kızlar bu bir dertleşme başlığıdır. aileden uzak yere evlenmek?

1. Tek cevabı var; Zamanla. Bir süre sonra iyi bile gelecek aileden biraz uzaklaşmak. Aynısını yaşadım ve beraber başka şehire gidip, eve girdiğimiz anda çocuk gibi annemi özledim diye ağlamaya başlamıştım. eşim çok destek oldu bu arada. Hiç sen çocuk musun vs beni üzecek bir söylemi olmadı. Ilk haftasonu onca yolu tepip (8-9 saat) annemi görmeye gitmiştim. Sonra alıştım, hala tam olarak alışabildim mi? Hayır. 1 yıl oldu. Ama geçen seneye kıyasla annemle sürekli fiziksel anlamda yanyana olmadan yaşamayı öğrendim. :')

2. A1 inanın ki ben de ağlarım yüksek ihtimalle üniversitedeyken bile ağlıyordum dnxmmz erkek arkadaşım çok şükür o konuda anlayışlı biri özellikle bunun benim için ne kadar zor olacağının farkında ve hazır duruma. Ama ben sanki anne ve babamı terk ediyormuş hissini, kardeşlerimden yeğenlerimden vazgeçiyormuş hissini nasıl söküp atacağım bilmiyorum. Keşke evlenmeden önce bunu yenebilsek. Aslında ben çok çok sık ailemle birarada olayım insanı değilim ailede en çok uzak kalabilen kişi de benim zaten. Ama bambaşka bir yere gitmek sanki bir daha geri gelme imkanım yokmuş onları hayatımdan silmişim gibi hissettiriyor çok saçma ama içim içimi yiyor.. bunun evlenmeden önce geçmesi mümkün değil galiba :(( ha bir de ailem de çok destek olmuyor açıkçası. Erkek arkadaşımla tanışıp çok sevmelerine rağmen asla uzak bir yere evlenmemi istemiyorlar. Bu da beni daha kötü hissettiriyor olabilir

3. Uzak yere evlenmek? İlk basta algilayamadim gercekten, suna evlenip ailemden uzak bir yere tasinmak/yerlesmek deseniz.

4. A4 öyle dedim sayalım süslüm çoğu kişinin derdimi anladığını sanıyorum

5. sayko ailemle yıllardır aynı yerde yaşamayıp (ve kurtuldum diye sevinip) yine de yaptıkları haltlar yüzünden illa hayatımın bir şekil içine ettikleri için gece uyku tutmaması sırasında okuduğum şu soru. böyle ailelere imreniyorum ya ne yalan söyleyeyim. 

6. Ben de aileme aşırı bağlıyım. Üniversiteyi ailemden ayrı okumayı aklımdan geçirmedim mesela. Siz demek ki ayrı kalabiliyormuşsunuz. Bence evlilikte zorlanmazsınız, daha önce ayrı kalmışsınız çünkü. Artık mesafeler azaldı, görüntülü arar konuşursunuz. 🥹

7. kusura bakmayın ama ben böyle insanları henüz büyümeyi becerememiş ve birey olarak hayatta kalma yetisinden yoksun kişiler olarak görüyorum ve evlenmemeniz gerektiğini düşünüyorum. benim en yakın arkadaşım da sizin gibiydi. ailesinden kopamıyordu ve başka bir şehirden biriyle evlendi. ardından kızın ailesinin yaşadığı şehirde yaşamaya başladılar ve inanılmaz problem oldu. kızın ailesi her şeylerine karışıyor. kendi istedikleri planlara uyulmadığında kızın kocasına laf söylüyorlar. ama kız doğum yaptı ve işe dönecek, annesi ben bebeğe bakamam bakıcı tut diyor. sık sık bize bebeği getir ama bakamam uğraşamam ona göre diyor. kız onları hoş ettiği sürece iyi ailesinin gözünde. ama ters bir şey yapsın, kıyamet kopuyor. sonra da hepsi kocan yüzünden diye kocasını suçluyorlar açık açık. o yüzden annemden ayrı kalamam diyorsanız evlenmeyin ayrılın daha iyi. adama zehir olur yoksa hayat.

8. A5 Ama inanın ki bizimki de sağlıklı bir şey değil. Koca koca insanlarız hala birbirimizden ayrılacağız diye perperişan oluyoruz. Sizin gibi de olmak istemezdim tabii. Aile bağı her şeye rağmen çok güzel

9. A6 ben de öyle düşünüyorum açıkçası. Ama üni benim gözümde farklıydı eninde sonunda dönüp dolaşıp yine onların yanına gelecektim sonuçta jxkzmsm

10. Ss aynı dönemi yaşadım ben de süslü. Cesaret edemedim. Konu aileden ayrılmak değildi. Eşim için elimden geleni yapıp bulunduğum şehire gelmesini sağladım. Yerinde olsam şimdiden elimden geleni yapmaya çalışır ve şehir değişikliği yapmam.