girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (90)
  • medya (0)

90. insanı canından bezdiren alışkanlıklardan biri.

bir şey düşündüğüm zaman sürekli ellerim dudaklarıma gidiyor. özellikle sinirli olduğum zamanlarda. çoğu zaman kanıyor da öyle duruyorum yoksa bunun önünü almak mümkün değil. nispeten engellemenin yollarından biri dudaklara sürekli lipbalm uygulamak. nemli olunca eliniz kayıyor tam yolamıyorsunuz(gizlinot:swh)

22 temmuz 17:26

89. bağımlısı olduğum bir olaydır. asla canlı dudak derisini yolmam. sürekli nemli tuttuğum için üst kısım soyuluyor, ben de yolmadan edemiyorum. peeling yapsam da tatmin etmiyor, azıcık bir pürüz hissetsem duramıyorum. biri beni kurtarsın. bırakmaya çok uğraştım ama hep geri döndüm. sigaradan beter.

22 temmuz 03:42

88. Bu başlığın müdavimi idim, kendimi bildim bileli yoldum dudağımı. Öyle kötü olurdu ki artık bazen bir tarafı davul gibi şişerdi ta içerilerden gelen bir şişlik ile. Geçmeyen derin yaralar olurdu. Asla ruj süremezdim. Sızlar acırdı da yine zevkle yolardım o acıdan zevk alarak. 

Protez tırnak ile kurtuldum. Resmen bitti. Dişlerimle de yolardım ama aslen tırnaklarımla yolardım, şimdi tırnaklar hakiki tırnak gibi ince değil o yüzden kavrayamıyorum. Kalın deyince aklınıza o bombeli, yarım daire gibi tırnaklr gelmesin. En normal protezde bile bir tabaka oluyor, o tabaka da kavramaya engel oluyor.

Protezi ilk yaptırdığımda deliye dönmüştüm yolamıyorum diye. Sevindim tabi ama nasıl bir manyaklıksa elim gittikçe deliriyordum. Sonra alışmaya başladım. Artık sadece peeling ile kendiliğinden giden şeffaf ölü deriyi koparıyorum onu da diş fırçası ile. 

Hayatımda ilk kez insana benzedi dudaklarım bir buçuk senedir. Baktıkça dokundukça inanamıyorum hala. Eğer ki dişle değil de yoğunluklu olarak tırnaklarınız ile kurcalıyorsanız tavsiye ederim. 

Bu arada tırnaklarım da uzamaz koparlardı inceciklerdi, artık protezle uzadılar, protezsiz akrilik yaptırıyorum kendi tırnağıma. Yine engel oluyor kalınlaştığı için. 

22 temmuz 00:15 22 temmuz 00:16


87. Benim yaptığım tam olarak yolmak değil. Sinirlendiğim ya da bir şeyler düşündüğüm zaman dudağımı dişliyorum. Çok düşünceliysem farketmiyorum bile kan tadı gelince anlıyorum. O yüzden dudaklarım sürekli yolunmuş ve kuru gözüküyor :(

21 temmuz 22:08 21 temmuz 22:09

86. eylemini gerçekleştirirken denk geldiğim başlık. özellikle stresli dönemlerde farkında olmadan yapıyorum. asla kanatma boyutuna gelmedim ancak mat rujların kötü görünmesine neden olduğunu düşünüyorum artık. zaten kuru dudaklar bir de yolunmuş olunca nemlendirici de yetersiz kalıyor kurtarmak için. tez zamanda kurtulabilirim umarım.

21 temmuz 21:48

85. senelerdir ne zaman stres olsam yaptığım eylem.ruj sür kıyamazsın dediler yine yoldum,bi iki hafta dayan aklına gelmeyecek dediler yine yoldum kendi adıma çözümü olabildiğince sakin kalmakta hiçbir şeyi kafaya takmamakta buldum.

21 temmuz 21:43

84. Ne zaman psikolojim bozulmaya başlasa yapmaya başladığım eylem. Özellikle alt dudağımın derisini kanatana kadar yoluyorum ve hiçbir pürüz bırakmıyorum. İyileşene kadar blistex sürüp dudaklarım hafif kurumaya başlayınca ıslak havluyla peeling yapmam gerektiğini de biliyorum ama o an ıslak havluya gitmek yerine o ruh haliyle dudaklarımı yoluyorum. Ve ne zaman bunu tekrar tekrar yapmaya başlasam psikiyatrist için kenara para ayırmayı düşünüyorum.

21 temmuz 21:17


83. en sevdiğim alışkanlıklardan, özellikle dudak kuruluğum başladığı zaman yolma zevkinden sonra nemlendiriciyi dayıyorum. bir stres atma yöntemi.

ama ramazan ayında susuzluk yüzünden ızdırap haline dönüşebiliyor.

20 mayıs 03:07

82. tam 15 yıldır gerçekleştirdiğim eylem-di. şükürler olsun ki geçmiş zamanla konuşabiliyorum.

öncelikle bu bir batak ve dudağını yolmayan kimse sizi anlamıyor. aynı tırnak yemek gibi. ben anasınıfında başlamıştım. o zamandan beri annem, babam, bilimum akrabalarım, arkadaşlarım bu yüzden beni eleştirirdi. etrafımdaki herkes elimi ağzımda gördüğü anda uyarıyordu. tabii uyarmaları iyi bir şey aslında. çünkü elimin ağzıma gittiğini kesinlikle fark etmiyordum.

dudağımı özellikle stresli olduğum anlarda, bir şeye konsantre olmuşken (mesela film, dizi izlerken) yoluyordum. bu anlarda bir arkadaşım uyarsa bile en fazla 1 dk sonra -caps lock- fark etmeden -caps lock- elimi ağzıma götürüyordum. bir refleks gibiydi. gel zaman git zaman lipbalm ustası haline geldim. bütün gün boyunca yolarak kanattığım dudaklarımı sürdüğüm kremlerle gece boyunca iyileşmeye bırakıyordum. ki ruj sürmeyi de çok severim. ama o dudaklarla iğrenç duruyordu.

nasıl yendiğime gelirsek; istemsiz bir şekilde oldu. üniversite öğrencisiyim ve bölümümün zorluğu nedeniyle final haftam bana final ayı oluyor. 1 ay boyunca o kadar yoğun çalıştım ki (son 2 haftası nefes bile almadan) dudağımı yolmayı unuttum. bu 1 ay içinde hiç dizi film izlemedim ve elimde hep kitap kalem vardı. bi baktım ki dudaklarım pürüzsüz, çatlaksız... "ne güzel ruj sürülür bu dudağa" diye düşündüm. hayatımda ilk defa bu kadar güzeldi dudağım, ağlayacaktım o farkındalık geldiğinde. şu an neredeyse 1 ay geçti ve elim dudağıma gitmiyor. ben de hazır alıştım dudağımı yememeye, ekstra dikkat ediyorum. dizi izlemeye de başladım ama vallahi elim yerinde duruyor. ben ki bu dudakların her yerinden kanlar fışkırdığıni bilirim, şaşkınım.

bırakmak isteyen herkese kendilerine bir uğraş bulmalarını ve bir ay boyunca nefes almadan onunla uğraşmalarını öneriyorum.

20 mayıs 01:44

81. yolmamak için evde rujla gezdiğim doğrudur. ancak bulunduğum ortamın pisliği sebebiylen ev dışı dudak içi kemirmeye geçtim. hem görece daha az acılı ve eller serbestken de yiyebiliyorum, daha hijyenik bi de. ha bi de milleti tırnak yeme diye taciz ederken benim göstere göstere dudak yiyip yolmam hoş olmuyordu, böyle gizli gizli de takılabiliyorum. allah yardım etsin, amin.

26 mayıs 2017 00:31