" diyor.

kız boşanma kararı alıyor babası "kefenle çıktın dön geri" diyor ama kız "canım babam" diyor.

bunların hiç birini yapmadı babam.

hatta boşanma kararımı aldığımda en büyük desteği babamdan gördüm.

ama yine de yapmadıkları, vermedikleri, sorumsuzlukları baba olarak içime sinmesini engelliyor. bir yandan da baskıcı ve her işimize karışan anneme göre daha tercih edilesi, daha özgür bırakan bir ebeveyn. keşke bu kadar sevgisiz olmasaydı, keşke bu kadar asık suratlı ve soğuk olmasaydı. keşke bazı konularda bu kadar bencil olmasaydı, keşke biraz kendi isteğiyle evlendiği annemi sevseydi.

ama yine de sosyal olarak değerlendirdiğimde iyi bir insan. anneme göre daha medeni ve daha özgür ruhlu biri. hele hele bazı kadınların "canım babam" şovunu gördükten sonra babama biraz haksızlık ettiğimi düşünmeye başladım.

9 ocak 16:54

114. 13 yıl. Dile kolay. Tam da bugün 13 yıldır yoksun. Ben hala köşelerde baba diye ağlayan küçük kız çocuğu. Her adamda seni arayan. Biraz şevkat gördü mü göğsü ferahlayan asi kız. Tüm hüznüm sensin baba. Arada dalıp gitmelerim buruk mutluluklarım. Hep bir yerde kalan yarım kalmışlık. Tüm hayata amann diye bakma nedenim. Çünkü güzel şeyler bitebiliri çok küçük yaşta öğrendim.

Mezarına bile gelemiyorum o kadar uzaktasın şimdi bana. Ah şimdi sana sarılmak yok muydu? Ah baba ah. Hala özlüyorum seni. Ama ince bir sızı gibi. Aklımda değil tam derinlerimde. Böyle ciğer sıkıştıran boğaz düğümleten cinsten.

mezun olucam bu sene. Ama sen olmayacaksın. Düğünlerden nefret ederim çünkü sen olmayacaksın. 9 ocaktan nefret ederim çünkü sen olmayacaksın. Pazarlardan nefret ederim çünkü sen olmayacaksın. Cüzdanımda taşıdığım çocukluktan kalma senle çekindiğim 23 nisan resmim olacak cebimde. Sen olmayacaksın.

 Hep 20 li yaşlara gelmeyi hayal ederdim. Ne de olsa büyükler artık anne bana aramaz onlar. Olmuyor baba. Halaa bıraktığın o küçük kız olarak kaldım. Her başımı okşayan adama tutuklu kalıyorum. Bir kere sevdim mi herşeyimle seviyorum. Ama üzülme de çok yaralarımı sarmayı öğrendim. Annemle yaşamayı da.

İnsanları da öğrendim baba . Yakında mühendis olacağım. Koskoca kadın oldum. Hala pencerelerde yolunu gözlesem de. Ağlayıp zırlasamda. Bir yerlerden bana baktığına duyduğuna inanmak istiyorum babacım.

Rüyalarıma arada gel olur mu? Biliyorum her rüyayı gerçek sanıp uyanınca çok üzülüyorum ama gel nolur. En azından orda göreyim seni.

umarım öteki dünya denen şey vardır yoksa büyük kavgalar çıkaracağım. Deli kızın aynı sen gibi. Gözün arkada kalmasın. İyi uykular babacım. Seni çok seviyorum.

9 ocak 01:37

113. bundan tam 7 yıl önce herşeyimi bırakıp hayallerimin peşinde koşmak için, belki en başlarda babamı da karşıma alarak evi terkettim. ülkemi terkettim.

babasının biricik kızıydım. babam gibi ben de inşaat mühendisi oldum. Hala bu bölümü ben mi seçtim o mu bilmiyorum. Ama yalan yok çok da sevdim. hep iyi bir öğrenciydim. onun hayallerindeki çocuktum. okul bittince şirketi devralmamı bekledi. haklıydı da. kendi emeğiyle kurduğu şirketi kızından başka kim devam ettirebilirdi ki.

babam hakkaten işinde iyidir. Hatta işkoliktir. malum mühendisi egosu da cabası. ama ben yapamadım. onun gölgesinden çıkmayı beceremedim bir türlü. hep babasının kızıydım. zaten hep onun dediği olurdu. hele ki iş yerinde. hep o haklıydı. iş ortakları bile beni ben olarak görmedi. hep onun kızıydım. iş yaptığı insanlar aaa sen mühendis miydin bilmiyorduk dedi bir gün. kafama dank etti. böyle olmazdı. böyle devam edemezdim.

öncelikle kendimi kendime ispat etmeliydim.

kimseden hiçbir şey beklemeden kendi hayatımı kurmak istedim. buraya geldim. hem çalıştım hem masterimi bitirdim. güzel de bi ise girdim. ilk zamanlarda benimle konuşmayan babam buna da alıştı. kabullendi bi şekilde. hatta son yıllarda annem arkadaşlarına gururla benden bahsettiğini bile söyledi. ki eskiden beni herkese şikayet ederdi bu imkanları bırakıp gittim diye.

Şimdi zaten ülkenin hali belli. Bizimkiler iyi ki gitti de hayatı kurtuldu diyor artık.

Belki kalsaydım daha kolay bir hayatım olurdu. Daha rahat para kazanırdım. Malum kurulu düzen falan.

O zamanlar benim için gitmek bi çözümdü belki bir yerde zorunluluk. Hiç ama hiç pişman olmadım. Herkes hayatını kendi dilediği gibi yaşamakta özgür öyle değil mi..

Yine de asla onun verdiği imkanlarla bu seviyeye geldiğimi inkar etmedim. Karar verme hakkını da. Bu sadece nankörlük olurdu. Arada suçluluk duyuyorum belki. Ama keşke demiyorum. Beni ben yaptığın ve hep benimle olduğun için teşekkürler babacım..

6 aralık 2017 14:20