yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (3)
    • medya (0)

    1. (bkz: dikey geçiş)

    25 eylül 2016 23:31

    2. Seviyorum aslında. Ama aşık değilim. Bihterin Adnan'ı sevmesi gibi bişey benimkisi(gizlinot: swh ) seviyorum ama tutkuyla bağlı değilim.

    bölüm eğer sadece severek yapılabilecek,uğraştırıcı, derdi bitmeyen bir bölüm ise sevmeden verim almak imkansıza yakındır.

    26 eylül 2016 01:20

    3. Aslında okula gittiğim her gün kendimi mutlu etmek için şunları söylüyorum 1,5 saat önce hangi üniversitede hangi sorunlarla karşılaştığımı anlatmıştım, ancak belirli linçler nedeniyle kaldırdım.

    Öncelikle her gün okula girerken, ''bu okulu bırakacağım, bu bölümden bende gideceğim'' diyorum her sabah. Her akşam ders bitip eve gideceğimde ''canım odam, canım evim'' diye koştura koştura metroya binen biri olaraktan, istemeyerek istemediğim bir üniversitede, istemediğim bir bölümde okumanın zorluğuna girmek dahi istemem hemen hemen tahmin edersiniz.

    Başta aileme söyleyememiştim, çok utanmıştım. Annemin zoruyla girdim bölüme ve üniversiteye... Aslında istediğim bölüm başka bir şeydi ve puanım açık ve net tutuyordu. Bütün ailem mutlu oldu ve bırakmak istediğimi söyleyemiyordum. Taaki bir gün sınava çalışırken sinir krizi geçirip ağlarken...

    Dedem rusça öğretmeniydi, ve benim her zaman rusça okumamı istedi. İstediğim bölümler arasında rusçada vardı tabi.. Dedemin sözü her zaman bizim ailede baskın olmuştur.

    Bir gün dedemi özür dileyerek ve ağlayarak aradım, bölümü bırakmak istediğimi okuldaki tiplerden rahatsız olduğumu ve yapamayacağımı söyledim. Yanlarında kalmak istediğimi ve Rusça okumak istediğimi söyledim. Bana kızacağını sandım, üzüleceğini sandım ama aldığım cevap aynen şuydu:

    -Gel gözümün önünde istediğin bölümü oku. zaten biliyordum mutsuz olduğunu, kapım sana her zaman açık.

    Bir diğeride İtalya'da yaşayan kuzenim. Çocukken Yunanistanda birlikte çok zaman geçirirdik ancak üniversiteden sonra İtalya'ya yerleşti ve oranın vatandaşı oldu. Onun zaten olup bitenden haberi vardı. Abim, kardeşim, ablam yok, insan her zaman kendinden büyük birinin desteğini arıyor, tek çocuk olsa bile. Bu yüzden hep abi gibi hissettim onu ben. Bana cevabı ise buydu;

    -Neden çekiyorsun ki? Çık gel İtalya'ya, biletini ben alırım gerekirse oraya ben gelir senide alırım buraya geliriz. Üzüldüğüne değmez kendini mahvediyorsun ben bakarım sana burda.

    O kadar rahatımki, şimdi istediğim üniversiteye ve istediğim 3 bölümden birine rahatlıkla gidebilirim. İnsanın büyüklerinden özellikle aile bireylerinden destek hissetmesi çok güzel bir şey...

    16 nisan 2018 21:46 16 nisan 2018 21:49