üniversiteye başlayacağım. bilmediğim bir şehir, yurt ortamı, üni ortamı vs çok korkutuyor?

1. Ben de aileme çok bağlı biriyim. Beni yurda bıraktıkları gün annem babam ben yurdun önünde ağlamıştık. Sonra yurttaki üçüncü günümde oda arkadaşımla fena tartıştık. Ben bu kıza nasıl dayanıcam bir sene diye çok ağlamıştım o gece. Sonra diğer iki oda arkadaşımla kardeş gibi olduk. Sürekli birbirimizin memleketlerine gittik, her şeyi beraber yaptık. Bana kardeş oldular orda. Ben şanslıydım kısa sürede adapte oldum. İnşallah senin karşına da hayırlı insanlar çıkar süslü. Üniversite ortamını görmüş biri olarak ( üstelik iki farklı üniversitede okudum) sana vereceğim tavsiye kimseye güvenme. Ciddi anlamda güvenme ama. O kadar çıkarcı ve kötü insanlar var ki ben o bahsettiğim yakın arkadaşlarımla yavaş yavaş samimi olmuştum. Damdan düşer gibi birbirimizle özellerimizi paylaşmaya başlamamıştık. Onlara güvenebileceğimi anladığım zaman içimi açmaya başlamıştım. Nasıl güveneceğini anlamak biraz içgüdü biraz tecrübe galiba. Bir de üniversitede ilk seneki arkadaş grupları asla mezun olana kadar o şekilde kalmıyor. Birbiriyle kavga edenler, zamanla başka arkadaş bulup o gruptan uzaklaşanlar oluyor. O yüzden ilk yıl sadece gözlem yap bence. Ben ikinci üniversitemde tecrübeli olduğum için ilk senemi sadece insanları gözlemleyerek geçirmiştim. İkinci yıl güzel bir arkadaş grubum oldu. Benden tavsiyeler bu kadar. Bol şans :)

2. Süslü bende tek çocuğum. Seni anlıyorum zamanla alışırsın. Geçen sene mezun oldum. İlk senemde 2 haftada bir eve gidiyordum, ikinci senemde eve çıktım 1 buçuk 2 ayda bir gitmeye başladım, üçüncü senemde annemi arıyordum anne sen gelsene diye o geliyordu, dördüncü senemde dedim anne sen de gelme ben iyiyim. Ağlaya ağlaya döndüm mezun olunca, zamanla alışır ve çok seversiniz eminim. İlk senemde oda arkadaşımla kavga ettik bir gün yolda yağmura yakalandım odaya gitmek istemiyorum gidecek yerim yok oturdum ağladım ben neden buraya geldim diye şimdi hatırlayınca gülüyorum 

3. çok teşekkür ederim süslüm.

4. Ben de sizin gibiydim, ama kesinlikle yapamam edemem diye düşünmek çok daha zorlaştırıyor. ben yapabildiğimi gördüğüm halde, ben yapamıyorum evime gitmem gerek diye gidiyordum. ilk sene her perşembe dersten çıkıp hızlı trenle eve gittim, pazar gecesi aynı şekilde geri döndüm. çok zengin olduğumdan yapmıyordum tabii bunu, hafta sonu burda yiyip içeceğim paraya eve giderim diyordum. vize final haftası 10 gün kalınca resmen deliriyordum. aslında yapılamayacak bir yanı yoktu ama ben kendi kendime zorlaştırdım bunu. aynı şekilde zorlanacağını düşünüp gelen arkadaşlarım da ilk 2 ay 15 günde bir gittiler, şimdi imkanları varken vizeden, finalden sonra gidiyorlar. alışma sırasında eviniz yakınsa ve maddi gücünüz varsa 2, 3 haftada bir gitmenizi tavsiye ederim. şu kadar sonra gidicem diye düşünmek baya motive edici oluyor o ilk korkunç zamanlarda. ama sakın benim gibi yapabileceğinizi fark ettiğiniz halde sürekli gitmeye devam etmeyin, zaten alışınca siz de gerek duymayacaksınız.

5. Ben de tekim ve korktuğun durumları bizzat yaşadım. Aslında güle oynaya gittim üniveristeye ama nedense orada bir 'terkedilmiş' hissine kapıldım. Çevremde kimseyi tanımıyordum, kimseye güvenemiyordum. 2 ay boyunca sürekli ağladım hatta bir ara okulu bırakıp geri dönmeyi bile düşündüm. Bu süreçte ailem sürekli destek oldu. Uzun telefon konuşmaları ve haftasonları yapılan ziyaretler (9 saat otobüs yolculuğu olduğu için bir hafta annem diğer hafta babam geldi) sonrası alışmaya başladım. Hazırlık okudum ilk senemde ve hocam çok anlayışlıydı, o da çok destek oldu. Bir şekilde o yabancılık bitti ve yeni hayatıma alıştım, benden mutlusu yoktu o 2 ay sonrasında. Şimdi mezun oldum ve eve dönmek istemiyorum diye ağlıyorum :)

Alışma sürecinde bir sürü arkadaş edin, kalıcı olmayacak çoğu ama kafan dağılır, farklı hikayeler görürsün ufkun genişler. Sosyal aktivitelere ağırlık ver, gönüllü sosyal yardımlaşma çalışmaları hem kafanı dağıtır hem çevre edinmiş olursun, tiyatro sezonu açılacak ekim gibi biletleri önceden almayı unutma :). Yeni bir şeyler öğren, dans, resim, enstrüman, yemek, spor vs kursuna gidebilirsin, ayrıca üniversiteye bağlı topluluklar varsa ücretsiz ya da düşük ücretle bunları öğrenebilirsin.

Ağlasan da asla geçmeyecekmiş gibi gelse de geçecek ve alışacaksın, emin olabilirsin. Şimdi böyle bir durum yaşarsan neler yapabilirsin onlar hakkında konuştum ama belki de hiçbir sorun yaşamadan hayatına devam edeceksin ki bu da büyük bir olasılık. Başarının tadını çıkar :)

Ha bu arada yeni gelen hanımların avcıları olur özellikle ilk birkaç ay, onlara dikkat etmeyi unutma...