sorular içinde ara
yeni soru sor
son sorular
son cevaplar
kategoriler
  • süslü
  • moda alışveriş
  • kuaför & güzellik merkezi
  • sağlık
  • spor
  • gönül işleri
  • aile arkadaş ilişkileri
  • cinsellik
  • eğitim & kariyer
  • seyahat
  • pet
  • sanat
  • bürokrasi
  • diğer
girdi yaz
medya ekle
  • linki kopyala
  • şikayet et
  • girdiler (7)
  • medya (0)

1. Kişinin kendini mutsuz, üzgün, huzursuz hissettiği dönemlerde kendi kendini sakinleştirme yeteneğini bebeklikte annesi tarafından kazandırılmadığı için tıpkı bir annenin "uf acıdımı döveyim ben masayı" dercesine " kişinin uf canın mı sıkıldı ye şunu iyi gelir" demesiyle hemen hemen aynı şeydir.

Kişi aynı zamanda kendi ego kapasitesini yeterince dolduramadığında dışarıdan alması gereken doldurmayı küçükken büyük ihtimalle yemek ile linklemiştir. Kendini kötü hissettiğinde yemek hep oradadır, onu mutlu eder.

Aynı zamanda doyum konusunda açlık çeken nevrotik kişilerde de; mutlu olduğu zaman deli gibi yemek yeme isteği (bkz: binge eating ) oluşur; bu daha da doyur beni daha da doyur beni, ego kapasitem daha fazlasına ihtiyaç duyuyor demektir.

Duygusal yeme bozukluğunun nedenini incelemek ve düzgün bir teşhis koymak çok önemli. Davranışsal bir bozukluk olduğu gibi, dinamik olarakta inceleyip bir ödipal/elektra kompleksi çıkarılabilir.

Ukte: (yazar: nanu )

11 mart 2016 23:30

2. Hayatımın hiçbir döneminde fazla yiyen biri olmadım, çocukken de çok yemek seçerdim ve hep gereğinden fazla zayıftım. Ama son 1-2 senedir kullandığım ilaçların da etkisiyle iştahım açıldı ve yemekten keyif almaya başladım. Bu durum daha sonra iyi hissetmek için yemek yemeye dönüştü. Yemeği bir ödül olarak yerleştirdim bilinçaltıma.

"Kötü bir gün mü geçirdin? Tamam o koca pizzayı tek başına yemeyi hakkettin."

Bunu farkettiğimden beri savaşmaya çalışıyorum ama kendimi yemekten mahrum bırakınca mutsuz oluyorum ve henüz işe yarar bir çözüm bulamadım. Hayır az buz da değil 1.5 senede 52 kilodan 68e çıktım. Çok üzülüyorum.

11 mart 2016 23:39

3. herkes kotü günlerin ardından pizzaya çikolataya düşmüyor muydu? Bu bir bozukluk muydu? (gizlinot: bunca yıldır neden kimse bana söylemedi? ) Yıkılıyorum..

12 mart 2016 00:00

4. Normalde bayılıyorum yemek yemeye fazla kilom olmasına rağmen de bu durumdan rahatsız değilim. Yemek yemek beni mutlu ediyor. Ama bu aralar tam tersi. Duygusal anlamda bir kaç sıkıntı çekiyorum. Normal insanlar daha çok yemeğe yönelirken benim canım hiç bir şey istemiyor. Kendimi zorlamamak adına da yemiyorum. Direncim düştü ve normalden daha çok uyumaya başladım. Derslerime yetişemez oldum. Yemek yememek bozukluk bence. Yemek yemek istiyorum.

12 mart 2016 00:12

5. Mutsuzken/sinirliyken ağzımı sapirdata sapirdata yiyormusum. Ben yemeknicin yaşayan biriyim, yaşamak için yiyen değil. Bir zamanlar yaşamak için yiyordum, şimdi ise hayatımda tutunduğum tek dal yemek galuba. 3 ayda 15 kilo aldım ve 2 senedir de vermedim, üşeniyorum vermeye. Depression level is too damn high..

12 mart 2016 01:25

6. kilo vermeyi gerçekten istiyorum.yeni hayatım için çok heyecanlıyım.ama bir türlü diyet yapamıyorum.birsürü diyetisyene gittim, nasıl kilo verebileceğimi biliyorum ama olmuyor.bence çözümüm diyetisyen değil. benim yememin nedeni psikolojik.kendimde duygusal yeme bozukluğu oldugunu düşünüyorum.bence herkes oturup düşünmeli, ben niye yiyorum diye.

6 temmuz 2017 09:56

7. duygusal yeme bozukluğu bende şöyle oluyor: dış dünyadan beklentiyi sıfıra indirmiş şekilde sadece yemekle mutlu oluyorum(99 kilo(bu kiloda olduğunuzda zaten dış dünya sizin için bir motivasyon olmuyor)). yani mutsuz olup yemek yeme aşamasını çoktan geçtim. ama bu durumda olduğum için de diyete başlamak, uyum sağlamak aşırı zor oluyor çünkü düzenim bozulmuş oluyor, kendimi güvende hissettiğim alan yok olmuş oluyor.

5 mart 11:20