1.
Yeni girdiğim ortamlarda hiçbir erkeğin ilgisini çekmediğimde, başka kızlarla bir şekilde konuşan flört edenler olduğu halde kimse bana gelmediğinde......
2.
kendimdeki o düşüncenin ilk ortaya çıkışını merak ettim. düşündüm ama net bir olay vs bulamadım. başka insanlarda nasıl oluşmuş onu öğrenmek istedim. siz de hatırlamıyorsunuz sanırım düşüncenin kaynağını. ya da küçük küçük biriktirerek oluşturuyoruz bu düşünceyi.
3.
Bebeklikten geliyor olabilir, biri size öyle hissettridiyse küçük yaşlarda o algıyı kırmak zor oluyor. Annenin bir bakışı bile ömür boyu hislerimizi etkiliyor, muhtemelen siz öyle hissetmeden önce size bu duygu hissettirildi.
4.
Evet ss ben de somut bir olay hatırlamıyorum ama kendimi bildim bileli ilkokuldan beri o gözde, herkesin tatlı, güzel bulduğu kız olamadım. Hani vardır öyleleri küçükken yaramaz olsa da tatlıysa ona kızılmaz. Büyüyünce de o kız salaksa bile ortamın gözdesi olmaya devam eder, insanlar ilgilenir. O hiç olamazdım olamayacağım da ben de
5.
Bizim ailede pek esmer yok. Küçükken(daha okula bile başlamadığım yaşlar) ailedeki kumral, kızıl, sarışın kuzenlerime akrabalarıma bizimkiler prenses gibi davranırdı böyle nadide bir çiçek gibi. Bana daha farklı bakarlardı hissederdim ve annem de babam da "sizin tarafa çekti" diye topu birbirine atar benim kendilerine benzediğimin söylenmesini istemezlerdi. Bana karşı çok tahammülsüzlerdi. En ufak hatalarım memleket meselesi olurdu bazen doğrularım da yanlış gibi görülürdü. Çoğu zaman da umursanmazdım.
Şimdi galiba hoş bir kızım. Görüp hoşlanan da oldu ilanı aşk edenler de oldu(o kadar şaşırıyordum ki) Sevgilim de var bana tapıyor ama kendimi hiç beğenmiyorum. Bir eksikliğim var sanki diğer kadınlar gibi değilim bilmiyorum.
6.
benimle sosyal medyada yan yana görünmekten çekinen erkek arkadaşımın bir sonraki sevgilisiyle onlarca fotoğraf koyduğunu gördüğüm an.
7.
Abi şunu kimse inkar edemez, arkadaş olarak takıldığınız ama olabiliritesi olan -hatta hoşlandığınız diyelim- bi erkek, bi sefer belki de sadece fotoğraftan gördüğü kankanız için size bir şeyler söyleyince herkes çirkin hisseder. Instagramını isteyince, onu sorunca, onunla ilgili spesifik şeyleri öğrenmek isteyince falan. Bir de skikce kıyas yapan var. Bazı zaman kendileri de fark etmiyor. Gereksiz abarttığınız bir durum düşünün, kankanız için "x olsaydı bu kadar abartmazdı" veya "x ve benim gibiler bla bla ama sen bla bla" tadında şeyler söylediğinde...
Yani ben kendimi her kadın gibi bazen güzel bazen çirkin buluyorum.
Aaa bir de şey var. Çocukken hep böyle ne kadar harika olduğum anlatılırdı. Büyüyünce; çocukluktaki girişkenliğim, kendi işini halleden tarafım, yaratıcı zekam, iletişim becerim, cıvıl cıvıl oluşum falan adeta birer kusur halini aldı. Cıvıl cıvıl olsam gevşek oldum, girişken olsam her işe burnunu sokan oldum, iletişim becerimi konuştursam aranıyor oldum, fikir üretsem çok bilen oldum vs vs.
Ve hep bana, ben çocukken büyüdüğümde ne kadar harika bir kadın olacağıma dair inançları ve bu inançların yıkılışı anlatılır. Sanırım bana en çirkin hissettiren şeylerden biri bu. Nasıl olur da bir insanın hem özüne hayranlık duyup, hem o özü yok etmeyi deneyip hem de bunun için o kişiyi suçlayabilirsiniz? Hayret edilesi. Neyse en azından farkındayım bunların.
8.
Her gelen erkeğin sadece fbuddy olarak gördüğünde
9.
A9 hahahaha aynen sormuştu
10.
ben ilk defa sordum süslüler. sorulduysa da görmedim. link atabilir misiniz oradaki cevapları da okurum
hanimeli