yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (43)
    • medya (0)

    43. 8,5 yaşındaki kızım çok zayıf bir çocuk.. kilosu yüzünden etütündeki kızlardan birisi tarafından psikolojik çocuk zorbalığına maruz kalıyor. bir haftadır geceleri uykusunda konuşuyor, sabahları etüde gitmemek için ağlıyor, akşamları yine bir ayrı ızdırap...

    sürekli "çok zayıfsın, çok çirkinsin, iğrençsin, bacakların şöyle, kolların böyle vs vs" diye kızımı üzüyormuş bu çocuk.. en son "sen engellisin" demiş.. zayıflık ile engelli olmak arasında bağlantı kuramayan kızım çok ağlamış..

    "herkes bana güldü alay etti" diyor.. yüreğim acıyor, kalbim sıkışıyor.. söylediğim, anlattığım hiçbir şey fayda etmiyor.. kızım ağlıyor, ben de ona göstermeden ağlıyorum.. anneler güçlü olur di mi :(

    13 şubat 09:38

    42. aslında çok da kötü bişey değildir, diğer tüm fiziksel özellik yüzünden geçilen dalgalar gibi. hayatınızda kimin olmaması gerektiğini gösterir.

    12 şubat 22:41

    41. Karşılarındaki insanı küçümseyerek kendilerini yükselttiğini sanan insanların yaptığı basit bir hareket.Takilmaması gerekendir ama insan kalbi işte kırılıyor.

    12 şubat 15:28


    40. 9 yaşından 26 yaşına kadar yaşadığım olaydır. Annem çalıştığı için ilkokulda saçlarımı kısacık kestirirdi hem şişko hem erkeğe benziyorum diye dalga geçerlerdi ilkokulda x2 duygusal yara demek bu.

    12 şubat 11:18 12 şubat 11:20

    39. Benim babam obez. 140-150 arası kilosu iner durur. Her gün anneme 300 gr daha az çıktığını söyler. Haliyle kişide ya ben de bu kiloya çıkarsam korkusu oluyor.

    Neyse bu ve zayıf olmayı çok beğendiğim için devamlı kilo vermeye çalışıyorum. Bıçak sırtı bir kilom var spor yaparsam aşırı fitleştiğimden çok zayıf sanılıyorum, sporu salınca hop hemen kilo aldım sanılıyor. 60 kg civarındayım 55 kiloya indiğimde de insanlar hemen başlıyor çok zayıfsın biraz kilo al. Ya ben çok mutluyum. Kimi ne ilgilendirir.

    12 şubat 09:59

    38. Zayıf bacaklarımla hep dalga geçtiler yıllarca yazın bile pantolon giysem de altına tayt, etek giysem de kalın tayt ile temmuzları geçirdim. Şimdilerde hala beğenilmiyor bazı kesimler tarafından. Yapabileceğim bir şey yok üzgünüm diyorum artık onlara

    12 şubat 01:11

    37. Hayatım boyunca hep çok kiloluydum. Hala istediğim sağlıklı kiloda değilim ama en azından daha iyi durumdayım. ilkokul ve ortaokul zamanlarında tek kaygım beden eğitimi  dersleriydi. O eşofmanları giymek istemezdim. Herkes bana bakıyor ve yargılıyor gibi gelirdi. Kendimi çıplak gibi hissederdim. O zamanlardan başladı zaten güvensizlik ve kendi bedenimi sevmeme durumu. Lisede okul çıkışlarında servisten çarşıda inerdik birkaç kişi, gidip hamburger yemek için. O kadar severdim ki, hem yemek yemeyi hem de oturup onlarla vakit geçirmeyi. Yediğim günlerde akşam yemek yememeye de dikkat ediyordum kendimce. Bir gün yine okuldan çıkmıştık servisteydik. Yolda konuşuyorduk bugün de inip yesek mi diye. Ben de heyecanla ben de gelirim demiştim. Karnım pek aç değildi o gün, belki bir şeyler içerim diye düşünmüştüm. Servistekilerden bir tanesi gülerek yüzüme baktı ve "ay zaten duba gibi oldun bence sen gelme artık yeme yeter" dedi. o kadar üzülmüştüm ki. Donup kalmıştım. Sessizce cama dönüp bugün gelmeyeceğimi aç olmadığımı söylemiştim. Eve gidene kadar kendimi çok tutmuştum ağlamamak için. Eve gelince aynaya bakıp kendimden ne kadar nefret ettiğimi düşünürken bağıra çağıra ağlamıştım. Hemen hemen 10 sene oldu ve asla unutmuyorum.

    Bu cümleyi bana söyleyen kişiyi liseden sonra bir daha hiç görmedim. Kendisi de muhtemelen bana böyle bir şey söylediğinin farkında değildir. İnsanlar olarak merhametli olduğumuz kadar acımasız da olabiliyoruz. Bir şey ağzımızdan çıkarken belki birkaç saniye sürüyor ama karşı tarafta yıllar süren acılar ve takıntılar bırakabiliyor. 

    Yıllar içinde elimden geldiğince kendimi sevmeyi öğrendim. Hala tam yapamasam da en azından kilom yüzünden kendime acı çektirmiyorum. Kimseye de kilo konusunda tek bir laf sarf etmemeye çalışıyorum. O zorbalığın tek faydası bu olmuştur zaten. Umuyorum ki o arkadaş da bir daha kimseye aynı şekilde davranmamıştır. 

    12 şubat 00:23 12 şubat 00:24


    36. şimdilerde standart bir kiloda olsam da, sesimin hep kısık çıkmasına, yirmi altı yaşında üniversite mezunu normal bi insana göre çok utangaç olmama sebep olan travmalar bütünü.

    Küçükken ne zaman abimle - ablamla kavga etsem hep ilk kilomdan vurdular beni. Ne zaman sağlıksız bir şey yesem babam “neyine yiyorsun sen??” Diye laf soktu espiriyle karışık. okulda parmak kaldırmaya çok korkardım, başkasının yanlışıyla bir dalga geçeceklerse benimkiyle  on geçerlerdi çünkü.

    Dördüncü sınıfta lakabım “ayı xxx”di. Vücudum ne kadar cüselliyse kalbim o kadar narindi ki. Hemen gözlerim dolardı gizlerdim herkesten.  Her gece dua ederdim “Allahım ne olur beni zayıflat” diye.

    Ergenliğe girdim, herkes daha korkunç olmaya başladı, daha da sessizleştim sırf göze batmamak için, saçma sapan zayıflama haplarıyla zayıfladım lisede;  çünkü  o zamanlar “apaçi” tabiri kullandığımız tipler sokakta  birbirlerine “aha seninki geliyor ehe ehe” diye korkunç şakalar yapıyorlardı beni gösterip. Hem de kendimi güzel hissederek evden çıktığım bir günde. Sonra üniversiteye hazırlanırken  aldım tabi kiloları fazlasıyla.

      Üniversiteyi kazandım, orada da benimle dalga geçtiler diyemem. Ama sığ arkadaşlarım sürekli bana benzeyen insanlarla dalga geçti ben yanlarındayken. Okulumda  beni bir tane bile beğenen birisi olmadı. Bu tabi  Kilomdan değil de sessizliğimden, “görünme korkusu” yaşadığımdan da olabilir. Bu yüzden  Eksik hissettim mi? Dibine kadar hem de. 

     Bu anılar mazide kaldı. Hatta biliyor musunuz, o sığ insanların üstüne Doğum kiloları yapıştı kaldı. Benim de çok şey değişti hayatımda, önce Kilolarımı verdim sonra düzenli fitness yapmaya başladım. Birileri bana bakınca dalga geçmek için bakıyor sandım defalarca. Spor salonunda benimle tanışıp, iltifat eden hoş  beyfendinin de dalga geçtiğini düşündüm mesela. Çünkü çocukluğum ve ergenliğim bu tarz şakalarla geçmişti. Aldığım iltifatları daha yeni yeni sahipleniyorum. Ama hiç bir yaram kapanmadı. Bu yazdıklarımı da gözlerim dolarak yazdım. Bu başlıktaki herkesi acıyan yerlerinden kucaklıyorum. 

    11 şubat 22:11 11 şubat 22:15

    35. Bir ay önce alışverişten dönerken bir arabadan bir dingil elinde şu salak mikrofonlardan biriyle 'ooo koca göte bak' diye bağırdı. Araba gitti, insanlar bana baktı, ben umursamaz bir şekilde yoluma devam ettim.

    O günden beri hep popomu kapatacak şeyler giyiyorum.

    Böyle bir şey işte, yaş, iş bilmem ne fark etmeksizin insanı yaralıyor.

    11 şubat 21:29

    34. Çocukluğumu ve özgüvenimi mahveden olaydır. Kilolu olduğum için oyuna alınmadım, yediğim yemek yüzüme vuruldu, aslında kilo versem yüzümün çok güzel olduğu söylendi, balomda hiç kimse beni dansa kaldırmadı ve daha neler neler. 

    Şimdi normal kilomdayım ama bu yetersizlik ve çirkin hissetme kompleksimi aşamadım. Hiç bedenimi olduğu gibi kabul edemedim, hep daha mükemmel olmak için zorladım. Şimdi belki eskisinden daha olumluyumdur ama insanım içinde daima izi kalan bir yaradır bu. 

    11 şubat 02:40