ablamın bana karşı tutumu normal mi ben haksız mıyım?
ablamla aramda 9 yaş var. senelerdir de büyük olduğu için her hakkı kendinden görüyor. geçmişten başlayacak olursam üniversite sınavına çalışırken mesela ben çok küçüktüm tabi ama odaya girmem çıkmam her hangi bir şey büyük bir olaydı.üniversiteye gitti uzak olduğu için yakındı söylendi. sonra kpss ye çalışırkende aynı şekilde hep kendisi önemliydi. o kpssye çalışırken bende üniversiteye hazırlanıyordum mesela ama asla ondan önemli değildi kalem sesim sayfa sesi rahatsız ederdi söylenirdi halbuki kendi çalışırken o rahat etsin diye her şeyi yapıyorduk. sonra işe girdi yaşadığımız yerde işini sevmedi devamlı söylendi ayrıca o işe başladığında ben son sınıfa geçtim ve onun sınav işi bitmiş olmasına rağmen bana aynı saygıyı hala göstermemişti. işe girdi arkadaşları başka şehirlerde olduğu için bana sardı ben sınava hazırlanıyorum ama o benden onunla gezmemi film izlememi filan istiyordu tek sebebi de canı sıkılıyor olmasıydı. üniversiteye gittim bu sefer yine bitmedi ben yazın gelince anneme yardım ediyordum mesela ev işlerinde o ay işten yorgun geldim diyip bir şey yapmıyordu kendisi üniversitedeykende aynı şekilde küçük olduğum için hep benim yapmam gerektiğini düşünüyordu.
sonra evlendi yine her işini bana yaptırdı tüm işlerine koştum abartmıyorum bardak bile seçemiyordu devamlı yardım etsene bir tane kardeşim var filan diyordu ve üniversitede boş vaktim olduğunda gezmek tozmak istememe rağmen her boşlukta beni memlekete çağırıyordu. ailemede normal geliyor büyük olduğu için haklı bulunuyor yardım etmem gerektiği düşünülüyor zaten biraz sesimi yükseltsem kendisi ağlıyor yok işimi sevmiyorum yok evleniyorum ama korkuyorum vs vs devamı maduriyet
şimdide çocuğu oldu olana kadarda tabi her işine koşturttu. hamileliğinde de bazı sağlık sorunları olmuştu. bende yakında alese gireceğim ve dil çalışıyorum kursa gidiyorum hiç bir saygı yok yine. annem sağlık sorunlaru nedeniyle yardım edemiyor ve kendisi gidip çocuğuna bakmasına yardım etmemi bekliyor genel olarak eğitim hayatım iyidi ve nasılsa yaparsın ben şöyle zor durumdayım böyle zor durumdayım beni çağırıyor yakın mesafede başka bir ildeyim devalı gidip kalmamı filan bekliyor laf sokuyor ben kendisii takmayıncada bu sefer annemi bahane edip sanki onları bırakıp gitmişim gibi bana vicdan yaptırıyor beni kimsenin düşünmediğini düşünüyorum üsteki akrabalarımızda onun yardıma ihtiyacı olduğu düşüncesinde ben artık ben mi abartıyorum ben mi kötü biriyim diye düşünmeye başladım ben haksız mıyım ben tavırlı mı yaklaşıyprum kendi kendime düşünmekten psikolojim bozuldu
