girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (88)
  • medya (1)

88. çok kalabalık bir ailede büyüdüm hep. bizim ev hep kalabalıktı, hep gürültülüydü, hep akın akın misafirimiz vardı. buna rağmen ben hep sessizliği ve yalnızlığı seven bir insan oldum. çoğu zaman bu yüzden kalabalığın içinde kendimi yalnız hissettim. kendime vakit ayıramadım, kendimle baş başa kalamadım, bir problemim varsa oturup ağlayamadım. yalnız yaşamayı çok istiyorum. daha nasip olmadı ama en büyük hayalim sanırım. artık bir şeyleri sadece kendim için yapmak istiyorum.

11 eylül 13:33

87. sanırım hiç yapamayacağım bir şey. çünkü korkuyorum (gizlinot: -bu girdi kendimden 11 yaş küçük kardeşimin yanında yatarken ve flaş açık yazılmıştır-) an geliyor hiç korkmadığım zaman da oluyor ama bu iki gün falan sürüyor. aklım çıkıyor yalnız kalcam diye. denemeyi çok isterdim kendi ayaklarının üzerinde özgür bir biçimde yaşamayı ama eminim ki çok uzun sürmezdi.

11 eylül 03:13

86. yaşamak istediğimdi ve yaşıyorum. daha kendim oldum. bana çok şey kattı.

11 eylül 01:55


85. Hayatımın en güzel dönemiydi. 18 yaşımdan itibaren yalnız yaşadım çünkü korkularım yoktu, müdahaleden hoşlanmazdım, özgür olayım isterdim ve kalabalık sevmezdim, o nedenle yalnız yaşadığım 10 yılı çok çok çok sevdim. Bir de nihayetinde hep yalnız olduğumuza, yalnız kalacağımıza inanıyorum. yani araya başka insanlar, anne baba, ev arkadaşları, sevgili, eş, çocuklar girebilir ama yalnızlık bence doğal durum. 

Yalnızlık ruh halinizi etkilemiyorsa (bazıları için gerçekten ağır olabilir, yalnızlıktan nefret edenler de var sonuçta) mutlaka şansınızı zorlayıp yalnız yaşayın, kendi hayatınızı kurun. 

Bir de mümkünse en azından birkaç yıl yalnız yaşamış biriyle gelecek düşünün. Annesinin evinden çıkmamış, tek başına tüm ev sorumluluğu almamış erkekler gerçekten temel becerilerden yoksunlar ve onlarla birlikte yaşamak çok yorucu. Yumurta bile kıramaması ya da yaptığı dandik salatadan sonra mutfağı savaş alanı gibi bırakması kısa bir süre tatlı ve romantik gelebilir ama hiç değil. Yalnız yaşayan erkeklerin hemcinslerine göre bildiği/daha iyi yaptığı şeylerin bazıları:

Temel tuvalet temizliği (klozet kenarındaki sarı lekeler yalnız yaşayan erkeklerde daha az, tuvalet fırçası kullanımına da aşinalar)

Nevresim değiştirebilmek

Çamaşır makinesini çalıştırabilmek, renkliler ve siyahları doğru ısıda ve ayrı yıkayabilmek.

Ütü 

Kıyafetleri katlama, gardırobunu düzenli tutmak

Yemek yapabilmek, hazır yemeği mikrodalga fırında ısıtabilmek (fırın kullanmak daha advance bir düzey)

Seri ve etkili market alışverişi yapabilmek. Doğru ürünleri doğru miktarlarda seçmek. 

Sofra kurabilmek.

Bu işlerin gerçekten çok vakit aldığını bilip yardımcı fikrini desteklemek. 

11 eylül 00:31

84. son girdiye o kadar katılıyorum ki. bir ay önce bir çatı katına taşındım, çok tatlı bir terası var. süslüler o kadar hoşuma gidiyor ki istediğim saatte yemeğimi hazırlayıp çıkıp terasta yemek yiyorum, kahvemi içiyorum keyif yapıyorum. evi istediğim zaman topluyorum, benden başka birinin kuralları doğrultusunda hareket etme zorunluluğum yok, benden başka evi kirleten yok -ortak tuvalet kullanımı konusunda hassas biriyim- biriyle ortak alan paylaşmıyorum, küçük özgürlüğümün tadını çıkarıyorum :) evet zaman zaman yalnızlık hissiyatı da vuruyor eve geldiğimde biri karşılasa düşüncesi ama kendinize ayırdığınız zamanların güzelliğine odaklanırsanız kendinizi sevme yolunda da yol kat ettiğinizi göreceksiniz.

10 eylül 17:25 10 eylül 17:26

83. hayatın sunduğu en güzel dönemdir. bir seneyi aşkın bir süredir yalnız yaşıyorum ki yaklaşık üç sene bunun hayalini kurarak geçirmiştim. hayallerimdeki gibi olmadı belki ama yalnız olmanın ne kadar bana göre bir şey olduğunu da öğrendim. mesela ben çok titiz bir insan değilimdir. ama ev arkadaşlarım varken onların istediği zaman temizlik yapmak zorunda kalıyordum/hissediyordum. şu an kendimi temizliğe ne zaman hazır hissedersem yapıyorum.

yalnız değilken -ister ailemle ister ev arkadaşlarımla yaşadığım zamanlarda- birisini davet ederken bir kere daha düşünürdüm. kaldı ki ailemle yaşıyorken erkek arkadaşlarımı eve davet edemezdim mesela. ama yalnızken 'ovv kanka hadi gel dedikoduya evde devam edelim' diyebiliyorum. ne zaman uyuyacağıma, ne zaman yemek yiyeceğime, ne yiyeceğime, hatta duvara ne kadar uzun bir süre boş boş bakacağıma dahi ben karar veriyorum. bunlar yalnız yaşamın en güzel yanları.

tabi bir o kadar da kötü yanı var. mesela eve girmeden önce almam gerekenlerin listesini tekrar tekrar kontrol etmeliyim. yoksa pazar kahvaltısını hazırlamışken ekmek almaya da ben gitmek zorunda kalıyorum. ya da anahtarı evde unuttuğumda birinin gelip kapıyı açmasını beklemek yerine çilingir arıyorum her yerde.

her şeye rağmen bence evlilik öncesi her insanın böyle dönemi olmalı ki kendiyle yalnız kalıp neleri isteyip neleri kesinlikle istemediğinin kararlarını vermeli, kendiyle tanışmalı.

9 eylül 21:44

82. Evet çok güzel kendi ayaklarının üzerinde durmak güç kimseye muhtaç olmamak falan filan ama ne zaman yalnız yaşasam 2. Gün boğazıma bir şey oturuyor. Sanki dünyada yalnızmışım, kimsem yokmuş gibi. Kedim de var üstelik tamamen yalnız değilim ama evin o boşluğu beni üzüyor.

Ben çok duygusalım evet ve kalabalık bir evde büyüdüm. 1-2 saat yalnız kalmak güzel bir şey ama, yalnız yaşayıp günlerini(gizlinot: Özellikle haftasonunu) yalnız geçirmek üzücü bence.(gizlinot: Ben üzülüyorum yani baya)(gizlinot: Her şeye ağlayasım geliyor)

Ha dışarı çıkıp gülsen eğlensen de eve yine o sessizliğe ve boşluğa dönüyorsun(gizlinot: Yatmadan yatmaya eve girsen belki ama onu tecrübe etmedim daha). Tv açmayı seven biri de değilim ses olsun diye. Depresyon sebebi bir durum anlayacağınız.

9 eylül 20:41


81. Bir tek çocuk olarak istemezdim. Tanımadığım / tanıdığım biriyle yaşama tecrübesi daha iyi bence. Arkadaş ya da yurt arkadaşı gibi. 

28 temmuz 14:56

80. Aileden 1750km uzakta deneyimlediğim olay.(bir şafaktan bir şafağa atanan öğretmen olmak)

Benim deneyimim aile yanından ev arkadaşlığına geçmek zorunda kalarak ve sonrasında kendimi güç bela ayrı evime atarak başladı. Bu sebeple başlangıçta büyük bir huzur sebebi oldu benim için. (Ev arkadaşı zor zanaat dostlar. İmkan varsa, paranızı kazanıyorsanız kimsenin ağız kokusunu çekmeyin derim)

Gelelim yalnız olmaya... ben ezelden beri yalnız olmayı sevmişimdir. Kendi başıma zaman geçirebilen ve bundan keyif alan bir insanım. Benim için bu sürecin en zor kısmı yaptığım yemekleri tüketmek oldu. Evde yemek yapmanın önemli olduğunu, yalnız yaşayınca da yaşam kalitesini düşürmemek için bunlara dikkat etmek gerektiğini düşünüyorum. Fakat benim mi elim bol bilmiyorum sürekli yemek döktüm başta, bitmedi ve çok üzüldüm. Hem verdiğim paraya hem de emeğime yazık sonuçta. Küçük küçük almayı, az az pişirmeyi de öğreneceğim zannediyorum. Çekinceleriniz varsa korkmayın. İnsan kendini tanıyor, para yönetmeyi öğreniyor. Değişik hobiler geliştirmeye çok açık mesela. Bir şekilde oluyor ve insanoğlu her şeye alışıyor..

27 temmuz 23:35

79. insanların neden bu kadar şikayetçi olduğunu anlayamadığım olay... aile eş arkadaş farketmez, biriyle yaşamanın da bi sürü dezavantajları var.. insanımızda yalnızlık inanılmaz büyük bi fobi.. sanki insan ilişkiler dikensiz gül bahçesi..

27 temmuz 15:35