insanları tek yanlışlarında silmeye başladım?

ne idare edesim ne anlamaya çalışasım geliyor zaten anında soğuyorum artık. yaş 31, bu 30la gelen bir şey mi yoksa tahammülsüzlük mü direkt

4. bence de ortası olmalı. ben bu sene 29 oldum, 27-29 arası o kadar çok şey yaşadım ki içsel olarak bambaşka bir insana dönüştüm. bu 2 senede yaşanan olaylar neticesinde çevremdeki herkesin de gerçek yüzünü gördüm, bi aydınlanma geldi. kimseyi hayatımdan çıkarmadım ama herkese mesafe koydum ve onlar da bunun farkındalar. önceden derdim ki ya ben karşımdakine göre şekil alamam, ben neysem oyum, içimden geleni yaparım. çünkü gerçekten insanın içinde paylaşılmayı bekleyen bir sevgi ve emek oluyor. ama öyle olmamalıymış. artık kim bana ne kadar gelirse, benim için ne kadar çabalıyorsa ben de ona o kadar yapıyorum bir gram fazlası yok. o içimdeki şefkati de kendime veriyorum. eskisi kadar sert eleştirmiyorum örneğin kendimi. veya biri benim hakkımda kötü bir şey söylediğinde bunu direkt doğruymuş gibi kabul etmiyorum. önceden telaşlanır, düzeltmeye çalışırdım. neden böyle düşünüyorlar diye üzülürdüm. şöyle bir güncelleme geldi, artık bu fikir karşımdakinin yansıması, o beni böyle algılıyor ama bu benim gerçekliğim değil diyebiliyorum.

bir de network gibi görmek lazım bu ilişkileri. özellikle yaşımız ilerleyip çevre kemikleşmeye başlayınca birilerinin birilerine illaki işi düşüyor. hayatta yapayalnız kimsesiz olmanın hiçbir faydası yok. biz bir yerlere geliyoruz onlar bir yerlere geliyorlar, gün geliyor birbirimize işimiz düşüyor. npc gibi bak onlara, yaptıklarını kişisel algılama, içerleme. beklentiye girme. herkesi olduğu gibi kabul et, onlar da seni olduğun gibi kabul edebileceklerse eyvallah. edemeyeceklerse bırak kendileri çıksınlar senin hayatından.