kendimden büyük adamlara ilgi duyuyorum?

1. Ben de öyleyim ve burda soru da açtım zamanında :gelen tepkiler :"abin yaşındaki adama mı bakıyorsun, baban yaşındaki adamdan ilgi mi bekliyorsun, onun götünde kıllar ağarmıştır, bu kadar mı acizsin vs vs 

2. süslü kendinize yol gösterecek rehber abi gibi birini mi arıyorsunuz yoksa kendinize "eş" olabilecek birini mi. bence burada karışıklığınız. yaşıtlarınız arasında da siz böyleyseniz sizin gibi olan olgun erkekler de vardır, boşu boşuna "çıtır kız" sevdalısı adamlara meze olmayın :( zaten düzgün adamlar kendi kızı, kardeşi yaşındaki kızlara bakmıyor. size bakanların amacı cinsellik oluyor, böyle görülmek de sizi üzer inanın. yaşıtların sana nasıl çocuk gibi geliyorsa saydığın adamlara da senin yaşındakiler çocuk geliyor zaten.

3. Göbekli, enerjisi bitmiş biriyle tabi ki olmak istemem ben de. Kendimden büyük derken en fazla 10-15 diyorum o da en fazla. Benden 5 yaş büyük biri olsun diyelim ama çocuk gibi hareketleri, ne istediğini bilmeyen işi gücü olmayan biri yerine yine 25 yaşında olgun, zeki, bana yol gösterici, bir şeyleri başarmış ya da başarmayı isteyen birini yeğlerim. Aradaki fark bu sanırım. Benim kafamı karıştıran asıl konu şu ama benim hayatıma giricek o kişiden baba-abi sevgisi istiyorum birazda sanırım. Babamla da aram iyidir, dediğim gibi baba sevgisiyle büyümüş biriyim. Bilmiyorum niye böyle of. Yani tek etken yaş da değil. O kişinin mesleği maddi durumu da beni çok etkiliyor. Mesleğinden dolayı değil aslında bir şeyleri başarması, zeki olduğunu düşündüğüm için etkileniyorum sanırım

4. Terapi görün nedenini öğrenmek için.

5. Süslü aynı durumda mıyız bilmiyorum ama ben düzenli olarak psikoloğa gidiyorum ve şöyle bir konu geçti aramızda. Ben işim ile ilgili sıkıntımdan bahsettim. Sorun şu ki ben yönetilmeyi seviyorum, biri bana şunu şunu yap desin programı önüme koysun ben de o şekilde iş ile mücadele edeyim kazanayım istiyorum. Ve başarılı oluyorum da. Ama Başka türlü yapmam gereken bir iş varsa içimden gelen bir güç oluşmuyor bunu halletmem için. Ben de yapmıyorum ya da son ana bırakıyorum. Ya da herhangi bir şeyi hak ettiğimi düşünmem için önce bir acı çekmem gerekiyor, mücadele etmem gerekiyor ki onu hakkı ile kazanmış olayım. Dümdüz hakkım olan şey bile acısız elde edilmişse sevemiyorum. Sonra çocukluğum ile ilgili konuşunca aslında yaşadığım şeyin beynime kodlanmış bir yanlış olduğunu ve her şeyin tekrar tekrar yaşandığını fark ettim. Çocukluğumda da sürekli başımda duran, sürekli istesem de istemesem de beni kendi istediği şeyi yaptırmaya zorlayan ailem çıkıyor karşıma. Kendi halime bırakılmama izin verilmemiş, hakkım olan sevgiyi bile almam için sürekli mücadele etmek zorunda bırakılmış, görevler tamamlatılmış bir çocukluk yaşamışım. Ama aynı zamanda sürekli ebeveynlerimi de sakinleştirmiş, idare etmiş, çocukluğun şımarıklığını yaşamak yerine resmen çocuk bakmışım. Aynı şekilde romantik ilişkilerimde de böyle birini arıyorum. Beni yönetsin bana ne yapacağımı söylesin, başımda dursun ama ailemin aksine o eksik bilgeliği de tamamlasın istiyorum. Artık ebeveynliğim bitsin biri bana o eksik olan, ailemin yapması gereken yol göstericiliği de yapsın istiyorum. 18 yaşında da böyleydim hatırlıyorum 30 yaşında da böyleyim. Tabi ki gödü göbeği salmış, saçı sakalı ağarmış tipler çekici gelmiyor bana da. Ama hala Kariyeri benimkinden düşüklere burun kıvırıyorum bu mu bana yol gösterecek diye. Para asla aklımdan bile geçmiyor. Kimlerle tanıştırdılar evleri arabaları bir sürü şeyleri var ama adamın kariyer tırt. Kendi bir şey yapmamış, benim gibi mücadele etmemiş, ona sadece verilmiş şeyler. Belki bunlar da sana bir şeyler çağrıştırır. Eyyorlamam bu kadar.