yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (108)
    • medya (0)

    108. Üç dört yaşlarımda pazarda kaybolmam :(

    Bi de salatalık satan bi abi vardı o bulmuştu beni, karakola götürürken cips almıştı, cheetostu.

    Biz üç kardeşiz, küçükken her şeyi paylaşırdık. Bonibonları tek paketten çıkarıp önümüzdeki çay tabaklarına paylaştırırdık. Sonra bi tane fazla kalmışsa o kalandan hepimiz ısırırdık.

    Neyse o cheetosu da azcık yemiştim, bulacağıma o kadar eminim ki yarısını saklamıştım ablam ve kardeşim için.

    Hala da dua ederim o abiye.

    22 şubat 13:30

    107. Kızkardeşim daha yoktu o yüzden en fazla 4 yaşındayımdır herhalde. Annemin bana sebze çorbası içirirken benim de sayı saydığımı hatırlıyorum. 30a kadar sayabiliyordum gerisi gelmiyordu :d

    17 şubat 17:03

    106. 3 ya da 3,5 yaşındayım sanırım ikindi vakitleri güneş yüzüme vuruyor.. annemin kucağında ona söz verdiğimi hatırlıyorum bu son anne bi daha emmicem diye :))) evet o zamana kadar emmişim 5-6 yaşlarımda da hala elimde biberonla geziyodum

    17 şubat 00:18


    105. 2-2.5 yaşlarındayken kulaklarımın delindiği an, fotoğraf vs hiçbir şey olmamasına rağmen kulağımı delen kadını ve eczane ortamını hatırlayıp anneme anlattığımda inanılmaz şaşırmıştı :>

    16 şubat 22:42

    104. Anılarım çok karışık, hangisinin önce olduğuna bir türlü karar veremiyorum. Ama benim doğduğum ve 4. yaş günümden kısa bir süre sonra taşındığımız evi hatırlıyorum. Büyük ihtimalle anılarım 3 yaşıma ait olmalı. Annemle kapı komşumuza sigara böreği sarmaya gitmiştik. Her şeye olduğu gibi buna da burnumu sokmuşum. (gizlinot: Shkagakdhkadkdg) o sırada da babam, ablamla ve kardeşimle evde oynarken kardeşimin kaşı yarılmış. Annemlerin dediğine göre ablam bayılmış acile koşmuşlar falan ama sadece sigara böreği sardığım kısmı ve kardeşimin haberini alınca ağladığımı hatırlıyorum. Onlar acildeyken benim nerede olduğumu veya kardeşimin eve dönüşünü vs hiç hatırlamıyorum. Bir de ablamla ve ablamın arkadaşlarıyla pikniğe (gizlinot: Piknik dediğim de Kapının önünde börek, kek, poğaça, meyve falan yiyeceğiz annemler camdan izliyordu bizi shakshksgh) gidiyoruz. Arkadaşları beni istemiyor diye ablam da onlarla küsüyor ve benimle beraber eve dönüyor. Evde annemin piknik için hazırladıklarını yiyoruz. O kadar sorun çıkaran bir çocuk da değildim halbuki, ablamın arkadaşları da ondan küçüktü benim yaşıma yakınlardı yani. Çocuğun vicdansızı çok daha kötü cidden. Gerçekten çok üzüldüğümü hatırlıyorum. Canım ablam beni yollayıp da onlarla oynamamıştı. Hatırladığım en net anılarım ablama ve kardeşime ait olmasını da çok seviyorum aslında. Şu hayatta en değer verdiğim insanlar onlar.

    Bu iki anının hangisi önce hangisi sonra hiç bilmiyorum. Net olmayan birkaç anım daha var ama en net bunlar. Sonra da 4. yaş günümde alınan pasta ve hediyeleri hatırlıyorum. Burdan sonrası baya net aklımda hala.

    16 şubat 20:10

    103. Kendimi yürüteçte , karşı komşumuzun kapısı açık bizim evden karşıya geçtiğimi hatırlıyorum ama bu teknik olarak pek mümkün değil bence anlatıla anlatıla canlandırıyor olabilirim kafamda. Ama istediğimi yapmayınca babaannemin çiçeklerini yere fırlattığımı hatırlıyorum çünkü çiçeklerinin menekşe olduğunu biliyordum

    16 şubat 17:29

    102. 2-2.5 yaşlarında, Parlament renkli bebek arabasındaydım. rahmetli babamla parka diktiğimiz çam ağacımı sulamaya gidiyorduk.

    16 şubat 16:26


    101. 4-5 yaşlarındaydım sanırım. İzmir'e anneannemlere gitmiştik. Dedem İzmir'e varır varmaz beni hep ilk iş fuar'a götürürdü. Basmane'de oturuyorlardı. Çıktık evden yürüyoruz. Ayakkabıcının önünde kırmızı bir ayakkabı gördüğümü ve ona bakcam derken yere yapıştığımı hatırlıyorum. İki dizim de yarılmıştı. Çok kanayınca Dedem beni fuara götürmedi o gün, en çok da dizime değil fuara gidemediğime ağlamıştım. Ertesi gün ama canım dedem kırmızı ayakkabıları sabah kahvaltıda verdi, giydim ve fuara gittik.

    16 şubat 15:31

    100. 9 aylıkken bir fotoğrafın çekiliş anını hatırlıyorum (gizlinot: Swh) kimse inanmıyor o kadar küçükken hatırayabileceğime. Siz de inanmazsınız muhtemelen (gizlinot: Swh) hatta herkes o kadar inanmıyor ki sorgular oldum zaten bu anıyı. Ama yürüteçle fotoğraf çekene doğru ilerlemem, deklanşöre basıldıktan sonra flaşın patlayış anı bu anları hatırladığıma emindim oysaki.

    16 şubat 15:29

    99. Bunu bana anlattıkları için sonradan bu kadar net hatırlıyorum sanırım. Emekliyorum, o kadar küçüğüm. Ananemlerin evinde tavandan bir beşik var, orada uyuyorum beşik kopuyor uyanıp ağlamıyorum ama yan odada, koltuğun arkasında fotoğrafları buluyorum onlara bakarken kimse görmüyor. Daha sonra annem anneannem bir geliyor odaya kopmuş bir beşik yerde ama çocuk yok. Müstakil olduğu için bütün avluyu arıyorlar saatlerce sonra bir bakıyolar yan odada fotoğrafların üstünde uyumuşum

    16 şubat 11:25