1. Süslü, bende bu kaygılar anksiyete ve sonra panik atak olarak dönüş yaptı. Beni de daha çok sağlık sorunları tetikledi. panik atak kontrolden çıkınca terapiye başladım. Öyle müthiş bir yerde müthiş bir psikolog değildi ama iyi geldi. Araya pandemi girince gidemedim ama terapide kaptığım bazı şeyleri kendi kendime telkin etmeye başladım. Spor yaptım, sağlıklı beslenmeye odaklandım. Kötü hissettiren şeylerden uzak durdum.
Temelinde şu var. Kötü bir şey olacaksa olacak. Şu an durup bunu düşünürsen o anı yaşayamazsın. O kötü şeyle zamanı geldiğinde yüzleşeceksin. Yaşadığında mücadele edeceksin. Olumsuz düşünceler birbirini tetikliyor. İzin vermeden en baştan dağıtmak gerek. Böyle anlarda kendini telkin etmeyi öğrenmelisin. Nefes egzersizi çok işe yarıyor. Derin nefes, temiz hava, yürüyüş. Pozitif şeyşer izlemek, sürükleyici kitaplar okumak. Bunlardan da fayda gördüm.
Şöyle söyleyeyim, öğretmenim ve pandemi öncesi eğitim devam ederken ataklarım zirve yaptı. Derse giremiyordum. Sınıf kapısında fenalaşıyordum. İşi okulu çok sevmeme rağmen. Gece yalnız kalamıyordum. Atak üstüne atak. O kadar artmıştı ki, öleceğim korkusu artık aklımı kaçıracağım korkusuna dönmüştü. Bir daha hiç iyi olamayacağımı düşünüyordum. Dediğim gibi terapi ve sonrası kendi çabamla ataklarım durdu. Bazen kaygılanacak oluyorum, hemen telkine başlıyorum. Artık kendimi eğittim diyebilirim.
Bunun ne denli bir eziyet olduğunu bilirim. Kendini bırakma. O korkular sahte, seni ele geçirmesine izin verme.