sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    5 yanıt
    • linki kopyala
    • şikayet et

    anne ve babamı kaybetme korkum? ölüm korkusu?

    ben kendi ölümümden çok sevdiklerimin ailemden birisinin ölümünden o kadar korkuyorum ki sık sık aklıma geliyor ve onlara bişey olursa ben naparım bunu nasıl kaldırabilirim diye düşünüp ağlarken biliyorum kendimi. hem eskiden yaptığım hatalar, çocukken yarım aklımla anneme yersiz bağrış çağrışlarım kavgalarım geliyo ve daha çok vicdan azabı çekiyorum. annemle babam ayrılardı babamla aynı evde büyümedim görüşürdük ama sık sık değil onla geçirdiğim az zamanlar aklıma geliyor onada ayrı üzülüyorum. ama şimdi ikisininde gözümün önünde yaşlandığını görmek beni inanılmaz yıpratıp üzüyor bu hayatın bi parçası ve doğal bi süreç bile olsa onların yaşlanmalarını kabul edemiyorum hele bi de bişey olur da benden kopup giderlerse hayatıma devam edemem onlarsız yaşayamam gibi geliyo ikisiyle de aramızda çok yaş farkıda var annem 60 babam 70 yaşında bende 27 yaşındayım yaşım küçük değil ama asıl 22 23 yaşlarından sonra aklım her şeye ermeye başlayınca bu düşünceler kafamdan gitmez oldu ve kendimi çok üzmeye ağlama krizlerine girmeye başladım. nasıl başedebilirim bu düşüncelerimle

    1. Yaşadığınız büyük ihtimalle kaygı bozukluğu. ben de yıllarca o duygularla cebelleştim. sonra nasıl geçti bilmiyorum her anımın korku ve kaygıyla geçtiğini en ufak şeyde ağladığımı hatırlıyorum. beyindeki hormonlarla alakalı büyük ihtimalle, aynı depresyon gibi. başka şeylerle oyalanıp bu düşünceleri ciddiye almamaya çalışın

    14 mart 22:42

    2. Bazen bana da oluyor bu. Üniversitede çok yakın bir arkadaşım aynı gün annesi babası ve abisini kaybetmişti. O kızı aklıma getirdikce ne acılar var insan alışıyor, olur da onlardan birine bir şey olursa o arkadaşımı hatırla 3ünü birden kaybetmenin acısı daha büyüktür diyerek kendimi avutuyorum

    14 mart 22:54

    3. Süslü bu bende de var 21 yasındayım küçüklüğümden beri zaman zaman (1 2 ayda bir diyelim) olurdu ama son 1.5 aydır iyice arttı bu düşünceler. Hemen hemen her gece özellikle uyumadan önce hep bunu düşünüp ağlıyorum. Sevdiklerimin ölümü, kendim oluçeğim gerçeği beni çok sarsıyor ve korkutuyor.

    14 mart 23:22


    4. Sunuda ekleyeyim süslü çocukken bunu abime söylediğim de "zaten o zaman geldiğinde çok ağlıcaz şimdiden neden ağlayıp güzel zamanları mutsuz geçirelim ki" demişti ve bu bana çok mantıklı gelmişti içimden tekrarlaryip o anlık sakinleştirirdim kendimi. Artık pek ise yaramıyor ama belki sende yarar

    14 mart 23:27

    5. süslü, ölüm allah'ın emri. bu gerçekle barışın. hepimiz bir gün öleceğiz. bunun zamanını bilmiyoruz. bizler anne babamızdan daha önce de gidebiliriz. bilmiyoruz. insan illa yaşlanıp da ölecek diye bir kaide yok. yapacak bir şey de yok. bu korkuyla "boşuna" kendinizi yıpratmak yerine, onlarla birlikte geçirdiğiniz her gün için şükredin ve onlara bolca sevginizi gösterin.

    korkunuzun temelinde onları kaybetmekten çok "ben onlarsız ne yaparım?", yani çaresizlik düşüncesi var. bu da demektir ki, siz temelde "kendiniz için", kendi adınıza korkuyorsunuz. bu konu üzerinde, bunu aşmak adına çalışmaya başlayabilirsiniz. özgüveninizi geliştirmeli ve hayatta bağımsız durmalısınız.

    14 mart 23:35