yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    girdi yaz
    medya ekle
    • linki kopyala
    • şikayet et
    • girdiler (32)
    • medya (0)

    32. Herkes ne meraklı bir şeyleri doğru yanlış iyi kötü diye etiketlemeye. Kardeş duygusunu bilmeyenler tek çocuk olmayı iyi bir şey sanıyor algısı tamamen tek taraflı saçma bir algı. Kardeşi olanlarda tek çocuk olmayı bilmiyor öyleyse? Tek çocuk olmak kötü değildir, abin ablan kardeşin olmasının iyi olmayacağı gibi. İyi kötü diye genelleme yapılabilecek bir konu değil bu. Ailenin yaşam standartlarından tutun çocukların kişiliklerine kadar bir sürü etken var. Gelir durumu düşük olan bir ailenin üç çocuğu var diyelim, tek çocukları olsa o çocuk daha rahat büyüyecek en büyükleri hep keşke tek kalsaydım diye düşünecek. Gelir durumu yüksek olan kişileri ele alırsak çocuğuyla yeteri kadar ilgilenmiyorlarsa o çocuk bir kardeşim olsa keşke diyecektir. Daha bir sürü olasılık var. Birisi bana "aaa sen hiç tek çocuk gibi durmuyorsun" diyerek iltifat ettiğini bile sanmıştı, tek çocuk olanları nasıl kötü etiketlediysek...

    9 kasım 00:44

    31. Tek çocuğum ve gayet mutluyum. Üst girdilerde ebeveynlerin çocuklarına verdiği en büyük ceza vs vs diye belirtilmiş(gizlinot: Lol lol lol)

    Halkımızda neden her şeyi dramatize etme olayı var bilmiyorum. Kardeş, abi, abla güzeldir ama tek çocuk olmakta kötü değildir.

    8 kasım 15:46

    30. Kardes duygusunu tatmayanlarin tek çocuk olmanin iyi bir sey oldugunu millete itelemeye çalıştıkları başlık olmuş bu. 2 tane abim var. Allah eksikliklerini göstermesin. Bir kız olarak bir tane de ablam olsun isterdim doğrusu. Kardeş sahibi olmanın tadını en iyi sahip olanlar bilir. Tabi hayırsız ise kardeşler ona bir şey diyemem fakat ne olursa olsun ileri de nasip olursa kesinlikle tek çocuk ile kalmak istemem çocuklarımin bir kardeşi olsun isterim.

    Geçen komsumuzun torunun bir olayina şahit oldum. Kız hüngür hüngür ağlıyordu amcasının çocuklarını ,teyzeleri gezmeye götürmüş kızın da annesi tek çocuk yani teyzesi dayısı falan yok amca falan olsa da. Çocuk nasıl ağlıyordu benim de Teyzem olsa beni de götürürdü diye.o ara anneannesi de Yanındaydı zaten. Kadının dediği tek şey suan böyle olacagini bilseydim bi çocuk daha yapardım zamanında. Torununa o kadar üzüldü ki o aglayisina benim bile içim gitti o ufacık çocuğun onların teyzesi varda benim neden yok diye evin içinde ağlayıp durmasına.

    8 kasım 13:29

    29. eğer çocukluğunuzdan beri dertli sıkıntılı, bol tartışmalı ebeveynlere sahipseniz bunu paylaşacağınız-ortak olarak yaşadığınız kimse olmadığı için kaygı bozukluğu dolu bir çocukluk ve sonunda sanki siz onların ebeveyniymişsiniz gibi bir yetişkinlik süreci bahşeder. şımarık bencil falan değilim, bunlar olsa olsa yetiştirilme tarzı ne bileyim kişilik özelliğidir ama bu durum arkadaşları gereğinden fazla çok sevmek, hep kendinden ödün vererek kardeşmiş gibi fedakarlık yapmak ve evin içinde bir sıkıntınız olduğunda(sevgili, arkadaş problemi gibi) tek paylaşacağınız kişinin bir abi abla kardeş değil de daha yargılayıcı olan anne baba olması sorununu getiriyor. örneğin benim kuzenlerim de hiç yakın şehrimde olmadı, hep tektim ve buna güvenerek kuzen yeğenle büyür diyip tek çocuk yapmayı düşünenleri anlamıyorum, sayende onun çocuklarının kuzeni olmayacak. bir tercih meselesi, bence gelişimsel süreç açısından yanlış. kendi adıma en az iki ya da hiç çocuğu tercih ederim.

    8 kasım 13:06

    28. Ben tek çocuk değilim ama yaşadıklarım neticesinde keşke tek çocuk olsaydım diyorum hep. İleride çocuk sahibi olmak istersem de ona kardeş yapmayı pek düşünmüyorum. Zaten rekabetle dolu ve oldukça zor bir hayatta bir de çekirdek aile içinde bunların yaşanmasına gerek yok. Elbette kardeşler arası full destek tam destek bir şekilde büyüseydim böyle düşünmezdim o da ayrı bir konu.

    7 kasım 18:01

    27. eşimin tek çocuk olarak paylaşamadıklarını gördükçe üzüldüğümdür. küçükken hep bunu istemiştim ama iyi ki de kardeşim varmış diyorum.

    7 kasım 16:16

    26. Öncelikle şunu söylemek istiyorum tek çocuk olmak şımarık olmak demek değil.evet tek çocuğum ve bunun nedeni babamı erken kaybetmemiz yaşasaydı eminim kardeşlerim olurdu.ama durup düşününce tek çocuk olmaktan mutsuz değilim.kardeş istemezdim çünkü çok sevdiklerimi paylaşamıyorum.kıskanç biri olduğum için annem sadece benim.disiplinli büyüdüm.düzen her zaman önceliğim olmalı şeklinde yetiştirildim.istediklerim maddi manevi imkanlar doğrultusunda oluyor.evde benim sevdiğim yemekler pişiyor.bir şeyi istersem şartlar olgunlaştığında elde ediyorum eninde sonunda.üniversiteyi şehir dışında kazandığımda oraya taşındık.annem benim üzerime düşüyor ve başka ilgilenecek kimsesi olmadığından aşırı korumacı yaklaşıyor.bu durum bazen beni geriyor baskı altında hissediyorum.üzerime bazen çok titriyor ergenlikte bu durum beni daha fazla bunaltırdı ama büyüdükçe kabullendim alıştım.tek çocuk olmanın en büyük ve en sevdiğim özelliği güçlü bir kadın olmak çünkü her işimi kendim halletmek zorundayım.markete gönderecek bir kardeşim yok,faturaları kirayı ödeyen bir abim yok ya da eve bir şey alındığında monte edecek,tamir yapacak biri yok.bunları yapacak tek kişi benim.evet tek çocuk olmak bana çok şey öğretti.hayatta yalnız kalsam yaşamak için gerekli her şeyi öğretti.birine ihtiyacım olmadan tek başıma işlerimi halletmeyi öğretti.yeni bir şey denerken sadece başarısız olursam yardım istemeyi öğretti.önce kendimi düşünmeyi sevmeyi öğretti.evet tek çocuk olmak benim hayattaki en büyük şansım.

    Tek üzüldüğüm konu ilerde çocuklarımın teyzesi veya dayısı olmayacak olması.

    6 kasım 22:50 6 kasım 22:54

    25. tek çocuk olduğum için ailem küçükken çok üstüme düşerdi, aslında hala değişen bir şey yok. kardeşin, abinin veya ablanın herhangi bir eksikliğini çekmedim ancak aşırı baskı altında büyüdüğüm için benim için çok zor oldu. ilkokula, ortaokula giderken arkadaşlarım okula tek gidiyorlardı, evimiz yakın olmasına rağmen beni annem getirip götürüyordu, halbuki okumaya 1 yıl geç başladığım için sınıfımdakilerden 1 yaş büyüktüm ve boyum sınıftakilere göre aşırı uzundu, buna rağmen hiç peşimi bırakmıyorlardı, arkadaşlarım dalga geçiyordu, ben de çocuk aklı onları dövüyordum, türlü türlü olaylar anlayacağınız. sokağa çıkıp oyun oynamama izin verilmiyordu, arkadaşlarımla buluşmaya izin verilmiyordu.

    iş o kadar çığırından çıkmıştı ki markete bile tek göndermiyorlardı, şu an bile karanlık çöktükten sonra markete gitsem annem balkonda bekliyor, sorgulayınca da "sen tek çocuksun." diyor, batsın böyle tek çocukluk gerçekten çok sıkıldım, eline vur ekmeğini al tarzı bir insan da değilim hatta tam tersiyim. bana mı güvenmiyorlar anlamıyorum, sanki tek çocuk olmak benim sorunummuş gibi ceremesini ben çekiyorum. ha bir de üniversiteye, başka şehir olursa bırakmıyorlar, illa "ya buradaki okulu ya da çevre illeri kazanacaksın, bulunduğumuz şehrin dışında bir yer kazanırsan oraya taşınırız." diyorlar, yazarken bile içim daraldı. (gizlinot: swh)

    6 kasım 22:30

    24. Ailem beni şımartmadığı ve disiplinle büyüttüğü için tek çocuk olarak 6 kardeşli evde büyüyen insanlardan bile daha uyumlu bi tip oldum çıktım. Annem bana küçükken senin kadeşin yok kardeş gibi arkadaşlar edin kendine derdi gerçekten de çok yakın hissettiğim minnoş birkaç kişi var hayatımda hiç değişmeyen.

    Sonuçta kişinin tercihine bağlı bir şey değil 'kişisel zaman ve kişisel alan' konusunda olması gerektiği kadar hassasım tabii ki. Çocuklarla ve kendimden yaşça küçüklerle oldum olası pek geçinemem o yüzden hiçbir zaman kardeş istemedim. Ama abim ablam falan olsa iyi olurdu diye düşünmüşlüğüm var.

    6 nisan 01:15

    23. Ayrım yapılan bir evde, kardeşiniz olmasından evladır.

    5 nisan 14:15