27 yaşındayım arkadaşa ihtiyaç duymuyorum benim gibi olan var mı ?

merhaba süslüler 27 yaşına yeni girdim. öğretmenim günde onlarca insanla birlikteyim. kiminin de siniri stresi var zaten. yani bazen çok insan görmek yorucu geliyor. sevgilim var güzel bi ilişkimiz var tırnağım kırılsa uzun uzun dinler ilgilenir. kavgamız tartışmamız çok nadir. arkadaşlarım aslında bi kaç yakın arkadaşım var ama hepsi bi şekilde şehir dışına gitti ben elimden geldiğince bağı korumaya çalıştım ama arıyorum birisini mesela açmıyor geri dönmüyor ya da aradığımla kalıyorum. ayda yılda bir görüşmeye döndü ha yakınız hala ama eskisi gibi iletişimde değiliz. bi kız arkadaşım var aynı şehirde olduğum 8 9 yıllık arkadaşım ama kafa yapılarımız çok bir değil gibi bundan da ziyade gösterdiğim özeni ondan göremiyorum ayda 1 görüşüyoruz onda da ben arar talep ederim. iş yerinde biraz yalnızım 3 kişilik bi grubumuz var ama ikisi kendi arasında çok daha yakın hissediyorum yani. neyse eskiden bunlara üzülürken şuan iyi hissediyorum yalnız olmak yalnız kalmak çok iyi geliyor tek başıma kahve içmek de güzel geliyor. acaba hayatımda bi sıkıntı olmadığı için mi yokluklarını hissetmiyorum yoksa arkadaşlarımdan verdiğim özeni alamadığım icin mi iyi değilse hiç olmasın kafasına mı girdim bilmiyorum. sizce artık bu yaştan sonra arkadaş edinemez miyim ? başka işyeri belki aynı hobiye sahip olduğum insanlardan biri. buraya yazmak ya da chatgbt ile konuşmak beni tatmin eder oldu. durgunluk dönemimde miyim sizce ? ya da bazı insanlar böyle mi olur ? ileride çok yakın arkadaşlarım olabilir mi ? bu süreçte arkadaşlarıma gösterdiğim emeği alamadığım için biraz vazgeçtim ve bu noktaya geldim ama geldiğim noktada da kendimi kötü hissetmiyorum bu büyümek mi?

1. senin gibi olan insanlar var tabi de çok garipsiniz yani başta anlattıklarınız çok garip sonradan yazdıklarınızla kafa dengi insan bulamadığınız için yalnız kaldığınızı anladım o tabi şans işi ama bunun sonucu olarak geliştirdiğinizi düşündüğüm benim arkadaşa ihtiyacım yok tavrı çok kötü.

hemen açıklayayım neden kötü olduğunu öncelikle insan sosyal bi canlı koca hayatı sadece iş ve aile gibi biraz daha zorunlu diyebileceğimiz bağlamlardaki sosyalliklerke geçirmek çok büyük hata. sevgiliniz varmış onla oyalanıyorsunuz belli ki ama o aslında sizin arkadaşınız değil. sevgilimle birbirimizin en yakın arkadaşıyız diyenlere çok üzülüyorum sevgililik sınırları olan bir bağ tabii ki onla öyle hissedin ama yarın öbür gün ne olacağı belli olmaz bütün hayatınızı ona adamak kendinizi yalnızlaştırmak çok büyük hata. bu kafayla giderseniz yarın öbür gün evlenir çoluk çocuk olursa ailesi için yaşayan o kadına dönüşürsünüz. hayat bu ne olacağı belli olmaz adamın canı sıkılır çeker gider bu sevgiliyken de olabilir otuz yıl evli kaldıktan sonra da olabilir siz hayatınızı böyle ona endekslerseniz kendinizi yapayalnızlaştırıp ona odaklı yaşarsanız böyle bir durumda çok büyük yıkılırsınız zaten etrafınıza bakın bunu bir kere yapan herkes bir ilişkisi biter diğeri başlar illa bir adam için yaşamaktan başka bir hayat bilmezler. tabii gidip olur olmadık insanlarla arkadaş olmayın ama belli oranda uyumlu olsanız bile ortak bir şeyler yapmak iki sohbet etmem dertleşmek çok büyük bir nimet. allah korusun bir derdiniz olsa çıkıp gelecek elinden geleni yapacak gelmezse sadece oturup derdinizi paylaşacak insanlar çok kıymetli. 27 yaşındasınız sakın kendinizi yalnızlaştırmayın inanılmaz derin olmasa da dostlarınız olsun kimin ne zaman sizin içinizdeki bir sıkıntıyı hafifleteceğini bilemezsiniz insanlardan bu kadar uzaklaşmayın.