sorular içinde ara
yeni soru sor
son sorular
son cevaplar
kategoriler
  • süslü
  • moda alışveriş
  • kuaför & güzellik merkezi
  • sağlık
  • spor
  • gönül işleri
  • aile arkadaş ilişkileri
  • cinsellik
  • eğitim & kariyer
  • seyahat
  • pet
  • sanat
  • bürokrasi
  • diğer
15 yanıt
  • linki kopyala
  • şikayet et

karakter analizi , neden böyleyim?

1. merhabalar herkese

nereden başlasam bilemiyorum. karakterimle ilgili benim sorun olarak görmediğim ama çevreden böyle görülmeyen davranışlarım var. artık ben de bir terslik olduğunun farkındayım.

öncelikle tersim. hemen ters cevap vermeye meyilliyim. böyle yazınca kafanızda canlanan profilin de tam tersi görünüyorum. güleryüzlü, sıcakkanlı ve agresif bi insanım. bu özellikler nasıl aynı anda barınıyor bilmiyorum.

bir muhabbet esnasında biri bana bir şey söylüyorsa ben katbekat fazlasını söylemeye çalışıyorum. (gizlinot: en iyi savunma saldırıdır düşüncesini mi benimsedim bilemiyorum)karşıdaki insanı sevmediğimde. bunu çok da sorun etmiyordum ama çok hoşlandığım birine de "sen hiçbir yerde mutlu olmazsın zaten" dedim. halbuki bana gayet ilgili ve pozitif davranıyordu. neden dedim diye kendimi sorgulayıp durdum. ama o an konu içten içe beni sıkıyorsa böyle saçma cümleler kurabiliyorum. ya da çok beğendiğim çocugu sabah gördüğümde bilinçli olarak selam vermiyorum, canım istemiyor.normal insanlar tanıdıklarına selam verir değil mi? bazen çok garip davranıyorum.

iş esnasında benden üst konumda biri terse yakın bir cümle söyleyince asla susamıyorum. karşıdaki işimi yapacakken bu davransım yüzünden bazen işim sarpa sarıyor. sussam geleceğim için daha iyi olacak ama susarsam ezilirmişim gibi hissediyorum. vs vs bi sürü örnek var uzatmayayım.

bunların hepsinin dışında kalbim o kadar kırılgan ki.. biri küçücük bir şey söylese günlerce üzülebiliyorum. hayatımda çok da önemi olmayan insanlar bile kalbimi kolayca kırabiliyor.

sizce nasıl düzelebilirim? bir yolu olduğunu düşünüyor musunuz? neden

bu tavırlara sahip olduğumu da merak ediyorum. hayatımda birçok olumsuzluk oldu ama benim gibi olup gayet ılımlı insanlar da tanıyorum. yardımcı olursanız çok sevinirim.

19 mart 18:02

2. Fazla kırılgan olduğun için kırılmamak için kırıyorsun sanırım

Kendini susturmayı öğrenmelisin süslü 

19 mart 18:15

3. bilemiyorum anonim2 belki de haklısınız. yaşım da küçük değil aslında.

o anlarda bilinçsizce yapıyorum bunu. nasıl öğrenebilirim sizden yardım rica ettiğim kısım:( teşekkür ederim yorumunuz için.

19 mart 18:37


4. Üniversite birdeyken ben de böyle davranıyordum sonradan pişman olduğum o kadar çok şey söylemişimdir ki aslında kırmak istemiyorum ama ağzımdan bir anda çıkıyordu.

Oturup kendi kendime düşündüm kendimle konuştum.

Epey zamanımı aldı ama sürekli kendimi tam bir şey söyleyecekken dilimin ucundayken durdurdum. Cümlelerimi önce içimden söyleyip tarttım sonra dışarı vurdum 

Alışıyorsun yani 

Tabi tamamen değişmiyor ama beni tanıyanlar aradaki farkı bariz hissediyor 

19 mart 18:46

5. ben üniversite birdeyken çok sakin bir insandım. yine kırılgandım ama hep içime atardım. şu an 27 yaşındayım ama...

telkin etmeyi deniyorum henüz hiç beceremedim. umarım bundan sonra düzelebilirim.

19 mart 18:54

6. Hayata karşı mı bir öfken var acaba süslü

19 mart 18:56

7. bazen ben de bunu düşünüyorum ama bu kadar öfkeli olacağım bir durum olmadığını görebiliyorum. bu stres bu terslik bu kafaya takma en çok beni yıpratıyor.

her şeyi çok acele yapıyorum. yazı yazma, hasta bakma, yemek yeme, öylesine dışarı çıkıp yürüdüğümde bile çok hızlı hareket ediyorum. keyifle bir şey yapamıyorum.

ah bilemiyorum.. çok bu hayattan uzak hissediyorum. biraz önce instagram profilime baktım. bu kim? dedim. ruhum başka bedenim çok başka biri..

çok teşekkür ederim ilginiz için. sizi de alıkoydum :)

19 mart 19:04

8. Estağfurullah süslüler böyle içlerini dökünce ben mutlu oluyorum, bir nebze rahatlatıyor işte

Zihninizi salın süslüm, her şeyi düşünmek her şeye yetişmeye çalışmak her şeyi kafaya takmak agresif bir birey yaratıyor 

19 mart 19:09

9. Yaşlarımız yakın :) ben de şu an 28 yaşındayım ve 2 sene öncesine kadar tam olarak anlattığın insandım ben de.

Birisi bana iyi bir şey söylese bile yanlış yerlere yoruyor onu dinlemeden tersliyordum. Zira iş yerinde sevmediğim insanlar ağzıyla kuş tutsa bile umrumda olmaz onları görmezden gelirdim.

İlişkilerimde sorunlar oldu ayrıldım. Birçok insanı tek bir lafı yüzünden hayatımdan çıkardım. Sürekli agresiftim.

Ama sonra bana da dank ettii. Hem sosyal hayatımı yoruyor ve zamanla insan kaybettiriyor hem de beni çok yoruyordu. Kendi kendimi dinlediğimde böyle bir insan olmadığımı ve bunla savasmak zorunda oldugumu farkettim.

Hemen bir paikolog arastırdım ve psikoloğa bunları bir bir anlattım. Yaklasık 1 senelik maratonumuzdan sonra şimdi pamuk gibiyim. 3 düşünüp 1 nefes alıp 1 cevap veriyorum.

19 mart 19:13

10. tekrar teşekkürler anonim 2 <3

sevgili anonim 3 tamamen aynıyız. çok yoruldum ama çook. dışarıdan sıcak bir görüntüm var ve insanlar kolayca arkadaş olmak istiyor. sonrasında da kaçarak uzaklaşıyorlar..

uzun süredir erkek arkadaşım yok. sürekli çevremde birileri oluyor ama yaklaştıktan sonra yok oluyorlar. ne kadar kendimi tuttuğumu sansam da onları da korkutuyorum.

bir süre antidepresan tedavisi gördüm ama terapiye hiç yeltenmedim. birkaç ay daha başlayamama sanırım ama yaz sonunda ben de başlamak istiyorum. şimdilik geçici çözümler peşimdeyim. konusmadan önce düşünmeyi denicem.umarım başarabilirim.

çok çok teşekkür ederim yorumunuz için <3

19 mart 19:20