annemin haklı olması ama bana kendimi kötü hissettirmesi?

1. Küçücük bir detayı farketmeni istiyorum, annen sanki yaptığın şeyi değil de daha çok elaleme rezil olmayı dert etmiş gibi. Ne oldu bilmiyorum ama yaptığın şey annene ters olabilir, eğer senin için doğruysa kesinlikle karakterinden ödün verme her zaman doğru bildiğin yolda ilerle :)

2. Süslü evet annem bu konuya önem veriyor. Başkaları ne der onun için önemli fakat ben hataliyim onu da biliyorum. Süslü farkında olmam malesef uzulmeme engel olmuyor ama. Annem bunun için kendini yiyip bitiriyor. Ben evet hataliyim ama bilmiyorum nasıl düzelteceğim. Yakın zamanda düzelecek bir şey değil. Ama annemle bu konuda bir ortak noktaya da varamadik. Yalnız bu sadece bu olayda değil başka türlü sorunlarımız olduğu zaman da yaşanıyor hemen hemen.

3. bence annelerin özellikle belirli bi kesim annelerin kızlarıyla alıp veremedikleri olduğunu düşünüyorum.lütfen yanlış anlamayın kendi yaşadıklarımdan dolayı diyorum.ama kendi annemden yola çıkarak söyleyeyim çocukluğunda ya da ilk evlendiğinde yaşadığı travmaların aynısını bana yaşatıyor.manipüle etmeye çalışıyor.onun doğruları benim doğrularım olmak zorundaymış gibi davranıyor.kısacası arkadaş gibi olalım diye duygu sömürüsü yapıp kaynanammış gibi yapıyor.neyse kendimden dert yandım ama süslü kişiliğinize olan saygınızı bi kenara atmayın bence.annenizi kırmayın bunun için ama kendinizden de taviz vermeyin.ben annemle birlikte terapiye gitmeyi çok isterdim ama imkanlar el vermiyo pek.sağlıklı iletişimi ona anlatıp güzel bi iletişim için çabalayabilirsiniz ama çabalayan tek taraf olunca çok yıpratıcı maalesef :( kendim de pek çözüm bulamadığım için bundan sonrasına size iyi bi ilişki ve aile içinde huzur diliyorum umarım her şey dilediğin gibi olur süslüm sayende ben de iç döktüm baya :(

4. Süslücüm bizim de annemle ilişkimiz çok benzer, aslında evet hatalısındır ama anne biraz da bunu dünyanın sonu gibi yansıtır, o yüzden o kadar üzülürsün bunalırsın. Bir sürü saçma sapan olaylar oldu yıllarca ve ben sonunda şunu gördüm, onca şey oldu, en son bir cinsel hayatım olduğunu öğrendi ve sinir krizleri geçirdi, her sabah 7'de evime baskın yapıyordu düşün ama bu da duruldu ve günü sonunda ne annem dediği gibi öldü bitti, ne de dünyanın sonu geldi, o yüzden artık o büyüttüğü zaman tepkisiz kalıyorum, kendi doğru bildiğimi savunuyorum asla geri adım atmıyorum isterse kendini yerlere atsın bağırsın çağırsın, çünkü o beni üzüp kırarken ne hale düştüğümü umursamıyor, sadece öfkesini kusup kendini rahatlatıyor ve olayın etkisi geçtiğinde bizim ülkemizde çok populer olduğu şekilde kimse bir şey olmamış gibi davranıyor, olan bana oluyor yani sonunda. Çok uzun yazdım ama özetle, sen ne yaparsan yap o kızacak bağıracak vs. seni suçlu ve başarısız hissettirmesi doğru değil, ben çözümü annemle arama görünmez bir mesafe koyarak ve doğrularımdan asla vazgeçmeyerek çözdüm, o da artık bana bir şey söyleceği zaman çok rahat hissedemiyor, bu tabii ki bir günde olacak bir şey değil ama zamanla sen de bu dinamiği oturtabilirsin kendi anne-kız ilişkinde.

5. A3 annemle son yaşadığımız problemde günlerce bağırış çağırış kavgadan sonra ben de anneme demiştim ki, asla bir orta yol bulamıyoruz, fikirlerimiz çok farklı, birlikte terapiye gidelim belki terapist birbirimizi anlamamıza yardımcı olur, aldığım cevap: senin fikrin fikir mi sanki orta yolu bulucaz? Oldu, yani bazen maalesef hiçbir seçenek bırakmıyorlar 😊