sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (22)
    • medya (0)

    22. 6 senedir hayatımda. İlk bir senesini çok şiddetli yaşadım, çok basit şeyler bile tetikleyebiliyordu. Lisenin ilk senesinde başladı ataklarım ve bu nedenle birçok insan benimle arkadaş olmayı istemedi. Görüştüğüm uzman ve rehber öğretmenim sayesinde kontrol altına almayı başardım, çok nadir tekrarlıyor şu an.

    Uzun süre çevremde kimse yaşadığım şeylerin panik atak olduğunu anlamadı, 14 yaşında zaten diyerek gözardı edildi bir süre. Daha erken fark edilseydi kendimi o kadar yalnız hissetmezdim belki de o 4 sene lisede.

    Eğer panik atak belirtilerine benzer şeyler yaşıyorsanız lütfen yardım alın. Kolayca aşılabilecek bir şey değil çünkü bu.

    12 ocak 00:25

    21. sanırım kendisi çağın vebası dediğimiz illetlerden. stres ile baş etme seviyesi düşük olan kişlerde yaygındır diye düşünüyorum.

    hayatım boyunca hep stresli bir insan oldum. serinkanlı olamadım. işssizlik sürecimle bu stres seviyem daha da arttı ve anksitiyeyle beraber panik ataklarım başladı. işe girince biraz azaldı. geçen yıl sadece 3 kere geçirdim ama bugün 3 kere kısa nöbet geçirdim. tansiyonum 8 e düştü. ilk defa işten izin verip eve gönderdiler. bu ataklarda nefes aldığımı hissetmiyorum. göğüs kafesim batıyor. kalbim atmıyor sanki. tüm vücudum karıncalanıyor. ya bir masanın altına girip cenin pozisyonunda kaybolmayı diliyorum ya da tüm üstümü çıkartıp göğüs kafesimi yarıp kalbimi gökyüzüne salmak istiyorum, nefes alsın diye.

    11 ocak 22:08

    20. üniversitenin ilk yılında panik atak teşhisi konuldu bana. mimarlık bölümünün egosu tavan yapmış hocalardan ibaret olduğunu bilsem kapısından bile geçmezdim. günden güne aşırı eleştirilmeyi kaldıramayışıma bitmek bilmez mide krampları, mide bulantısı, ders başladığı anda kendimi dışarı atma isteği ve kalmaya zorlarsam da nefes alamama ve ağlama krizleriyle tepki verdi verdi vücudum. terapi gördüm, ilaç tedavisiyle birlikte işe yaradı. sonunda da değmez diyerek okulu bıraktım. yeniden sınava hazırlandım ve mezun oldum. boşluğa düşünce yeniden şiddetlendi. terapistim ilaç tedavisi yerine nefes egzersizlerini önerdi. kritik anlarda gerçekten işe yarıyor. panik atak kendimi değersiz, umutsuz ve depresif hissettiğim her an ortaya çıkmaya hazır bir bomba gibi. böyle hissetmemek için kendimi hiçbir şey için perişan etmiyorum. uzun yıllardır ilaç kullanmıyorum. ihtiyaç hissettiğimde kendimi telkin ediyorum. her ne kadar zaman içinde baş etmeyi öğrensem de üst üste olduğu zamanlarda dayak yemiş gibi hissettiriyor maalesef:( hissettiğim şeylerin hepsinin beynimin yaratısı olduğunu, fiziksel olarak sağlıklı olduğumu idrak edince çok korkutucu olmuyormuş aslında.

    17 ekim 2018 19:47

    19. 29 yaşındayım ve ortaokulda liselere giriş sınavı zamanında teşhis konmuştu. Bende anksiyete de yaratıyor. Stresli ve sıkıntılı olduğum dönemlerde aşırı kalp çarpıntısı, karın ağrısı, titreme ve kriz geçiriyormuş gibi bir hisle geliyorum diyor ataklar. Diğer suslulerin de söylediği gibi insanın kendini sakinleştirmesi ve telkini çok önemli. Ben ilaç kullanmıyorum. Papatya ve melisa çayı beni sakinleştiriyor. Ataklar uzun sürünce zihinsel olarak çok yoruyor insanı.

    16 ekim 2018 22:58

    18. 12 yıldır bu dertten muzdaribim maalesef; psikolojimin çok etkilendiği bir sağlık sorunu neticesinde tanıştık kendisiyle. İlk atak anımı hiç unutmuyorum. Ankara’nın tıklım tıklım otobüslerinden birinde nefes alamadığımı hissettim. Ölüyormuş gibi bir hisle; başımın nasıl döndüğünü düşününce hissedebiliyorum. Elim ayağım buz gibi oldu. Bir ağlama krizi ile kendimi otobüsten aşağıya zor attım. Kalkamadım. Babamı arayıp ölüyorum dediğimi hatırlıyorum. Tabi babamın gelmesi zaman aldı. Sakinleştim. Doktora gittiğimizde panik atak teşhisi koydu. Aldığım terapi ve ilaçların herhangi bir faydasını görmedim. Atağın geleceğini hissettiğimde bir odaya geçip uyumayı tercih ediyorum evdeysem. Eğer bir araçla yolculuk ediyorsam araçtan iniyorum, tek yolu kendini sakinleştirmek...

    Bu bir atak geçecek ölmeyeceksin,sakinleş diyorum. Kendi kendimi sakinleştirmezsem kimse bana yardımcı olamıyor.

    16 ekim 2018 22:37

    17. 8.yılımız beraber. Çoğu süslü gibi ben de üniversite sınav senemde yakalandım bu hastalığa ve lys'ye giremedim, ilk bölümden tercih yapmak zorunda kaldım. Üniversitedeyken hep bir şekilde yokladı ara ara, her stres anımda geldi. Bu sene kendiliğinden gitmemek üzere geri geldi. Artık delirmeye başladığımı düşünüp psikiyatriste gittim, evden çıkamayacak kadar etkiliyordu beni. 3 aydır psikoterapi görüyor ve ilaç kullanıyorum ancak tam olarak gitmiş değil. Bu hastalığın sanırım kesin bir çözümü yok. Aylarca yaşanmasa da herhangi bir anda gelip gafil avlıyor, mutlu anlarda bile. O anda dikkatimi başka bir şeye yoğunlaştırmak biraz rahatlatıyor beni. Bu hastalıktan tamamen kurtulan var mı merak ediyorum..

    16 ekim 2018 20:44

    16. Öyle bir hastalıktır ki çıktığınız yolculuğun türü, süresi, yeri ve zamanı fark etmeksiniz, buradayım der. Yaşarken küçük ölüm senaryoları hazırlar size durmadan; enerjinizi, sevincinizi, onu unuttuğunuz anlardaki kendinizi, yorulmadan takip eder. İlaç kullanırsınız, tedavi biter, bir yıl bazen iki yıl geçer, hastalığı atlattığınızı düşünürsünüz, gelin görün ki bu sadece panik atağın kış uykusudur...

    4 eylül 2018 22:26 7 eylül 2018 08:14

    15. Hayatimin en guzel yillarini elimden alan lanet. Yaklasik 9 aydir ilac tedavisi, son 3 aydir psiko terapi aliyorum. Bu konuda en onemli nokta destek gormek. Yillardir hayatimi zindana çevirdi, en güzel anlarımı elimden aldi. Bunlar olurken bunu ben yapiyorum dusuncesi insani sucluluk duygusunda öldürür. Simdi kurtulmaya basladim ama bu zor ve uzun bir yol. Ama attiginiz her adimda kendinizi daha iyi hissediyorsunuz. Deneyimli hasta olarak verebilecegim en degerli tavsiye te ra pi. Terapisiz olmuyor arkadaslar, simdi donup baktigimda niye kendime bu kadar eziyet ettim diyorum. Yardimci olabilecegim suslulerin her zaman bir mesaj uzagindayim. Unutmayin sizi asla öldürmeyecek :)

    14 temmuz 2018 01:40

    14. 2 senelik hasretten sonra gümbür gümbür geliyor gönlümün efendisi. tam da zamanı gerçekten. murphy’ciğim o kanunları “bir gün giggle diye bir anksiyete topu doğar da başına gelebilecek tüm aksilikler gelirse benden bilsin” diyerek yazmış adeta. 

    finaller geliyor, aşırı yoğunum, evde yalnızım. 

    sıçtı Cafer bez getir, cıvık sıçtı tez getir. 

    14 aralık 2017 19:22

    13. Liseye giriş sınavına girdiğim yıldan bugüne kadar peşimi bırakmayan kabusum.ilk önce,türkiye'deki sınav sisteminin 14 yaşındaki bir öğrenciye psikolojik olarak nasıl zarar verebileceğini gösteren bir örnek olduğumu söylemek isterim.hırsım yüzünden,sınav senem hayatımım en berbat senesi oldu.her geve 2 saat uyudum,onun dışında hep ders çalıştım.derhanede herkes yemekhanede yemek yerken ben sınıfa gidip ya uyudum,ya test çözdüm.başarılı olamadığım sınavlardan sonra kendimi aç bıraktım.ve bu aşırı yoğun tempo+başarısızlık korkusu,bana panik atak ve yeme bozuklukları olarak geri döndü.benim panik atak konusunda yaptığım belki de en büyük hata,anne babamın "çok streslisin,normal böyle şeyler,psikoloğa gerek yok" sözlerini dinlemek oldu.gitseydim,kesinlikle işler daha kolay bir hal alırdı.bende panik atak,genellikle nefes alamıyormuş gibi hissetme,gözlerimin kararması,dengemin kaybolması,kendimi atak sırasında çok umutsuz ve intihara eğimli düşünceler şeklinde kendini gösteriyor.özellikle nefes alamıyormuş gibi hissetmek en kötü kısmı.bir de,bende zaten var olan klastrofobiyi açığa çıkardı bu hastalık.küçük yerlerde asla kalamaz oldum,asansöre girdiğimde resmen kriz geçirdiğim için yıllardır asansör kullanamıyorum,xanax olmadan uçağa binemiyorum.kısacası,kabustur resmen.

    19 temmuz 2017 11:24