ailemin beni sadece yük olarak gördüğünü düşünüyorum, abartıyor muyum ? kendimi nasıl sevdirebilirim ?

1. Üzdün be süslü

2. :( abinle aran nasıl onu merak ettim sana destekçi mi? Olayların farkında mı, 

3. bir an önce ekonomik özgürlüğünüzü elinize alıp o evden uzaklaşmanız dileğiyle. Eğer ileride yaşlandıklarında sizden bakmanızı isterlerse bugünleri hatırlatın olur mu? Ayar oluyorum evlat ayırımı yapan ailelere. 

4. Çok üzülerek okudum süslüm. Umarım en yakın zamanda kurtulursun bu davranışlardan. Yanlış anlamazsan bir şey sormak istiyorum. Acaba istenmeyen çocuk musunuz? Yani akıllarında yokken mi hamile kaldı anneniz?

5. Ne kadar çok sevgisiz yetişen çocuk var çok üzüldüm. Soru cevap aparatında o kadar sık karşılaşıyorum ki. Şu saatten sonra sevgilerini kazanamazsın. Bu onların eksikliği, onların kaybı kendini üzme ekonomik özgürlüğünü kazanmaya bak. İlerde Kendi kurduğun ailende sevgiyi sonuna kadar tatmanı diliyorum.

6. 1. Anonim çok geçmiş olsun. Umarım annelerimiz değerimizi kaybedince anlamaz. 4. Anonim abimle aram iyi birbirimizi gerçekten çok seviyoruz ama bu durumların farkında değil. Hatta 5 lira için evi başıma yıktıklarında falan hep onların yanında olmuştu, bunun sebebi de anneme çok düşkün olması ve annemin beni ona direk hayırsız evlat gibi anlatması. Ama sevgiden yana bir sorunumuz yok aksine o olmasaydı nasıl katlanırdım diyorum. Burnum kırıldığında beni o hastaneye o götürmüştü, her gün nasıl olduğumu sormuştu buz koymamla falan ilgilenmişti hep.

Maalesef onlara arkamı dönüp gitmek istemiyorum. Gerçekten çok seviyorum ve onlara maddi yardımda bulunmak, yaşlandıklarında yanlarında olmak istiyorum. Küçücük bir sevgi gösterseler ben mi abartıyorum acaba diyorum. Benden nefrette etmiyorlar ama evlat sevgisi gibi de değil. Sanki tek çocukları abim bende öyle akraba çocuğu gibi falanım

7. 7. Anonim o konuda bir şey söylemediler hiç

8. Ya bunlar normal değil tabi ki. Kızımız nasıl olsa evlenir gider kafasındalar. Evlenir gider de en çok kızınız arayıp sorar sizi. Bu düşünce yanlış. Senin adına çok üzüldüm. Bende babamdan yeterli desteği göremedim zamanında. Etrafımdakilere göre de kendime göre de çizim ve tasarım konusunda iyiydim. Bir yerlere gelebilirdim. Belki babam o çalışma desteğini bana verseydi şuan nerelerde olurdum kimbilir. Ama eczanede 5 yıl çıraklık yaptım. Yine de sırf kendi ayaklarımın üzerinde durmak için. İstediğim herşeyi aldım. Onlara yük olmadım. Babamdan maddi destek değil manevi destek bekliyordum hep. Sonra evlendim hala o günlerin burukluğu içimde. Ama babam yine babam. Annem yine annem. Onları çok seviyorum hep arar sorarım yanlarına gitmeye çalışırım. Üzülme süslü. Kendi ayaklarının üzerinde durmaya çalış. Kendi ihtiyaçlarını kendin karşıla. Allah Kuran’da benden sonra anne babaya itaat edin diyor. Onların yeri çok ayrı onlara kötü davranma. Sana kötülük yapsalar bile iyilik yap. Ama çalışmana, kazanmana karışmıyorlarsa ne güzel işte. Sende bir şeyler yap. Umutsuzluğa kapılma.

9. (yazar: saktepe) çok teşekkür ederim. Arkadaşlarıma bu kadar detaylı anlatamamıştım, küçük şeyleri anlatabiliyordum içimi dökmek için. Bu yüzden hep o anlamda değildir, sen yanlış anlamışsındır falan diyorlardı. Burada sadece birilerinin bana hak verdiğini, beni anladığını görmek bile içimi çok rahatlattı. Zaten arkamı dönebilecek durumda değilim. Annem ailesini çok küçük yaşta kaybetmiş ve babamla zorla evlendirilmiş. Çocukluğumda hep mutsuz, hep hasta psikolojisindeydi ve ben çocukluğumu ağlarken onun başında beklemekle geçirdim. Bir nevi kendi annemi çocuğum gibi de sahiplendim bu yüzden. Bu sorumluluk hissiyle zaten hayatımdan çıkarmam mümkün değil. En kısa zamanda asgari ücretle bile olsa bulduğum ilk işe girip en azından tecrübe edinip ileride daha iyilerine yönelmeyi düşünüyorum zaten. Sanırım en güzeli ekonomik bağımsızlığımı elime alıp diğer şeyleride boşvermek olacak. Cevap veren, destek olan herkese çok teşekkür ediyorum.

10. ya kendimi nasıl sevdirebildim sorusunu okuyunca çok üzüldüm :( ailenize diyecek söz bulamıyorum cidden.