benim gibi samimi tek bir arkadaşının/gerçek dostunun olmadığını düşünen var mı? ?
5-6 yıllık birkaç tane çok yakın arkadaşım var, en yakınlarım diyebilirim onlar için. onun dışında son 1-2 senedir samimileştiğim yakın arkadaşlarım da var ama hiçbirinin gerçekten dostum olduğuna inanmıyorum. ters giden ve insana doğruymuş gibi hissettirmeyen şeyler var yani ben de tam anlamlandıramıyorum. bazen çok iyiyiz, çok eğleniyoruz çok gülüyoruz ama kimi zaman fesatlık diyebileceğim şeyler yaptıklarını/düşündüklerini fark ediyorum. o 5-6 yıllık dediğim arkadaşlarımdan bir tanesi mesela bana çoğu zaman durup dururken dış görünüşümle alakalı şeyler söylüyor işte “şurda sivilcen çıkmış çok kötü görünüyor, saçların yağlı mı niye böyle, bu kombinin kötü olmuş bir daha giyme bence“ falan filan böyle böyle durup dururken alakasız şeyler söylüyor sanki herkes işine bakarken o bi köşede “hmm acaba ne söylesem de x in modunu düşürsem” diye düşünüyormuş gibi bana kötü kötü bakarken yakaladığım oluyor. ben hiç böyle bir insan değilim acaba o yüzden mi bana ters geliyor aslında normal mi diye düşünüyorum, yani karşı taraftaki bir şey bana o an garip gelse bile “o öyle rahattır öyle uygun görmüştür beni ilgilendirmez” der geçerim öyle insan içinde “ıyy senin buran niye böyle çok kötü” falan demem çünkü ne kadar eften püften şeyler olsa da insanın anlık olarak tadını kaçırıyor böyle bir şey duymak. çevremdeki diğer insanların arkadaşlıklarına dikkat ettim acaba sadece biz mi böyleyiz diye ama hayır etrafta baktığım herkes birbirini tersleyip alttan alta laf sokuyor sürekli, alınganlık ya da espriden anlamama falan yaptığımı düşünmüyorum benim bir özelliğimle alakalı şaka yapıldığında komikse çok gülerim mesela ama insanlar espri yapmıyor direkt “karşı tarafı nasıl kırarım, nasıl laf sokarım” diyor sanki ve çevremdeki herkes içten içe çok fesatmış gibi geliyor. benim gibi düşünen var mı?
