sevgilimle yeni ayrildik gercekten cok boslukta hissediyorum yururken bile kendimde degilim dalginim gece aglayarak uyandim 3-4 kez ?

1. Süslüler gerçekten geçiyor mu ya, ben de soru sahibiyle aynı durumdayım. Her gece ağlayarak uyuyakaliyorum. Bana haksızlık edilmiş olmasına, o beni terk etmiş olmasına rağmen ben üzülüyorum ben özlüyorum geri dönmesi için ben umut besliyorum. Gerçekten geçiyor mu süslüler :(

2. umarim gecer, aci icinde kivraniyorum beynim ve kalbim baski altinda aci icinde. surekli gozlerim doluyor baska hicbiseye odaklanamiyorum. yazmamak aramamak icin kendimi zor tutuyorum

3. tam olarak bu durumdayım. dışarda arkadaşlarımla daha fazla vakit geçirmeye çalışıyorum, yakın arkadaşlarımdan biri "değmeyeceğini biliyorsun, neden en çok kendini sevmiyorsun" gibi bir soru sordu. bunu sorguluyorum şimdi..

4. ayrilali 2 sene oldu bazı seyleri yani yapılan haksızlıkları sindirememekten baska bisey kalmadı diyebilirim. tabii herkes icin sürec farklıdır ama cok agladim daha yeni yeni rehberimden ismini silebildim :( 

geciyor süslüler. ama zaman lazım :( baska cözümü yok bence. 

ağlamanız mı geldi? dibine kadar aglayın rahatlayın ama sonra toparlanmasını da bilin.

disariya vakit ayirip gezip dolasabilirsiniz kafa dagitmak icin. 

bir diziye baslayabilirsiniz 

derslere fazla agırlık verebilirsiniz

dedigim gibi su an hala hazmedemedim yapılanları ama :( umarım onu da aşarım

5. 2 ay önce terk edildim ben de. Uzun bi ilişkiydi ve ailem oldu gercekten eşim gibi hissediyordum. Ben yanımda birinin olduğunu hissetmek istemiştim bana iyi gelmişti. Anne abla ya da arkadaşlarımdan yanımda olmalarını istedim. Ama tabi siz yalnız olmak istiyor olabilirsiniz. Çok iç içe olduğumuz bi ilişkiydi çok sık birlikteydik ve gerçekten bu sebeple çok yıprandım ve yıpranıyorum. Onsuz bu şehirde olmak canımı sıkıyor. Daha ben de çok başındayım. Sonuca varamadım tam anlamıyla ama yazmak istiyorum. Ama iki ay olmasına rağmen ilk günden çok çok daha iyiyim. Finallerim vardı. Kütüphaneye gidip ağlıyordum. Kaç sınavdan ağlayarak çıktım inanın bilmiyorum. Ilk aşamada çok kötü oldum kısaca ve aradım yani. Çünkü insan ailesine karşı nasıl gurur yapmazsa ben de yapamam dedim. Geri çevirildim çok kez. Hala bile aramak nolursun demek istiyorum bazı zamanlarda ama artık tacize girer yani yapamam bitti kesinlikle. Ve sana da tavsiye etmem aramanı ama bana biri böyle diyince dinlemedim. Ailemin yanına gittim ve şehirden uzak kalmak iyi geldi. Döndüm ve spora başladım, yeni kulüplere kaydoldum, kurslara yazıldım, arkadaşlarıma daha çok zaman ayırdım onlarla etkinliklere gittim, psikologa gitmeye tekrardan başladım. İçimden hep çektiğin bu acı doğru diyorum. Acıyı yaşaya yaşaya bitirebiliriz ancak gibi geliyor. Çok inancım var unutucam geçicek acı vermeyecek. Ama bunu düşünmesi bile hala zor geliyor. Ama büyüyorum, gelişiyorum. Bu acı beni yakıyor kavuruyor ben pişiyorum. Güçleniyorum, tamamlanıyorum. Bu düşünce bana iyi geliyor. Hala hemen hemen her gün ağlıyorum. Bazen dışarda bastırıyor tutamıyorum ama çok haklıyım bu kadar üzülmekte. Sen de şu an çok haklısın. Ve bence sağlıklı olan bu. Bir de şeyi düşünüyorum hep yani herkes ilk aşık olduğu adamla bir ömür geçirmiyor ve herkes hayal kurmuştur öncesinde ama olmamıştır yani bu acı o kadar olağan bi şey ki. Geçecek ve biz tekrar mutlu olucaz sonra belki tekrar aynı bunu yaşicaz ve ama daha umutlu olucaz sonrası için. Acını, yasını yaşa ve ayağa kalk. Bu yazıyı biraz da kendi kendime yazmış gibi oldum ama inan yarın bile daha iyi olacaksın. Günler bir şekilde bizden bağımsız akıp gidiyor. Ve zaman bir haftada bile etkisini gösteriyor. Ne zaman istersen yazabilirsin. İstediğin zaman konuşup dertlesebiliriz. Hepimiz aynı yerden geçiyoruz aslında ama başarabiliriz. Bir dee artık o insan için olmasak bile hala çok ama çok kıymetliyiz. İyi ki varız.

6. Anonim 7, siz de benim yüzümde kocaman bir gülümsemeye sebep oldunuz. Ben de size kocaman bir kalp ❤