8 yanıt
  • linki kopyala
  • şikayet et

bir kayınvalide sorusu da benden?

süslüler madem her konuda birbirimizle dertleşip fikir alışverişinde bulunuyoruz ben de kafamı kurcalayan bir konuda sizin görüşlerinizi almak istedim. kısaca bir bilgi vereyim, dört yıllık evliyim, düğünümüzü ev eşyamızı eşimle kendimiz yaptık kimseden bir talebimiz olmadı. ama düğün zamanı da şuan da benim ailemin eli hep üzerimizde oldu desteklediler. kayınvalidem uzak bir şehirde yaşıyor. iş güç derken senede bir o gelir bir bayram da biz gideriz. genel olarak iyi bir insan, kendisini seviyorum. art niyeti fesatlığı laf sokması vs. yoktur. yalnız evlat ayrımı yapıyor ve maddi konularda bizi biraz suistimal etmeye çalışıyor ve bu durum beni irrite etmeye başladı, ne yapacağımı nasıl davranacağımı da bilmiyorum. kızgınlıkla bir hadsizlik terbiyesizlik etmekten de korkuyorum çünkü hem onu hem benim aileme karşı her zaman çok ince olan eşimi üzmek istemem.  girizgahtan sonra konuya gireyim. şuan eşimin ailesinin üzerinde memlekette bir mülk var oradan para kazanıyorlar, abisi de annesine daha yakın konum olarak o yüzden gidip işlerle de ilgileniyor arada. biz hisseli yer olmasına rağmen şuan oraya bir emek vermiyoruz bakan sizsiniz parayı da siz alın dedik dört yıldır da bir kuruş istemedik zor günler geçirmemize rağmen. kayınvalidem abiyi bayağı bayağı destekliyor, borca giriyor onun için, evine eşya alıyor, çocuklara alışveriş yapıyor oda mobilya kıyafet vs. abi ekonomik açıdan biraz sıkıntılı dikiş tutturamayan bir insan diyebilirim. bu yüzden dönem dönem eşi ile de sorunlar yaşıyor ve kayınvalidem oğlunun açığını kapatmak için daha çok destek oluyor onlara. biz bu süreçte bir lirasını görmedik diyebilirim. aksine, bizden beklenti içine girmeye başladı. üniversite okuyan ve hem kredi hem özel burs alan küçük erkek kardeşe bizim destek olmamızı istiyor. biz bu arada borç ödüyoruz eşimin üniversiteden kalan kredi borcu ve başka bir kredi borcumuz var. çok sıkışık bir dönemimizde kayınvalidem bizdeyken başka bir şehire akraba ziyaretine gitmeye karar verdi biz de eşimle heveslendik biz de gitsek mi diye ama hesap tutmadı, nasıl yapsak diye bayağı düşündük. kayınvalidemin üzerinde o an bilet parasından çok fazla para olmasına rağmen oğlum senin biletini ben alayım diye teklif dahi etmedi. hatta benim annem benim biletimi almak istedi biz kabul etmedik. kayınvalidemden de almazdık ama hiç teklif etmemesi kaba tabirle ölü taklidi yapması hoş olmadı. küçük oğlunun ve kendinin biletini aldı eşimin kredi kartından, onda bile eksik para verdi eşime. neyse biz denkleştirdik gidildi, orada bir akşam eşime benim memlekete dönüş biletimi sen internetten al ben sana yarın veririm dedi eşim aldı, sabah benim param kalmadı oğlum veremeyeceğim dedi. ben çok sinirlendim ama yine de hiçbirşey demedim. devamı aşağıda. 

1. 1. Anonim telefondan yazdığım için uzun sürdü biraz şimdi okuyabilirsin :)

16 mayıs 03:07

2. Bunun aynısı bizim ailede var, babam yıllar sonra fark edebildi maalesef. İki amcam dedemden kalan işi devam ettirdi, ama yıllarca o işten kazandıkları haricinde babaannem hep onlara destek oldu. Benim annem de çalısıyordu sanıyorlar ki biz zenginiz. Aslında durumumuz onlardan kötüydü sadece onlar gibi garibanız biz diye ağlamıyorduk. Babam yıllar sonra bu ayrımı gördü itiraz etti ama nafile.. hala aynı acımdırma devam ediyor. Yani bunun elti kıskanmayla falan hiç alakası yok siz ailenin dışından bir göz olarak bunu daha net görüyosunuz. Bence de hayatınızdaki güzellikleri o insanlarla paylaşmayın en azından, sizi zengin gösteren detayları saklayın :p ama değişen bir şey olacağını sanmam, ağlamayana meme vermiyorlar çünkü :/

16 mayıs 08:07

3. Halamların durumu bizim on katımızdan iyidir. Eniştem ara iflas eder gibi olmuş. Tüm evlerini yazdığını kaçırmış. Halami da şirketine ortak ettiği için dedemden kalma evler icra yoluyla çok ucuza gitti. Ağzımızı açmadık. Babaannemin bir tane daha evi vardı onu da kefil yapmışlar o ev de gitti.

Babaannem onlarla görüşmeye devam ediyor. Adam işlerini düzeltti Bodrum'da yazlikta keyif sürüyor.

Babam ablama araba aldı. Sen kızına araba alıyorsan ben de kızıma alırım diye halama araba almış.

Ben üniversitede okurken 1 lirasını görmedim. Kuzenimi ise o okuttu.

Yukarıda yazılanların hepsinde karşı tarafın durumu kötü diye yardım ediliyormuş. Bizde onların durumu daha iyi olmasına rağmen yine onlara yardım ediyor. Aman diyim mesafeli durun. Böyle insanlara da kuruş koklatmayın.

16 mayıs 09:00


4. 9. Anonim ever haklısın muhtemelen bana bunlar yakın, bakacak olan da bunlar diye düşünerek biraz da böyle hareket ediyor fakat büyük gelin benden daha katı ve kafası bozulan şeyi direk kayınvalideme söylüyor ya da surat asıyor. Kötü bir insan değil o da ama ikisi aynı eve girince pek geçinemezler daha önce böyle bir deneyim olmuş çok kısa sürede ayırmışlar evleri. Ya onlara me yapıyorsa yapsın yukarıda da dediğim gibi kırılsam da bu duruma alıştım ama tüm bunlarca rağmen konu bize gelince çok küçük hesaplar döndüğü için sinirleniyorum. Artık direkt belirgin bir tavır almalı mıyım bu konuda onu netleştirmeye çalışıyorum kendimce. Çok teşekkürler cevabınız için. 

16 mayıs 12:30

5. Türkiye'de şöyle bir şey var uzun zamandır farklı farklı insanlarda gözlemlediğim. Çocuğa sevgiyi, çocuğun ona muhtaç olmasıyla harmanlayanlar. Eğer bir çocuk ne kadar kendi ayakları üstünde duran, ne kadar güçlü, bağımsız biri oluyor o kadar az seviliyor. Hayata duygulara kafa yormamış, kendi ve çocuklarının psikolojisine yatırım yapmamış ebeveynlerin favori çocuğu genelde daha az başarılı, annesin babasının dibinden ayrılmayan, onlara muhtaç olan çocuk oluyor. Başta Türkiye dedim ama geleneksel toplumların çoğunda var. Sevgilim Fransız. Onun annesi bile bu anlattığım gibi. Oturdukları evi sevgilimin kardeşine bırakacaklarını ona bir şey bırakmayacaklarını söylediler daha geçen hafta. Ben de bu adaletsizliğe yuh dedim. Açıklama da sevgilimin zaten isterse kredi çekip ev alabileceği ama kardeşinin asla kredi çekebilecek bir konumda olamayacağı. Tamam adil olmak güzel ama evlatlar arasında farazi bir adaleti temin ettiğini düşünerek birini kayırmak kardeşler arasına nifak tohumu etmekle bir. Ne kadar cahilce ve anlamsız. Bence eğer karşınızdakiler anlayabilecek kapasitedeyse açık açık deyin siz çocuk ayırıyorsunuz diye. Ben kendi anneanneme doğrudan dedim teyzem sizin ilk göz ağrınız, favoriniz, dayım erkek çocuk, annem ortanca çocuk olsa da olur olmasa da diye bir gün sinirlendiğimde annemle teyzem kavga etmişti, sırf bunların ayrımcılığı yüzünden. içine yer etmiş olacak ki annem kızın bana böyle böyle dedi diye dertlenmiş. Ama örüntü hep aynı annem daha bağımsız, güçlü, daha iyi koşullarda yaşıyor. Gerçi anneannem öyle para mevzusunda asla ayrımcılık yapmaz, duygular bazında daha çok. Ha ne oldu benim anneme bunun travması ilk çocuğun bencil olduğu fikriyle yansıdı. Bilin bakalım ilk çocuk kim ben. Leş bir ergenlik geçirdim. Kuzenlerim arasında hep ikinci, ortanca olanlar favorisiydi annemin. Ben ve erkek kardeşim arasında öyle bir favorilik durumu olmadı cinsiyet farkı olduğundan ama hep laf arasında ilk çocuklar bencil olur hep bana derler dedi. Oysa ben teyzem değildim. bir gün onun da yüzüne çat çat dedim senin psikanalizini yaptım sen ilk çocukları kendi çocukluk travmandan dolayı sevmiyorsun, ben teyzem değilim. Bağımsız bir bireyim. Kimsenin hıncını benden alma diye. Şimdi farkına vardı daha ılıman, üstüne düşünmesini sağladım. Neyse çok uzattım terapi seansımdaki gibi. Eğer karşınızdakiler anlayabilecek kapasitedeyse bazen dürüstlük en iyisi der kaçarım.

16 mayıs 13:05

6. 13. anonim ne kadar güzel yazmışsınız, katılmadığım tek cümle bile yok. Dediğiniz gibi aileye daha bağımlı, kendi ayakları üzerinde sağlam duramayan çocukları daha fazla kayırıp kolluyor ebeveynler. Bizde de olduğu gibi. Halbuki başlangıçta tüm çocuklarına eşit fırsatlar sunmuşlar, büyük oğulun böyle olması için bir sebep de yokmuş yani. Yine de gelinen nokta bu işte.

Malesef çok haklı olduğunuz bir nokta da ailedeki bu tutumun kardeşler arasında nifak tohumuna sebep olması. Eşim ailesinden uzak ve zaten bu konulara içerliyor diye ben onunla çok fazla konuşmuyorum bunları. Yine şöyle yaptılar yine böyle yaptılar şeklinde konuları uzatmıyorum yani. Sadece rahatsız olduğum şeyleri söylüyorum o konu geliştiği an, sonra kapanıyor. Diyeceğim o ki ben  doldurmadığım halde sırf annesinin tavrı yüzünden abisine de mesafeli davranmaya başladı ve ben buna üzülüyorum mesela. Çünkü bence bu konuda daha büyük kabahati olan kişi anne. Büyük çocuğu her tökezlemede tutup kaldırdıkları hatta sırtlarına aldıkları için onun sorumluluk duygusu gelişmemiş. Ailede adaleti sağlaması gereken kişi ebeveynlerdir bunu eşime de söyledim abine boşuna bilenme diye. Haftada bir kez zorla ben aratırım ara halini hatırını sor abinin diye. Çünkü bu tip dışlanmışlık duygusu insanın içinde yara oluyor ve geçmiyor bir kere yerleştiği zaman. Eşimin böyle hissetmesini asla istemem. Çok teşekkürler cevabınız için. 

16 mayıs 13:22

7. süslücüm merhaba öncelikle. genelde bu tarz sorulara yorum yapmam ama buna yazmak istedim. kendinizi kötü hissetmeyin, yazdıklarınızda abartı yoksa eğer kesinlikle kayırma var. çünkü bizim ailede de bu kişi benim :)

her zaman kadın olmama rağmen güçlü durdum, okulumu çalışarak kendim bitirdim. destek almadım. işe girdim, kendi ayaklarım üzerinde durdum. benden 2 yaş büyük bir abim var. ehliyetini almak için bile benden borç istedi ve geri gelmedi tabi ki o para. ailemdir dedim sustum.

kardeşimi de lise hayatı boyunca ben okuttum. bunları yaparken de hala 20'li yaşlarımın başındayım bu arada. kardeşim üniversitede şuan ortaklaşa okutuyoruz ama annem sürekli her ay beni arayıp "abin bu ay çok sıkışık sen para göndersen kardeşine..." diye duygu sömürüsü yapıyor. çünkü onlar yakın oturuyorlar ve abim ona daha faydalıymış gibi geliyor herhalde.

bu arada abim arabası olan, işine arabasıyla gidip gelen kira mira ödemeyen borcu falan da olmayan bir insan yani. ben tek maaşla başka şehirde kirada yaşamaya çalışırken zorlanmıyorum onlara göre. benim keyfim hep yerinde. stres kaynaklı migren olduğumu öğrendim geçen ay ve gerçekten şiddetli yaşıyorum ellerim falan uyuşuyor ama umurlarında değil. abim grip olsa dünyayı yakan annem benim sinir hastası olmamı önemsemiyor :)

eşinize bir abla/kardeş tavsiyesi vermek istiyorum; asla ama asla taviz vermesin. sonradan oturup gerçekten nankörlüklerine ağlar. yok demeyi öğrensin. ailemdir aman üzülmesinler demesin.

not: kayınvalideniz diğer eltinize hediyeler alıyorsa sizin buna alınmanız çok normal. annem de abimin eşini düşünür hep. ben bile alınıyorum. uzayda yaşamıyoruz insanız, çok doğal ve haklısınız. kendinizi üzmeyin, gamsız ve patavatsız olun. ozaman sevilirsiniz.

16 mayıs 15:09


8. Benim esim de ailesi garafindan zengin goruluyor. Oysa biz dunya borcla evlendik, annesinin taktigi bilezigi bile ben aldim. Kimse bir kurus vermesigi gibi evlendik ev hediyesi bir cop bile almadilar. Ama biz butcemiZi iyi hesapliyoruz. Borc icindeyken bile tatilimizi yapabiliyoruz istedigimizi yapabiliyoruz. Bunlar da saniyor ki cok rahatiz. Oysa ben gece gunduz haftasonu bile calisiyorum bunun icin. Esim de oyle. Bu yuzden esim de ben de hoc sevmedihim halde onlarin yanindayken surekli ne kadar borc icinde oldugumuzu anlatiylruz (ki gercekten oyle). Yoksa talepleri bitmeyecek ki bitmiyor. Ama allahtan esim yok demeyi biliyor. Bir de borc icindeyiz deyince kucumsuyorlar siz de aglarsaniz biz napalim diye. Ama halbuki kendilerin de isi iyi butcelerini yonetmeyi bilseler. Ablasi memursa ben de memurum. Ben hesabimi yapabiliyorsam sen de yap. Gelip bana aglama. Emegimi senin aptalligina heba edemem yani. O yuzden aglayin. Takup takistirmak size fayda saglamaz daha kotu olur. 

16 mayıs 15:38