yurtta 2.günüm ama eve gitmek istiyorum çok bunaldım?

1. olacak bunlar ama ilk başta çok normal değil mi zaten. evini de özleyeceksin anneni de hatta sevmediğin komşunu bile özlersin insan psikolojisi garip biraz. ama geçecek biraz dersler ilerlesin okula bir alış derslerden başını kaşıyamayacak hale gel vizeyi düşün derken alışıyorsun bu tempoya. çok normal şeyler bunlar yazın evde otururken yurdu özlersin. okul açılsa da gitsem dersin daha bunlar ısınma turları yani. anneni özlemen geçmiyor yalnız o hep özleniyor çünkü. ama bir sesini duyunca bile için ısınıyor sana bir güç geliyor başta biraz ağlıyorsun ama birden kalkıp ders çalışman gerektiğini anlayınca hoop unutuyorsun bunları. yani her şey için biraz zaman ver kendine 2 günde bunları hissetmen kadar doğal bir şey yok ana kuzusu öperim seni geçecek bunlar da :)

2. anne kısmına gelince bi de üstüne öperim deyince iyice duygulandım bak xnsnzh annemsiz çok zor ya nasıl alisicam bilmiyorum :( cok tesekkur ederim

3. ikinize de cok tesekkur ederim ya icimi rahatlattiniz :)

4. yurttaki ilk gece hiç uyuyamamış sabaha kadar ağlamıştım, annecimde ağlamaktan şekeri tansiyonu oynamış günlerce yatak döşek yatmiş. 4 yıl sonra dönerken de bir o kadar gönülsüz dönmüştüm(gbkz: swh) normal bunlar, zamanla alışırsın. arkadaş edinmeye çalış, yeni bir şehirdesin; sokaklarında gez. dersler ağırlaşınca evi aramayı unuttuğun günler olacak

5. Ben ünideyken odaya bir kız gelmişti bir hafta anne diye ağladı okulu bırakıp eve gitti o sen misin yoksa hahah. 

Sakın okulunu bırakmayı falan düşünme. Ayaklarının üzerinde dur ve özgürlüğün tadını çıkar. İnan o öz güvene sen de inanamayacaksın.

6. sevgili süslü hepimiz bu yollardan geçtik merak etme ilk günler haftalar çok zordur ama alışacaksın emin ol buna ben alışıyorsam herkes alışabilir. Annem yapamıycak bu kız diyodu en son :D herşey güzel olaca merak etme

7. Büyümek, hayat böyle birşey, kimseyi de nazlamayacağını öğrenmelisin. Ben İstanbul gibi bir yerde doğup büyümeme rağmen Kıbrıs gibi yolun bile doğru düzgün olmadığı bir yere gittim. Olabilecek en kazık en saçma yerdi kaldığım yurt. Akşam yemeği bile vermeyen bir yer(her gün kendim yaptım yemeği ki evimde su bile almaya üşenen bir insandım.) ve kaldığım oda gece soğuktan burnum düşecek kadar soğuktu, bütün kışı battaniye bile olmadan geçirdim. Üstüne vize dönemimde eve çağrıldım çünkü babam hastaymış. 15 gün yoğun bakımda bekledik sonunda ise vefat etti bir ay geçmedi yine  tahsilime devam etmek için dönmek zorunda kaldım oraya ve bu seneyi böyle bitirdim. Ciğerimi toprağa gömdüm, arkamda her sabah her gece ağlayan anne ve küçük yetim kardeşlerimi bırakarak gitmek zorunda kaldım. En zor dönemimde en yakınlarım ve sevdiklerimle arada dağlar denizler vardı bu psikoljiyle uyandım her sabaha. Ama yine en iyi notlarımı bu senenin sonunda aldım ki hukuk fakültesinde okuyorum.

Bana bunlar sorulsaydı yapamam diye düşünürdüm ama bu durumlar bile aşılıyor bir şekilde atlatılıyor. Tavsiyem korkularını bir kenara bırak. Hayatın sana getireceği her şeye hazırlan, şükret ve en kötüsünde bile güçleneceğini unutma.