sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (26)
    • medya (0)

    26. eğer bir terslik olmazsa bu dönem üniversiteden mezun oluyorum ve liseden beri en büyük isteğim olan kabin memuru olma hayalimi gerçekleştirmek için önümde hiçbir engel kalmayacak evrenden tek istediğim şey hayalimi gerçekleştirebilmek için bana gerekli gücü vermesi.

    19 şubat 21:56

    25. 29 yaşındayım ve Üniversiteden mezun olduğumdan beri aralıksız olarak calısıyorum,yaklaşık 9 yıllık total iş hayatımda ve özellikle son 6 yıldır çalıştığım şirketten de öğrendiğim şey,özel sektör zalım,özel sektör acımasız ve yaşlanmanız için birebir.

    Kariyer planlarımı dişlerimi sıka sıka ilerletmeye çalışsam da ne yazık ki hak ettiğimizi alamadığımız sürece,mutsuz ve android gibi her sabah 09:00/17:00 çalışmaya devam..

    19 şubat 10:11

    24. işten atılmamak(gizlinot: günümüz şartlarında)

    19 şubat 09:54

    23. 22 yaşındayım, aylar sonra gazetecilik mezunu olacağım ve yüksek lisans yapıp araştırma görevlisi olmak hayalim şu anda.. bunun yanında okul kanalında spikerlik yapıyorum fakat asıl hayat mezuniyetten sonra başlıyor, korkuyorum süslüler, kendimi ne kadar geliştirsem de, olmamasından korkuyorum :(

    18 şubat 23:36

    22. çoğumuz iyi bir üniversite için iyi bir lise, iyi bir iş için iyi bir üniversite kazandık ve bunun yarışın son evresi olduğuna inandık. fakat dört sene önce bir zafer kazanmışçasına sırtıma vurularak girdiğim okulumdan şimdilerde yüzlerce kişiyle aynı anda havası alınmış bir balon gibi çıkmaya hazırlanıyorum. hala başarılıyım, başarılı bir şekilde mezun oluyorum ama kocaman bir şey eksik. bana kalırsa kazanırsak o kadar özel ve önemli olabileceğimize inandırıldık ki şimdilerde bu hayal kırıklığını üzerimizden atmaya uğraşıyoruz. zamanla gördüm ki ne yaparsam yapayım emeklerimin karşılığını alacağım bir düzen değil bu, üstelik muhtemelen hayallerimin yarısını karşılayacak kadar bile kazancım olmayacak. dört beş sene önce sorulsaydı dünyayı değiştirecek kadar idealist hayallerimden bahsedebilirdim fakat şu an için tek hedefim mutlu olmak zira rutin görevler için eğitilmiş tek tipleşen bireylerin içinde bizi ayrıcalıklı kılacak tek yolun bu olduğuna inanıyorum.

    18 şubat 23:14

    21. 28 yaşındayım ve iletişim mezunuyum.

    23 yaşıma kadar bir sürü sertifika programına, ingilizcemi geliştirmek için amerika’ya ve baska ülkelere gittim. İş hayatına okuldaki son senemde başladım, arkadaşlarımdan bir adım önde olayım diye. Ama şimdi anlıyorum ki bu 5 sene de bir gram mutlu olmadım. İş hayatı ekonomik özgürlük dışında stresin, problemin ta kendisi. Artık hiçbir hedefim yok. Hatta ocak ayında marka müdürü olarak çalıştığım çok iyi bir şirketten de istifa ettim. 

    Genç arkadaşlara tavsiyem, kariyer için kendinizi paralamayın. Türkiye bu konuda çok yetersiz.

    18 şubat 21:04

    20. ingilizce eğitim veren, öğrenciyi daha ziyade akademik yönde yetiştiren bir okuldan eczacılık fakültesinden 2015 yılında mezun olduğumda ne yapmam gerektiğini çok da bilmiyordum. ama zaten bu meslekte zaten çok da seçeneğiniz yoktur ki mezunların yüzde 80i kelepir bir yer denk getirip eczane açma derdindedir, fakülteye giriş amacı bile budur hatta. nitekim benim de öyle oldu, babamın yönlendirmeleri sonucu girdiğim okulumdan mezun olup yine onun yönlendirmesiyle memleketime dönüp eczane açtım. ha isteyerek mi yaptım bunları hayır. bana kalsa çoktan farmasötik kimya alanında ya da toksikolojide doktorayla devam ediyordum. çünkü neden? insanlarla uğraşmak çok zor akşama kadar el aleme muayene ücretinde biz eczanelerin sadece aracı olduğunu anlatabilmek göbeğimi çatlatmak adına mı 5 sene dirsek çürüttüm ben diyorum kendi kendime. ve bu konu gibi daha nice örnekler. eleman çalıştırmak ayrı zor söz geçirmek iş yaptırmak eğitimsiz insanlara adeta ölüm. kirası vergisi stopajı ilaç deposu ssk primi elektriği suyu interneti işçi tazminatı muhasebesi derken daha 24 yaşımdayken bir sürü şeyin sorumluluğu yüklendi omuzlarıma. şimdi meslekte 4. senemdeyim. fiziksel ve psikolojik çok yıprandım aşırı çalıştım ama esasen çok iyi insanlarla çok iyi anılarım da var. insanlara faydalı olan bir iş yaptığım için mutluyum ve sırf o "çok iyi insanlar" için bu işi sürdürmeye devam etmeyi umuyorum. maddi getirisi eskisi gibi değil, dışarıdan görüldüğü gibi hiç değil. çok tatmin edici bir gelir elde edemiyorum. ve yarın ne olacağını kimse bilemez tabii ama diliyorum ki bir yandan klinik eczacılık doktoramı tamamlayayım bir yandan homeopati, aromaterapi öğreneyim bir yandan da iyi işleyen hep yüzleri gülen mutlu insanlarla dolu bir eczanem olsun ve geçen fedakarlıklarla dolu yılların karşılığını maddi-manevi göreyim...

    18 şubat 16:20

    19. normalde mimari restorasyon bölümünü 3.lükle tamamladım fakat mezuniyetten sonra iş başvuruları sırasında ne kadar egolu insanlarla çalışmak zorunda kalabileceğimi gördüm.

    daha sonra (link: https://pikselakademi.com.tr/ piksel akademi) adında bir bilişim eğitimleri kurumu ile karşılaştım ve orta okuldan beri hep içimde olan grafik tasarım konusunda kendimi geliştirebileciğimi gördüm. eğitimimi tamamladıktan sonra 1 yıl kadar bu kurumda çalıştım.

    şimdi ise 11 mağazası olan bir perakende şirketinde reklam bölümünde grafik tasarımcı olarak iyi bir maaşla çalışıyorum. ilerleyen yıllarda mimar sinan üni. güzel sanatlar için yetenek sınavına girmeyi ve tasarım alanında aynı zamanda alaylı olmayı planlıyorum.

    daha ileride ise bir oyun şirketinde karakter tasarımcısı olmak hayal ve hedeflerimden biridir.

    18 şubat 11:19 18 şubat 11:29

    18. yaptığım işi kendi işyerimde yapmak. Stajıma başladığımdan beri aklımda olan şey bu. Şimdiye kadar kendi işini yapıp pişman olan duymadım ama ev geçindiriyorsanız ve az da olsa sermayeye ihtiyacınız varsa ani kararlarla yapılmıyor bu işler. Umarım bir gün bu girdiyi ''yaptım!'' diye editleyebilirim. O zamana kadar cesaret ve para biriktirmeye devam.

    18 şubat 10:24

    17. üniversite ikinci sınıftayım. köklü bir devlet üniversitesi'nde türk dili ve edebiyatı okuyorum. dileğim türlü canavarların kol gezdiği yayıncılık işinin demirbaşı (editör) olmak. alakalı olduğu sanılsa da bölümümün istediğim meslekle pek alakası yok aslında. yayınevi editörü olmak için belli bir bölüm bitirmeye gerek yok. bu yüzden okula dair tek hedefim uzatmadan bitirmek.

    editör olmak için 18 yaşında didinmeye başladım. ufacık bir ücretle sanal bir tasarım dergisinde düzeltmenlik işi buldum. derginin tek elemanı bendim ve sadece yazım yanlışlarını düzeltiyordum. daha sonra gönüllülük esaslı olarak bir kültür-sanat sitesinin müzik bölümünde aylarca editörlük yaptım. ikisi de beni çok bunalttı, çünkü edebi metinlerle ilgilenmekti isteğim.

    bütün bunlardan sıyrılıp bir buçuk aylık bir editörlük atolyesine katıldım, ilk sertifikamı edindim. stajyer de olsa biri tarafından işlerin içine biraz biraz çekilmeye başladım. bir kitap serisinde yer alacak alıntılar için iki kitap okuyarak yardımda bulundum.

    bulduğum bütün edebi ortamlara girerek, iş kovalayarak, büyük-küçük, ücretli-gönüllülük esaslı demeden her işte kendimi göstererek kariyerimin temellerini atıyorum. üniversite, notları ezberleyip 3,5-4 ortalama yapmaktan ibaret bir yer değil. bu dört sene mesleğim için ne kadar hevesli olduğumu, ne kadar atılgan olduğumu göstermek için ve bilgi birikimimi artırmak için bir araç.

    sonrasında stajlar başlayacak. kızım kahve getirleri heyecanla, sen de bi' okuyuverleri iştahla gerçekleştirirsem hayatımın işine kavuşacağım. yüksek meblağlar kazanmayacağım, beni meslekten saymaları uzun sürecek ama değecek.

    18 şubat 03:39