yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (1556)
    • medya (13)

    1556. Bu ara Just dance in hakkını veriyorum. Neredeyse 1 yıldır hiç spor yapmadığım için ağrıyan her bir kas beni resmen mutlu ediyor. Ayrıca spora başlamak için decathlondan bir iki şey sipariş ettim. Bekle beni karın kası geliyorum. (gizlinot: Coronasız günlere. 🌹)

    1 nisan 18:26

    1555. Sevgili günlük,

    15 gündür evden çıkmıyorum, sporu da bıraktım, hımbıl gibi evde oturuyorum.

    Bir de eşim yemek konusunda ultra yetenekli bir adam, iki gece önce evde cips yaptı, o lays doritos falan yanında halt etmiş. Ayila bayıla yedik sonra yetmedi bir tur daha yaptı. Öyle yiyorum yani.

    Şimdi de lahmacun yapıyor.

    Tartı bana yandan yandan bakıyor, görmezden geliyorum ama göbeğim löp löp sallanıyor. Bu yaza karın kaslarım çıkacak derken göbeğim yürürken lımbır lımbır sallanıyor. Hayırlısı işte be günlük, tek derdimiz bu olsun.

    27 mart 21:11

    1554. işlerimin yoğunluğu nedeniyle anne ve babamı haftalar önce görmüştüm. şimdi de bu salgın yüzünden yanlarına gidemiyorum. her gün telefonda konuşuyorum ancak onları çok özledim. ve bir daha onları görememe ihtimali aklıma geldikçe çok korkuyorum. insan 28 yaşında anne ve babasından uzak olduğu için ağlar mı ben şu an ağlıyorum. dayanma sınırım buraya kadarmış demek ki. onları kaybedeceğim korkusu sardı her yanımı. keşke arabam olsa da gidip en azından camdan ya da balkondan görsem, iyi olduklarını kendi gözlerimle görsem. dayanamıyorum artık.

    27 mart 10:06


    1553. Ailemin evine haftasonu geldiğimde bile sinir krizi geçirerek ayrılıyordum. Yaklaşık 2 haftadır ailemin evindeyim ve ucu da belirsiz.

    Üniversitelere ara verilirken işlerin bu kadar büyüyeceğini, aranın uzayacağını hiç tahmin etmemiştim. Bilsem en azından bilgisayarımı getirir, sims falan oynardım(gizlinot: :()

    Kendimi kötü hissetmediğime, zaten evde oturmayı sevdiğime ikna etmeye çalışıyorum hep, başarılı da oluyordum bence ama hayatımda ilk defa birisini çok özlediğim için ağladım(gizlinot: Her şeye ağlarım normalde, hiç ağlamadığım tek bu kalmıştı herhalde), 2-3 hafta ayrı kalmak mesele değil de; bir daha ne zaman göreceğini bilememek, işte o çok fena

    27 mart 07:32 27 mart 07:58

    1552. Izindeyim. Annemle deli gibi tartışmalar. Cok huysuzum. Yasima uygun davranmadigimi farkettim itici simarik cocuklar gibi her seyi alaya alip kendi kendime gülüp her seyi küçümsüyorum. BU hale gelmem zamanla oldu bazı sebeplerden dolayı. O kadar hüzün ve acıyla geçen zamandan sonra kalkanım bunlar olmuştu ama artik cocuk gibi davranislarim kendimi farlettigimden beri cok itici ve kırıcı gelmeye başladı. Kendimde de hatalar gormeye başladım. Ah bennn.. Şimdi kitabımı bitirdim ve korkmaya başladım. Ya kotuluklerimle ölürsem telafi edemeden başıma bir şey gelirse.

    27 mart 01:01

    1551. şu karantina günlerinde gerçekten insan kalabalığından hoşlanmadığımı fark ettim. evet evde sıkılıyorum ediyorum ama en azından şu an üniversite okuduğum şehirde değilim. o kalabalık yurtta, sürekli bir açığını arayan sınıfta, ne bileyim zamanında arkadaşlığımın bittiği sinsi insanlarla aynı ortamda değilim. tabii ki de bu bi virüs sebebiyle olsun istemezdim ama yine de bi nebze kendimi hem fiziksel olarak hem psikolojik olarak kötü olan her şeyden uzaklaşmış hissediyorum ve bu bana kendimi gerçekten iyi hissettiriyor. aynı zamanda instagram ve twitter hesabımı da dondurdum, aptala dönmüştüm artık gün boyu sayfa yenilemekten milletin hayatına bakmaktan. galiba yeniden instagram kullanmak istersem gidip yeni bi hesap açıcam ve az takipçim olacak. neden bilmiyorum ama bir şekilde instagram hesabımın zamanında arkadaşım olup şimdi olmayan kişiler tarafından bilinmesi bile beni rahatsız ediyor. ben gerçekten hayatımdan çıkan herkese dair bir iz kalmasın istiyorum hayatımda. bu insanların sinsiliği gerçek hayatta çok fark edilmiyor ama sosyal medyada gerek fake hesaplarından gerekse bi arkadaşının hesaplarından ne yaptığına ne ettiğine bakıyorlar ve bu beni bir şekilde rahatsız ediyor. zaten sosyal medyanın da artık çok gereksiz bir şey olduğunu düşünmeye başladım. şu an dibine kadar izolasyonu yaşayan biriyim gerek gerçek hayatımda gerek sanal dünyada. ve aslında kendimi ne kadar aptala çevirmişim bunu anladım beynim resmen yoruluyormuş. kim ne yaptı, ne paylaştı... herkesin olduğundan farklı bir imaj çizmesi, en güzelinin kendinde olduğunu kanıtlamasından, sevmediği insanların sırf hayatlarını merak ettiklerinden takipleşmelerinden gına geldi. keşke gerçekten mümkün olsa da sadece beni gerçekten seven ve benim de gerçekten sevdiğim insanlardan oluşan bir dünya kursam kendime.

    24 mart 18:08

    1550. Alarm çalmadan uyandığım kaçıncı gün saymadım. Ancak aşırı mutlu ediyor bu beni. Yıllardır tatilsiz çalıştığım için bardağın bu dolu kısmının keyfini sürüyorum şimdilik. Okadar özlemişim ki anlatamam. Meğer ne çok vakit geçiriyormuşuz iş yerinde. Keşke günlük rutin işler bitince mesainin bitmesini beklemeden çıkıp evimize gidebilsek. Çalışma verimliliği daha da artardı. Günlerdir evde olduğum ve sürekli bir şeylerle uğraştığım halde hala evimde yapılacak sürüyle şey var. Resmen işe gitmekten, tatilsizlikten hep ertelemişim. Şu anda ne yapıyorsam bana eziyet gerelerek değil, içimden geldiği için keyif alarak yapıyorum.

    İşe gitmk istemiyorum artık :( ama para da kazanmak istiyorum. Resmen artık içim istemiyo o dört duvar ofise gitmeyi. Keşke herkes daha özgür ve güzel şartlarda çalışabilse. Belki bir gün olur neden olmasın. Evlenmeden önce annemle bol bol vakit geçrip tüm gün takılabilsem keşke diyordum, saatine denk geldi herhalde. Gerçi evlilik de yalan oldu gibi şu dönemde benim. Allah hepimizin sonunu hayır etsin. İçimdekileri böyle bir yere yazmak biraz rahatlattı beni, iyi geldi. bugün market alışverişim var. anneme dışarıya çıkmak yasak. benim de dikkatli olmam lazım ki kalkıp eve virüs getirmeyim. sevgilimi özledim ayrıca 10 gün oldu görmüyorum. o da ailesiyle evden çıkmıyor. Allahtan araba var bugün toplu taşımaya binmeden gelecek yanımıza. biraz özlem gidermiş oluruz.

    24 mart 10:46


    1549. Büyük bir hastanenin ameliyathanesinde hemşire olarak çalışıyorum. Asansörde bir hasta yakını ile denk geldik. "öff maske takmak çok bunaltıcı. Nefes alamıyorum resmen bu nedir ya." dedi. Buraya bakıyorum, "offf alkol dezenfektandan ellerimiz kurudu. Hangi Nemlendirici iyi gelir ya." yazıyorlar.

    Maske, eldiven, alkollü cilt dezenfektanları gibi şeyler o kadar hayatımın bir parçası olmuş ki, varlıklarından rahatsız olma lüksüm bile hiç olmamış. Bonenin maskenin saatlerce durduğu için yüzümde oluşturduğu izler, saatlerce eldivenin içinde alkolün ellerimi nokta nokta kıpkırmızı yapması, tırnaklarımı soyması, mantarı, enfeksiyonu, üremesi olan hastalardan korunmaya çalışmak, hepatit c si olan, hiv olan hastaların "ameliyatına" girmek... Hep bir hayatım kayacak sınırında yaşamak... Maskeden, alkolden rahatsız olacak prenseslikte bir işim olmasını çok isterdim. İnsanlar trendyol kargolarını eve nasıl alacaklarını düşünürken, bizi savaşa hazırlar gibi elimize kutu kutu kitler tutuşturarak corona virüsü olan hastayı ameliyata alırken ne yapmamız gerektiğini anlatıyorlar. Virüslü bir hasta elimizde "ölürse" napmamız gerektiğini anlatıyorlar.

    Eleştirmiyorum yanlış anlaşılmasın, bazen sağlık sektöründe olmanın ağırlığını kaldıramıyorum, insan olarak kendimi çok değersiz hissediyorum. Saatlerce ayakta olunmayan, kan revan içinde çalışmayan, masasının başında çayını içip işini yapan tertemiz insanların hayata bakışından, hayat rutininden bende de olsun isterdim.

    23 mart 16:34

    1548. Evde 10. Günüm ve artık içimden yüzümü yıkamak bile gelmiyor. Açlıktan ölmeyecek miktarda yemek yemeye başladım ve izlediğim, okuduğum hiçbir şeye kafamı veremiyorum. Sanırım sosyal mesafeyi koruyarak en azından yürüyüş yapmak için dışarı çıkmam gerekiyor artık.

    23 mart 13:10

    1547. her yemek yediğimde düşünüyorum, kimse dışarı çıkmazken, sokak hayvanlarını kim doyuracak

    21 mart 18:00