ebeveynlerin bir çocuğu diğerinden daha fazla sevdiğine şahit olanlar var mı?

1. Süslüm açıkcası ben artık son zamanlarda bizimkinin ekstrem uçlara gittiğini düşünüyorum. Sırf annem ve babamın yanlış tutumundan dolayı abimle aramızın açılmasını istemiyorum. Çünkü çok bariz farkedilen bir şey bu artık tamam insanız hepimizin kişiliği farklı belki içten içe eşit sevmezsin anlarım ama babamın özellikle bazı davranışları bana kendimi suçlu hissettiriyor.

2. bizim ailede en çok sevilen çocuk benim herkes de bilir bunu. en büyükleriyim benden 5 yaş ve 11 yaş küçük kardeşlerim var. ilk çocuk ya da diğerleriyle çok yaş farkın olup en küçük olmak baya avantaj sağlıyor.

bir de kişilik tabii ki, ben kişilik olarak hep insanları mutlu etmeye eğilimi olan biriyim. hep onların seveceği ve gurur duyacağı bir insan olmaya çalıştım, aile tarafından sevilmek benim için çok önemli olduğu için. ama diğer kardeşlerim çok kafalarına göredir, sallamazlar bizimkileri.

e doğal olarak da en çok ben seviliyorum babam da annem de zaman zaman keşke senden birkaç tane olsaydı derler. diğerleri de sanırım bu sevgiyi hakedilmiş (!) görüyorlar, doğal olarak bana verilenden ziyade emek vererek sahip olduğum bir şey için. bizim evde durum böyle

3. Süslüm bizde tam olarak öyle sayılmaz bunun için ekstra bir emek verdiğimi düşünmüyorum sadece hayatımın belli dönemlerinde belli fedakarlıklar yaptım ve bunlar çok fazla değere bindi. Böyle olucağını bilsem yapmazdım elimde olsa babamın kalbine biraz abimi sevmesi için sevgi aşılamak isterdim.

4. Aynı ilgiyi göstermek ve aynı imkanı sağlamak zorunda olsalar da aynı sevmek zorunda değiller. Çünkü ebeveynler de insan. Her çocuğuna tam olarak eşit derecede sevgi duyması zor zaten.

5. annem de annesiyle hiç anlaşamazmış. ona annelik etmediğini, dedemin onun yüzünden öldüğünü düşünüp yıllarca küs kalmış hatta. annem babasına daha düşkünmüş. bu travmasını da bana yansıttığını ve beni evlat olarak sevse bile bunu dışa yansıtmadığını düşünüyorum. erkek kardeşime oğluşum bebişim modundadır. hani kırmamak, kahır çektirmek için söylemem ama ebeveynlik yönünden ciddi zayıf noktaları olduğunu düşünüyorum. erkek kardeşim olunca ben 5 yaşımda büyümek zorunda değildim.

6. Aynı ilgiyi ve imkanı sağlamıyorlar süslü. Daha doğrusu annemin ekonomik olarak herhangi bir geliri olmadığı için imkan sağlama konusunda devredışı kalıyor otomatik olarak. Babamsa hep bana çalıştı diyebilirim ömrü boyunca, abim de bunu görüyor ve üzülüyor. Belki de annem de kendince dengeyi sağlamak için abime daha iyi davranıyor bilemiyorum fakat rahatsızım bu durumdan ama bir yandan da bana sunulan imkanları reddetmek istemiyorum aynılarını abime de sunmadıkları için kızgınım suçlu hissediyorum kendimi abime karşı borçlu hissediyorum

7. Kendimizi hayatta pek çok şeyden dolayı suçlu hissediyoruz zaten. Bir de babamızın hatası yüzünden suçlu hissedersek yaşayamayız bence ya. Senin bir hatan yok. Bu babanın hatası.

8. anladım süslüm, böyle bir düşüncede olmanız çok zarifçe. hiç bu açıdan bakmamıştım keşke onları da benim gibi sevseler gibi.

sanki şey gibi bir düşünce var bende; anne babalar zaten seni sevmeye hazırdır ama çocuk yapmadan önce o çocukla ilgili hayalleri oluyor insanların ya da kendilerine uyacak, saygı duyacak biri oluşacak gibi bir beklenti var. çocuk bu beklentiyi karşılarsa seviliyor karşılamazsa da çok çok seven ebeveyn mutlaka var ama bence çok nadir.

diğer anonimin dediği gibi belki sizin de ilişkiniz etkilenebilir ama burada babanız ve abiniz arasındaki ilişkide yapabileceğiniz çok birşey yok gibi geldi bana. siz bu konudan ayrı olarak abinizle olan ilişkiyi güçlendirirseniz daha iyi olabilir mi

9. Leman-şehnaz-şevval sam

10. Aklınızda canlanması için aklıma gelen bazı örnekleri yazıcam şimdi, babam ilkokul 1. Sınıftan itibaren liseye kadar beni okuldan kendisi gelip almak için okul çıkış saatimde dükkanı başkasına bırakır gelir beni okuldan alırdı. Abime bunu yapmamış o çocukluğundan beri eve kendisi dönmüş. Abim ortaokul zamanlarında telefon istiyordu babam almamak için direndi en son kavga gürültü gidip ortalama bir şey aldı. Ben de 6. Sınıfa geldiğimde telefon istemeye başladım bana 7. Sınıftayken dönemin son model telefonu alındı. Abimle sbsde çok yakın puanlar yapmış olmamıza rağmen ona kötü lise kazanmış muamelesi yapıldı. Babam beni tebrik etti. annemse benim puanıma aynı abimin puanına verdiği tepkiyi verdi. İkimize de daha iyisini yapabilirdiniz demişti. Lise zamanında abime çok karışırlar hayatını zindan ederlerdi. Beni ona kıyasla daha özgür yetiştirdiler. Üniversite zamanında yine abimin puanı çok iyi gelmedi babam öğretmenlik yaz diye baskı yaptı abim ben çocukları sevmiyorum öğretmenlik yapamam dedi ve puanı yettiği halde yazmadı. Annem özel üniye yollayalım dedi babam daha kardeşi var özelde okutamam diyip kabul etmedi abim ücra bir şehirde saçma sapan bir mühendislik yazdı. Ben üniversite sınavına girdim benim de puanım çok iyi gelmedi babam öğretmenlik yaz diye bana da baskı yaptı, istemediğim halde hiç sesimi çıkarmadım kabul ettim şehrimizdeki devlet üniversitelerin iyi öğretmenlik bölümlerine puanım yetmedi atanması düşük olanlara yetiyordu sadece. Babam başka şehire gitme bizim yanımızda kal özelde okuturuz dedi. Özelde iyi bir öğretmenlik okudum. Abim okulu uzattı diye hiçbir mezuniyet hediyesi almadılar. Bana mezuniyet hediyesi araba aldılar. Araba demişken üniversite zamanlarında ben araba kullanmayı öğrenirken abim iyi kullanamıyorsun diye bana kızdı moralimi bozdu diye babam abime arabayı kullandırtmadı sadece bana verdi arabayı ben kullandım abimse otobüslerde sürünmek zorunda kaldı. Annem bu aşamaların çoğunda pasif kaldı. Ben bazen babamdan arabayı alıp abimi istediği yerlere bıraktım içim elvermediği için. Abim bir dönem işsiz kaldı babam benim dediğim bölümü yazmadın gittin saçma sapan bir bölüm yazdın diye aylarca destek çıkmadı annem gizli gizli para verdi abime. Bu gibi şeyler işte. Kendimi çok ama çok suçlu hissediyorum. Abime gerçekten çok üzülüyorum ve babama da kızıyorum bunu yaptığı için. Ne yapmalıyım sizce?