yalnızlığın en çok hissedildiği anlar

girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (24)
  • medya (0)

24. güzel/kötü bi gelişme yaşandığında anlatacak kimsenin olmadığını farkettiğin o an

16 şubat 19:35

23. Yaklaşık bir ay önce liptonun her kanalda dakikalar süren “konuşalım artık” reklamı yayınlamıştı işte o an. Minik iglomda yalnızlığın dibine vurmuştum. Kahrolsun bazı şeyler.

16 şubat 18:51

22. bir dönem tek başıma yaşadım. kendimi yalnızca 2 durumda yalnız hissediyordum:

- hasta olduğumda gidip ilaç alacak, çorba kaynatacak, eve 1 ekmek alacak kimsenin olmadığını farkettiğimde,

- akşamın körü elektrikler kestiğinde eğer telefonun şarjı azsa.

bunun dışında yalnızlık da güzeldir.

16 şubat 18:22


21. İçindekilerin artık ruhuna sığmadığı, dayanamadığın anda whatsapp kişilere bakıp hislerini anlatacak kimsenin olmadığını farkettiğin andır. Ya da önemli bir gün için ayakkabı seçerken görevlinin bile "sen yalnız mı geldin? çok zor olmalı" dediği an. Şimdi düşündüm de, çaresizce odamda ağlarken, beni tek teselli eden şeyin, çok sevip örnek aldığım hocamın hayali telkinleri olması da bu anlara dahil sanırım.

16 şubat 01:26

20. Ağladığında üzüldüğünde dertleşecek birini bulamamak. 

15 şubat 23:05

19. yaşayıp yaşayıp içine atmak zorunda kaldığın şeyleri bir bir düşündüğün anlar

15 şubat 22:50

18. çok beğenilen elbisenin kırmızısı mı daha çok yakıştı yoksa siyahı mı diye düşünürken karar vermesi için atacak kimseyi bulamadığım andır en basiti. basit ama üzücü.

15 şubat 22:35


17. Hani böyle hayat üstüne gelir ya, artık yeter ben burda öleyim diye düşünürsün, bir sürü derdin birikmiştir, biriyle tek kelimesini paylaşsan rahatlayacakmışsın gibidir ama o bir kişi bile olmaz ya... hehh işte o andır. Bi de buna kahrolursun. 

15 şubat 03:54

16. Birisine tutunup gitmektense tek başıma yürümeye çalışıp merdivenlerden inerken merdiven koluna tutunup inmek. 

Ay kendime üzüldüm şu an. (gizlinot: Kazadan dolayı ayak bileğim burkuldu geçmiyo lanet)

14 şubat 11:16

15. zorda kaldığında yardıma koşanım yok mesela.

babam rahatsızlandığında kapısını çalıp iyi misin diye soracak kimse olmadı. benim de alo deyip ricada bulunacağım kimse yoktu.

hastaneye yatırdım kardeşleri ikisi de emekli, iş güç bağlayacak bir durumları olmamasına rağmen bir kalkıp gelmediler kardeşlerini görmeye.telefonla beni o telaşımın, koşturmanın içinde darlamayı tercih ettiler.

(gizlinot: anne-baba ayrıldı zaten)

şimdide annem hastanede ama başında kimse yok, çünkü rica edebileceğim bir kuzen, teyze vs. yok.var da ismen var.komşu teyzelerle daha yakınız. işten izin almam mümkün değil, başka şehirde olduğumuz için iş çıkışı gitmem mümkün değil.

yalnızım işte hissetmesi mi kalmış???

14 şubat 11:00