yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (293)
    • medya (5)

    293. Bebekliğimden başlayan bir kilo serüvenim var. Normal sayılacak kiloda doğmuşum, ilk sözcüğüm mama olmuş (bunu annemin o zamanlar yazdığı günlüğünden okudum, kadın başta inanmamış mama diye ağladığıma). sürekli acıkıp ağlayan bir bebekmişim. Doktor ailemi kilo almam konusunda uyardıysa da onlar ağlamama dayanamayıp mama vermişler sürekli ve daha çocukluktan kilolu kategorisine ön sıradan bir bilet kazanmışım.

    Çocukluğum insanların yediklerime karışmasıyla, benim duygusal olarak incinip herkesten saklı cips çikolata yememle devam etti. Ergenlikte beğenilmeme, kilomla dalga geçilmesi yüzünden içe kapanma, sosyal fobi, üniversitede kendimi eve kapatma yeme-oturma-yatma durumuyla major depresyon eşliğinde en son gördüğüm 130lu rakamlar ve dur deyişim.

    Doktor ve diyetisyenle belli bir kilo verdikten sonra psikolojimin bazı şeyleri kaldıramadığını farkettim. ben yemeyi durduramıyordum. Her boş anımda aklımda yemek vardı, duygusal çöküntülerimi boşluklarımı yemekle dolduruyordum. Gittiğim psikiyatristin teşhisine göre duygusal yeme bozukluğum vardı ve ben 24 yaşında hayatını kendi elleriyle karartan genç biriydim. Psikolojik tedavi tek başına çare olmadı çünkü insan kendini değiştirse de çevresini değiştiremiyor ve tedavinizin işe yaramasını da kötü etkiliyor bu durum.

    En sonunda geçen sene bir arkadaşımın tavsiyesiyle mide ameliyatı olmaya karar verdiğimde doktorumun bana söylediği “bu bir sihirli değnek değil, diyet ve spor yapacaksın, yeme bozukluğundan dolayı midenin geri büyüme ihtimali var, çok dikkatli olman gerek, bunu gerçekten başarabilir misin” oldu. Ve ben hayatımın en önemli kararını verdim. Bugün neredeyse bir yıl oldu ve bazen insanın 20 küsür yıllık geçmişinde hem kişiliğinde hem kafasında biriken şeylerle bazen baş edemeyip dışarıdan bir müdahale alması gerebileceğini bir kez daha kabullendim.

    Pişman değilim. Verdiğim kilolalar için nasıl kendimle savaştığımı, nasıl irademi toplamaya çalıştığımı,  nasıl zaman yaratıp bir şekilde düzenli spor yaptığımı ben ve çok yakınımdakiler bilir. bu ameliyat sadece bana hız kazandırdı, insulin direnci pre-diyabet gibi problemlerimi daha hızlı çözmemi sağladı ve çevre faktörünün psikolojimi en az şekilde etkilemesini sağladı. Ben şuanda artık normal insanlar gibi kafamdaki duygusal boşlukları her an yemekle doldurmamam gerektiğini, acıkıp acıkmadığını bilen, yemekle ilişkisi normale dönmüş bir insanım. Kiloyu nasıl verirseniz verin, ilk olarak bu sizi ilgilendiren birşey ve evet, hayatınızı değiştiriyor. 

    Edit: imla

    19 eylül 00:28 19 eylül 13:50

    292. Yıllardır kilo alıp veriyorum, bu süreçte hamilelikle beraber insülin direncim oluştu. Kendi başıma yaptığım tüm diyetler başarısız oldu çünkü “bugün yiyeyim ya, yarın devam ederim” benim en sevdiğim cümleydi. Baktım sürekli kilo alıyorum, tek başıma irade gösteremiyorum, en iyisi diyetisyene gideyim dedim. Bir ayın sonucunda kaçamaklar olsa da -4300 ile yola devam ediyorum. Tatile gitmesem kaçamak olmazdı da, bu kadarı bile benim için mucizevi bir kilo verme başarısı çünkü insülin direnci resmen yakama yapıştı gitmiyor ve ben ilaç kullanmayı hiç sevmiyorum. 

    Verecek 10 ve üzeri kilonuz varsa mutlaka diyetisyen desteği alın derim. Verilen tüm kilolar koruma dönemi olmadan geri geliyor bunu defalarca yaşadım. 

    Yolum uzun, kilom çok ama olsun artık verebileceğime inancım tam. 

    Bu girdiyi canlı tutacağım 72,400 ile başladığım 68,100 ile devam ettiğim bu yolculuğa gün gelecek 55 kiloya ulaştım diye nokta koyacağım. 

    10 ağustos 12:16

    291. vücudumu tanımaya başladığımdan beri kilo vermek benim için çok kolaylaştı. işe başladığımdan beri yani 1 ayda 7 kilo vermişim. if+karatay uyguluyorum elimden geldiğince. bu yolda beni motive etmesi için kendime instagramda bir diyet hesabı açtım. yediğimi paylaşıyorum. umarım geri kalan 1 ayımda bi 7 kilo daha verebilirim. hedef kiloma son 13.

    5 ağustos 22:17

    290. kilo vermek aslında sadece sıkı bir diyete ve düzenli spora bağlı bir şey değildir.

    beslenmemizi daha temiz ve doğal beslenmeye doğru yöneltip, sadece acıktığımız zamanlarda yeteri kadar beslenerek başarabileceğimiz bir şeydir.

    sağlık sorunu olur, insülin direnci olur o konularda bir yorum yapamam tabi ki.

    4 ağustos 18:56

    289. Şuan içinde bulunduğun eylem. Boyum 1.72 kilom 70di. Şuan 68im. En kilolu zamanlarimdayim ve beni gerçekten çok rahatsiz etmeye başladı. Günde iki öğün yiyorum. Bir de akşam yürüyüş yapıyorum. Spor salonunda tıkılıp kalacağıma kafamı da dinliyorum. Kilo vermek icin yapılan bir seyden çok benim icin terapi suan. Bunlari yazıyorum ki hedefledigim kiloya geldiğim de editlemek icin gaza geleyim.

    4 ağustos 01:24

    288. 2 yılın ardından tekrar içinde bulunduğum süreç.

    Bu sefer daha sağlıklı ve hızlı olacağını düşünüyorum.

    Şimdiye kadar diyetisyene gitmemekle hata yapmışım bence.

    Ancak kilo verdikten sonra vücudumda meydana gelecek sorunları düşündükçe üzülüyorum.Bu yüzden kendimi "para biriktirip meme ameliyatı olursun."diye telkin ediyorum.

    Sarkma, şekilsiz olma gibi sorunları ise sporla çözmeyi hedefliyorum.bir an önce reformer pilatese başlamayı ve üniversite için başka şehre gittiğimde de spor salonuna yazılıp fitness yapmaya başlamayı planlıyorum.(gizlinot: Para sıkıntısı olmazsa...)

    Umarım bu sefer her şey yolunda gider ve genç yaşımı bu kadar sorunlu geçirmek zorunda kalmam.

    1 ağustos 19:08

    287. Annemin beni evde yalnız bırakıp tatile gitmesi ile toplam 5 kilo verdim. Yemek yemeyi unutuyorum ve biri hatırlatmadığı sürece çoğu zaman açlık hissetmiyorum. Beraberinde gelen uyku düzensizliği, üst üste günlerce ya hiç uyumamak ya da iki saatlik uykuyla geçiştirmek derken zombi gibi yaşamışım swh.

    1 ağustos 18:41

    286. 5 aydır canla başla uğraşarak katıldığım eylem. işim gereği hiçbir sosyal aktivitenin; alıştığım sebzelerin, meyvelerin vb. olmadığı bir yerde yaşıyorum (bkz: afrika). şartların zorluğundan biraz da benim bocalamamdan ötürü aldığım kilolara, 42 beden kotlarım dar gelmeye başlayınca bir dur demem gerektiğini anladım.

    ilk iş olarak tüm beyaz şekerli ürünleri, pilavı kestim. dışarıda (bkz: böcek) veya salonda herhangi bir spor aktivitesi yapma imkanım olmadığından, spora öncelikle leslie ile başladım. sonrasında leslie'nin yetmediği yerde dans ettim, hayali ip atladım, hopladım, zıpladım. sonunda o kiloları verdim. kendimce kendimle gurur duyuyorum.

    1 ağustos 10:45

    285. kalkınma planlarım arasından ne zaman çıkacağını düşündüğüm zıkkımdır. bu başlığa geçen sene yazdığımda 65 kiloydum, spora başlamıştım, düzenli beslenmeye devam ediyordum. 60 kiloya kadar inebildim, hedefime 5 kilo kalmıştı. ardından üniversiteye geçip başka bir şehre taşınınca her şey yalan oldu. yurtta abur cubur ve hazır noodle ile beslenmeye başladım. öğrenci evine çıktım, çıkmaz olaydım. kahvaltıda bira fıstık, öğle yemeğinde çikolatalar püskevitler, akşam makarna, gece allah ne verdiyse... yaşadığım şehre döndüm, işe girdim. korkudan tartılmıyorum ama asla. ofiste en sevilen aktivite yemek yemek. işten çıkıp lokmacıya koşuyoruz nefes nefese. patrona diyetteyim diyorum, arkamdan sinsice yaklaşıp lahmacun koklatıyor. açık büfeye her gün kakaolu ıslak kurabiye koyuyorlar falan derken mazallah başına bir şey gelir diye yedeğini bile aldığım eteğin içine giremedim çünkü 10 kilo almıştım, evet, yazıyla on. kendime dedim ki ya şimdi duracaksın ya da lisedeki gibi 8xl t-shirt alıp göbeğini kapatmaya çalışacaksın. korku bu süreçte en büyük motivasyon kaynağım oldu ve başlangıç noktasına geri döndüm, 5 kiloyu fırlattım attım. 65 kilonun lanetinden kurtulacağım günleri sabırsızlıkla bekliyor ve diyet neferi süslülerime sabırlar diliyorum.

    lahmacun yemeyin.

    20 haziran 14:43

    284. Biraz içimi dökmek istiyorum süslüler. Çünkü artık ne yapmam gerektiğini, kiminle konuşmam gerektiğini bilmiyorum. 

    Kendimi bildim bileli kilo sorunum vardı. Çocukken bile kıyafet denemekten nefret ederdim çünkü asla yaşımın kıyafetleri bana olmazdı. Mağaza çalışanları toplu bir çocuk derlerdi ama anlayamazdım toplunun ne demek olduğunu.

    15 yaşında diyet yapmaya başladım. 3 kilo veriyorsam bazen 5 kilo bazen 3 kilo geri alıyorum. Hepiniz gibi diyetisyenler, spor salonları denedim. Hepiniz gibi diyete yarın başlıyorum dedim, yarın olunca neyse öbür gün başlarım dedim ve asla bu döngüyü kıramadım. Bazen başladım, bir hafta sonra sıkılıp bıraktım. Bazen çok sıktım kendimi 21 gün şeker sürmedim ağzıma. Sonra kıtlıktan çıkmışçasına şekere sarıldım. Her gece yatmadan yeni kararlar verdim, bu böyle olmaz dedim. Daha 21 yaşındasın ama vücuduna çok kötü davranıyorsun dedim. Kendimi ikna ettim, sabah olunca her şeyi unuttum. 15 yaşında 83 kiloyu gördüm, süslüler. Diyetisyene de öyle başladım zaten. 69'lara kadar indim. oh zaten kilo verebiliyorum rahatlığı ile diyetisyeni bıraktım. Muhtemelen hayatımın hatasını o zaman yaptım. O günden sonra bir daha toparlanamadım. tekrar 75'lere çıktım. 18 yaşında üniversite sınavı dönemi derken 82'yi gördüm. Üniversiteyi kazandık şimdi kilo verelim dedim, veremedim. Devam edemedim. Diyeti sürdüremedim. Her bırakışım umudumu kırdı, özgüvenimi parçaladı. Şimdi 21'im, 77 kilo civarı çıkıyorum. 21'im ama 21 gibi değilim. Bir yokuşta nefes nefese kalıyorum, merdiven çıkmak istemiyorum. Bazen yerimden bile kalkmak istemiyorum. Buna bir son vermek istiyorum ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Korkarım kendime olan inancımı kaybettim ve bunu nasıl tekrar kazanacağımı bilmiyorum. Kendimi gerçekten çok seviyorum ve terk edemeyeceğim tek yer olan şu güzel bedenime bu kadar kötü davrandığım için çok üzülüyorum. Ona hak ettiği şeyleri veremediğim için yine kendime kızıyorum. Kendimi pamuklara sarmak istiyorum ama yine kendime öfkeliyim buna engel olduğum için. 

    Bilmiyorum süslüler, bilmiyorum. Ömür böyle geçmez ve benim biricik bedenim bu dünyanın en güzel şeylerini hak ediyor. Artık ona kötü davranmak istemiyor, onunla arkadaş olmak istiyorum. Ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. İşin kötü yanı tıp okuyorum ve her bir fazla kilonun vücudum için ne kadar kötü olduğunu çok iyi biliyorum. Her derste çoğu hastalığın içerisinde risk faktörü olarak fazla kilo/obezite demeleri beni nasıl yaralıyor size bunu kelimelerle ifade edemem. İşin dış görünüş kısmını uzun zaman önce aştım çünkü kendimi bu şekilde kabullendim. Kabullenmek zorunda kaldım bunca yılın sonunda. Ben buyum dedim, isteyen istediğini düşünsün. Varsın kimse beni beğenmesin, varsın insanlar beni yargılasın. Bunlar benim için problem olmaktan çıktı artık. Bunun iyi bir şey olduğunu iddia etmiyorum elbette ama alıştım. Tabi ki güzel görünmeyi isterim, karşı cinsi etkilemek isterim ama öncelik sıralamamda yer almıyor bunlar. Bakalım, bu entry belki bir şeylerin başlangıcı olur. Belki vücuduma iyi davranmayı öğrenirim zamanla. Belki kendimle arkadaş olabilirim. Sonra mutlulukla editlerim bu entry'yi. Kendinizi sevmeyi ve bedeninize iyi davranmayı sakın aklınızdan çıkarmayın, süslüler. Sizden başka bir tane daha yok, kendinizin farkında olun ^^

    Ah şu legal uyuşturucu şekeri bi' bırakabilsem...

    4 haziran 17:37