kardeşim hakkında böyle düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum ve çok suçlu hissediyorum nasıl bu düşüncelerden kurtulurum?

1. gerçekten kardeşimi seviyorum hatta bazen çocuğum gibi görüyorum hiçbir şeyi esirgemiyorum ondan. ama mesela düşüncelerim ve çıkış noktalarına örnek verecek olursam: ben çok iyi yemek yaparım ve severim de mutfağı, o ise nefret ederdi. sonra evde yalnız kalınca bir iki yemek yapmaya başladı mecburiyetten, annem de iltifat edince sürekli mutfağa girmeye başladı bunda bir sorun yok, ben tek bir şey yapsam ya da beraber yapsak mutfakta o hepsini yapmak istiyor ve ben iyi yaptığım nadir şeylerden birini elimden almış gibi hissediyorum, bayağı sinirlenip keyifsiz hissediyorum o anlarda ve aceleye getiriyorum hemen bitsin diye.

ortaokulda falan güzel resim çizerdim, şiir falan karalardım gidip altından adımı silip kendi adını yazmaya başladı o yüzden bıraktım.

ben birini beğenirim ama o kişi gider kardeşimi beğenir.

mesela üniversiteye yerleşirken ben bir sene daha hazırlanmak istedim ailem izin vermedi ama o şu an mezuna kaldı ona bir şey demediler.

dışarı çıkınca onun saatine karışılmaz ama bana dünya laf söylenir.

küçükken de hep onu överlerdi yanımda olgun olduğu için tahmin edersiniz ki beni de yererlerdi :) şimdi tam tersini yapıyor gerçi ailem.(gizlinot: bu konuda kızıyorum şu an onlara da bu psikolojiyi anladığım için kardeşimin de kötü hissetmesini istemiyorum.)

fiziği de çok güzel ben balık etliyim ve yıllardır kilo vermeye çabalayıp veremiyorum evde kilomla da dalga geçilirdi tabii :d sürekli konuşunca bıraktılar artık.

her şeyi elimden almış gibi hissediyorum, imreniyorum ona(gizlinot: kıskanmak değil kesinlikle) eminim ki bilerek ya da kötü niyetle yapmıyor hiçbirini ama bazen tahammül edemiyorum ona bu yüzden kendimi kötü hissediyorum sizce ne yapabilirim böyle düşünmemek için? ona tahammül edememek, her şeyi elimden almış gibi hissetmek beni kötü biri yapar mı? ailem küçükken bizi her şeyde eşit tuttu bu arada, yaşlarımız da çok yakın ilgi birden ona gitti olayı olmadı evde.

2. Kardeş kıskançlığı yüzyıllardır süre gelen birşey, ama bence burda sorun kardeşiniz değil ailenizin tutumu. 

3. 1 yaş sadece.

4. Eğer davranışlarından istemeden de rahatsız oluyorsan bence kıskandırınız kabul etmen daha iyi olur. Hissettiğin duyguları kendinden saklama süslü. Bize söylemek zorunda değilsin kıskanıyorsan da. Ama kabullen hislerini. Kıskanıyorsun mu? Neden? Ne yaptığında tetikliyor seni vs

Tabi ki sizi yetiştiren kişiler yüzünden durum böyle. Buradaki anonim kimsenin seni çözüme ulaştıracağına inanmıyorum. İnkanın varsa destek alabilirsin illa psikilojik bir problemin olmasına gerek yok hayatında önemli yer kaplayan bir insanlar ilişkinin yönünü sağlıklı belirlemek için de yardım alabilirsin. Cevaplarını kendin bulmana yardımcı olur bir psikolog. 

Basit bir tavsiye olarak kardeşine örneğin " bu tatlıyı yapmayı çok seviyorum ve önceden hep ben yapardım. Zaten birçok şeyi artık sen de yapıyorsun. Lütfen bunu tek başıma yapmama izin ver ama yardım edebilirsin istersen. Bu benim keyif aldığım bir şey" diyebilirsin. Ailenin de dahil olduğu kayırma gibi durumlar için bence destek al

5. 1 yaş küçük kardeşinizi çocuğunuz gibi görmeye çalışırsanız böyle sıkıntılar çıkar işte. Kardeş denilecek bi yaş farkı bile değil birlikte büyümüşsünüz ama ailenizden kaynaklı olması muhtemel sanki aranızda çok yaş farkı var gibi bir role bürünmüşsünüz. öncelikle bundan sıyrılın, abla sorumluluğu alacak bir yaş farkı yok, yemek konusunda haksızsınız diğer konularda ise haklı ya da haksız yok hayatınızda sizden daha iyiler her zaman olacak. Ben ailenizi biraz problemli gördüm bu konuda

6. böyle görmemin sebebi ailemizden ayrı çok kaldık ve o çok minyondu küçükcüktü(gizlinot: gelişim bozukluğu başlangıcı) koruyup kollamak zorunda kaldım her zaman. ben de yıllardır çalışıp ev geçimine de katkı sağlıyorum maddi anlamda, büyük de duruyorum ve küçüklüğümden beri hep ''evin büyüğüsün sahip çık'' mantığına maruz kaldım. anne hissiyatı isteyerek edindiğim bir şey değildi.

7. ben de farkındayım sağlıklı bir şey olmadığının, insanın ailesi insanın triggerlayıcısı tetikleiyicisi nasıl olur diye kızıyorum kendime ama terapiye gidecek durumum yok maalesef belki başka fikirler gelir diye açtım soruyu.

hiçbir şey yapmasın var olmasın istediğimi nereden çıkardınız fiil olarak rahatsız eden bir durumu söyledim başka da yok zaten.

8. süslü, mutfakta iş bölümü yapın. yani 4 çeşit yemek yapılacaksa 2-2 paylaşın. herkes kendi yemeğinden sorumlu olsun.

şiir, resim olayı sanırım küçükken olmuş bir şey ve ergenler böyle şeyler yapabiliyorlar malesef. demek ki kardeşiniz o dönem yeteneğinize imrenmiş/kıskanmış ve kendince böyle bir yol bulmuş. bu yaşta devam etmeyecektir aynı davranışa, bence hobilerinize devam edin.

9. Sorun kardeşiniz de değil ailenizin tutumunda olmuş. Suçlu ailenizin tavrı. Sinir oluyorum evlat ayıran ailelere.

10. işte bu yüzden birden fazla çocuk yapmam. maazallah ikisi de kız olur, en az birinin, çoğu halde ikisinin de sorun yaşayacağına garanti veriyorum.

suç ailelelerde.

kişisel sınırlarınızı ezdirmemelisiniz. ayağınızı yere vurmayı bilmelisiniz yeri geldiğinde. sizin şiirinizi çalıp altına kendi imzasını atmak... böyle bir şeye mesela tepki göstermelisiniz. herkesin bir yeri, bir konumu var. size ait olan şeyi, kendi konumunuzu, icabında kavga etmek/huzursuzluk çıkarmak pahasına da olsa korumayı bilmelisiniz. aksi takdirde sonsuza kadar sizin huzurunuz bozulur.

kız kardeşiniz sizden rol çalıyor. kötü niyetli değil. bilerek yapmıyor. bilinçsizce davranıyor sadece. ama bunu ancak siz durdurabilirsiniz. davranış ve tavrınızla, o anki tepkilerinizle kendinizi baştan konumlandırarak. konuşmak yani konu açmak asla işe yaramayacaktır. girişken olmayı ve kendinizi farklı ifade etmeyi öğrenmelisiniz.