yeni
popüler
    sorular içinde ara
    yeni soru sor
    son sorular
    son cevaplar
    kategoriler
    • süslü
    • moda alışveriş
    • kuaför & güzellik merkezi
    • sağlık
    • spor
    • gönül işleri
    • aile arkadaş ilişkileri
    • cinsellik
    • eğitim & kariyer
    • seyahat
    • pet
    • sanat
    • bürokrasi
    • diğer
    5 yanıt
    • linki kopyala
    • şikayet et

    arkadaşlar hiç içinizden gelmeyen ama yapmadığınızda vicdan azabı çektiğiniz bir şey var mı?

    ailemle hiç vakit geçirmek istemiyorum. yaşım 32, mezun olduğumdan beri sürekli çalışıyorum. arabam var. bazen annem falan onu gezdirmemi bekliyor. ama hiç içimden gelmiyor. bastırılmış bi öfke var sanırım. onları çok seviyorum, bana ihtiyaçları olduğunu ve çok bunaldıklarını görüyorum. ama asla onlara vakit ayırmak istemiyorum. kendimi çok kötü hissediyorum. onlara sempati beslememin bi yolu var mıdır? böyle hisseden başkaları var mıdır? hayırlı forumlar. not: terapi param yok.

    1. ben de böyleyim maalesef. ailemle vakit geçirmek istemiyorum, beraberken içim sıkılıyor. ama bunun için de kendimi çok suçlu hissediyorum. annem geçenlerde senle bir fotoğrafımız bile yok dedi.. çok üzüldüm ama alıp onlarla gezip tozmak da istemiyorum. çok kötü bir evlatmışım gibi geliyor 

    4 şubat 2024 12:05

    2. ben de seninle tam olarak aynı durumdayım.32 yaşındayım, ailemle yaşıyorum. iyi kötü kendi gelirim var, kendime vakit ayırıyorum, kendi başıma tatile gidiyorum ama içten içe ailemin onlara da vakit ayırmamı beklediğini biliyorum. annem özellikle, sinemaya, tiyatroya vs. gittiğimde şakayla karışık sitem eder hep. biliyorum ki onu da götürmemi bekliyor.

    inan bir kaç kere bizi yemeğe çıkar, işte o kadar işe girdin bizi hiç yemeğe çıkarmadın falan dediler, o bile içimden gelmedi. yani kendime çok kızıyorum, annem için özellikle çok şey yapmak istiyorum, ne bileyim gittiğim yerlere onu da götüreyim, o da biraz hayatın tadını çıkarsın istiyorum ama yapamıyorum.

    bir de ben terapiye de gidiyorum ama tam olarak hala bunu çözebilmiş değilim. benim de içimde geçmişten gelen bir öfke var onlara karşı, hiç bir zaman sağlıklı huzurlu bir ortamımız olmadı, belki de bu yüzden.

    biraz da birlikte yaşamamızın etkilediğini düşünüyorum, yani onlara tahammülüm gerçekten çok azaldı. çok seviyorum ama gerçekten çok bunalıyorum artık. ve onlar da bunu hissediyor biliyorum. bu yüzden de iyice kötü hissediyorum. sanki evden ayrılıp kendi düzenimi kursam, daha sağlıklı bir ilişkimiz olacakmış gibi geliyor.

    biraz uzun yazdım kusura bakma, ben de bu fırsatla içimi dökmüş oldum :)

    4 şubat 2024 12:35

    3. Biz annemle lohusaya gidecegiz eger gecmiste travmatik seyler yasamadıysanız bir adım olabilir bu :) ss ailenle problemin var mıydı hiç? Fiziksel veya psikolojik siddet gibi?

    4 şubat 2024 13:20


    4. Birebir aynı şeyleri yaşamışız. Hatta ben eve çıkarsam hiç görüşmemekten korkuyorum. Film izlediğimde "bensiz" dyr şaka yapıyor. Üzülüyorum.

    4 şubat 2024 13:54

    5. A3 annem hayatımdaki şansım diyebilirim. Melek gibi birisi. Evde psikolojik şiddet var ama annem çok pasif olduğu için sinirleniyorum zaten.

    4 şubat 2024 13:55