1.
pek etkilemedi, atlattık o günleri.
2.
Kötü ya hep bir tarafım istenmeyeceğimi düşünüyor. Fazlalık hissediyorum. Değişik bir şey. Ama ben fazla maruz kaldım bu dışlanma olayına aileden kaynaklı biraz:(
3.
Girdiğim ortamlarda istenmeyen oldum
4.
çirkindim, sürekli komik olmaya çalışarak gruplara dahil olurdum. bu beni hakikaten eğlenceli bir karaktere dönüştürdü.
5.
cok etkiledi. dislanma+zorbalik benzeri seyler yasadim. ozguvensizin teki oldum. terapiye gidiyordum bir yildir her sey basa sardi. degismiyor.
6.
Getirdikleri
-sosyal fobi
-erkeklerle konuşamama
-kız arkadaşlarla dahi mesajlaşırken acaba boş mu yapıyorum diye bir mesajı 50 kere silip yazma
-hayır diyememek
-sürekli komik olmaya çalışmak
-dış görünüşe aşırı takıntı
-herkesi üstün görmek
-hak savunmada zorluk
-yalnız ve dışlanmış günlere dönmemek için aslında beş para etmeyecek insanlarla arkadaş olmak
7.
Ay bi şey fark ettim son süslü hakkını savunmak yazmış ya ordan. Ben çocukken hiç dışlanmadım kendimi dahil ettim hep bir şekilde galiba. Çevremde dışlanan çocukların da sürekli dahil olması için çabalayıp onların hakkını da savunurken çok kavga ettim. Şu an yetişkin yaşımda belki de hayatımın en yalnız kaldığım dönemindeyim. Arkadaşlarımdan da tıpkı benim küçükken dışlanan çocuklar için yaptığım gibi benim için çabalamalarını benimle ilgilenmelerini bekliyorum. Bunu fark ettim.
8.
Öğretmenim o yüzden fazlaca bu konulara dikkat etmeye çalışıyorum. Ben de etkisi bu oldu. Onun dışında takmamayı ve ben de onlarla dalga geçmeyi öğrendim.
9.
bana iyi yonde bir etkisi oldu.
genel olarak sakin bir yapim vardir ancak ilk ve ortaokulda bu konuda baya zorbalik gordum. arkadaslarim vardi ama mesela ilk gozden cikartilan ben olurdum, ustune gidilebilen kisi ben olurdum. ya da asla tanimadigim insanlar yuzume dogru "sen niye sessizsin ya hic konusmuyor musun? sesin yok mu? cikmiyor mu?" tarzi konusuyorlardi. kendimi degistirmeye cabaladikca hep bir "ama sen sessizsin ama sen soylesin..." tarzi onyargilarla geri tutuldum. liseye gecerken kendime soz vermistim artik daha farkli bir insan olacaktim. hatta gunlugume "beni kimsenin tanimadigi yeni bir ortama girecegim ve yeni bir beni insanlara gosterecegim." diye yaziyordum baya kararliydim.
ve oyle de oldu. ilk basta herkesle arkadas oldum. ama herkesle arkadas olacagim derken kendimden cok odun verdim. herkesle aram iyiydi. biriyle bile aram kotu olunca asiri stresleniyordum. zaten genel olarak arkadas canlisi ve sevecen birisiyim ancak dedigim gibi bu sefer de "ya beni sevmezlerse, ya biriyle aram bozulursa?" kaygisi olusmustu. ancak lisenin sonlarina dogru insan kaybede kaybede bu kaygilarimdan da kurtuldum. su an gayet cevresi genis ama kendi sinirlarini da belirleyebilen birisiyim. geriye donup baktigimda iyi ki ustume gelinmis de degismek icin kendime soz vermisim diyorum. zor zamanlardan gectim ama su an oldugum kadina evrilmemi sagladi ve bu durumdan cok mutluyum :)
