1.
Süslüler 32 yaşındayım, evliyim, eşimle mutluyum. Doktora yapıyorum ve evden part time çalışıyorum. Ekonomik durumumuz sözlükte x para kazanıp bir de ekonomi kötü geçinemiyoruz diyorsunuz puuhh denilen seviyede, bize kalırsa iki kişi için yeterli ancak bol ve refahlı denemez. Eşimle eylül’de başka bir ülkeye taşınma planımız vardı iş bulalım veya bulmayalım, bunun için ayırdığımız çok büyük olmayan ama yeterli miktarda belli bir birikimimiz var. Ailelerimiz yanımızda değiller, yalnızız ailevi bakımdan.
Bir yıldan beridir bebek konuşuyoruz üstü kapalı şakalaşarak falan ama isteyerek, ama hep ‘bir gün’. Ben düşünürken düşünürken baya hazırlandım bu fikre, eşim zaten dünden razı. ancak gerçekten olması durumunda yani şu anda dünya başıma yıkıldı. Dehşet içerisindeyim. Yaşamım sona ermiş gibi hissediyorum, artık ben yokum sadece bebek olacak, canın isteyince saat ona onbire kadar uyku yok düzen yok sakinlik huzur yok seyahat yok kendimize zevklerimize para harcamak yok, eni konu planlamadan hiçbir şey yok artık. Böyle düşünüyorum. Böyle düşündüğüm için de çok üzülüyorum çünkü ben istiyordum ama şu an hiç öyle değilim. Eşim ise mutlu ve her şey yoluna girer sen canını sıkma diyor, yine taşınırız, tatillerinize yine gideriz, hayat bitmez çocukla diyor, ancak tam olarak idrak edemediğini düşünüyorum.
Doktorla görüşüp sağlığımda ilerleyen zamanlarda tekrar hamile kalmamda sıkıntı oluşturacak bir durumum yoksa aldıracağım sanırım. Ancak pişman olmaktan da çok korkuyorum. Ben ne yapacağım bilmiyorum çok kötü bir yerdeyim.
Böyle hisseden, bu hislerden kurtulan, bir karar verebilmiş olan var mı? Verdiği kararı nasıl aldığını paylaşabilir mi kendisi bu pozisyonda nasıl düşünür ve hareket ederdi?
2.
ss anne değilim ama bence acele karar verme. yeni bir durum, sindirmen için zaman lazım bence, tabi anne olan süslüler daha iyi bir cevap verir
3.
Okuyunca gerçekten üzüldüm bebek hakkında söylediklerinize. 1.5 yıl hamile kalmayı denedim. Sonrasında Aylarca tüp bebek tedavisi gördüm kendime 100'den fazla iğne yaptım. Hamile kaldım ve bebeğimi 2 aylıkken kaybettim kalbi durduğu için. Kürtaj oldum. İçeride parça kaldı ağrılı bir şekilde düşük ilacı ile düşürdüm. Keşke allah gerçekten isteyenlere verse. Sizin de aklınızda varmış tamamen fikre kapalı değilmişsiniz. Neden şimdi böyle düşünüyorsunuz?
4.
Anne değilim, ama hayatın bitmez diyenleri dinleme. Nereye bitmiyor? Cocugu olup hayatı bitmeyeni henüz görmedim.
5.
En ufak bi suphe varsa icinde aldir, cocuk bitmeyen omur boyu suren bi sorumluluk malesef. Doktorunla konus. Hazir hissetmeden almaz.
Duygu somurusu yapan anonim kadin burda baska bir sey soruyor sen yargi dagitmissin.
6.
A2 süslü dün ev testi ile öğrendim üç test yaptım üçü de anında çift çizgiydi. O an şok oldum çünkü denemeye başladığımız ilk aydı, ben bunu bir süreç olarak düşünmüştüm genelde herkes denemeye başlar hiç yoktan birkaç ay sürer hep öyle duyarız yani. Aylar geçtikçe kararımız iyice pekişir ve güçlenir, hatta beklentiye girerim bu ay olacak mı acaba diye ve olduğunda artık bu beklenen haberi sevinçle karşılarım gibi düşünüyordum sanırım, şu an öyle olmasını beklediğimi fark ediyorum yani.
A3 inan ki katılıyorum süslü, isteyen ve hak eden herkesin sağlıklı bir bebeği olmasını diliyorum. Ben istiyordum inan ki bir birbuçuk sene evvelinden beri lafı dolanan, aklımı kurcalayan, istiyorum ama şu an ideal değil, istiyorum ama şartlar olgunlaşmadı, haksızlık ben istiyorum ama şu yüzden yapamıyorum falan diye hatta üzülürdüm. Şu an düşünüyorum acaba bahane olarak bu dış sebepleri suçlayıp hatta bazen bu yüzden kederlenip ağlayarak kendimi mi rahatlatıyordum, bak ne kadar da istiyorsun ama işte olmaz ki :( diye. Şu an kafam allak bullak.
A4 istesem de dinleyemem maalesef çünkü bu bir gerçek, farklı olan bakış açısı. Bu değişimi iştahla karşılayan insana, ben zaten gezmede tozmada, öğlen uykusunda değilim diyecek birisine zaten hayatı bitmiş gibi gelmeyecektir ki. Ama bana öylr geliyor çünkü canımın istediğini yapmaya, almaya, istediğim saatte kalkıp sofra falan kurmadan atıştırmaya, kendimi düşünerek yaşamaa alışkın vr bunu seven birisiyim. Tabii ki sorumluluk sahibi bir insanım, iş saatleri deadlinelar rapor teslimleri bunlara göre hazırlanırım ancak zamanımın yönetimi bende. İstersen raporu yazmayı grcryr bırakır sabah dörde dek bitiririm ama yaparım. Bu tamamen değişecek zamanımı başkası yönetecek bunu yapabilir miyim bilmiyorum.
7.
ss, ben kendimin anne olma fikrine karsiyim bu hep boyleydi hic bir anne olarak hayal edemedim kendimi cunku anne sevgisi tatmadim gibi bir sey (dayak, beddualarla uyandirilma, zorla bas kapattirmaya calismak, basim kapali degil diye zaman zaman benimle konusmamasi vs vs.) yani gormedigim sevgiyi veremem diye dusunuyorum arti olarak dunyanin hali ortada bana sorsalar hic varolmamis olmayi dilerdim.
herkesin anne olmamak icin kendince sebepleri var kariyer, hayati dolu dolu yasamak gibi.
fakat hayati dolu dolu yasamak noktasinda diyebilecegim sey su; bizim ulkede annede cocukta cok kutsal sayiliyor ve dunya bi tek bundan ibaretmis gibi ogrenilmis bir duygu var bı bence yanlis. cocuklada seyahat edilir, tatile gidilir onemli olan onu hayatiniza katmaniz tabi noktada dogru egitim sart. ulkemizde 5 yasinda olup daha yemegini yiyemeyen bir suru cocuk var ve bu bana hep anormal gelmistir mesela ozel bir durumu yoksa. yabamcilarda (nette ve cevremde olan) hepsinin cocuklari yetiskin gibi yemegini yiyior, muhabbetini ediyor, seyahatlerde eslik ediyor ve inanilmaz sosyal ve ozguvenli bir birey olarak yetisiyor.
ama hazir degilseniz lutfen kimsenin "anne olunca gecer" "anne ol anlarsin" laflarina kanmayin. oyle olsa dunyada cocugunu oraya buraya birakan anneler olmazdi.
8.
Mübarekler ramazan ayında bari allahı yargılamayı bırakın yok ona verdi bana vermedi tövbe estağfurullah
9.
bir yıldan beri çocuk istiyormuşsunuz ve 1 aydır da deniyormuşsunuz korunmayı bırakmışsınız. ya olayın şokuyla biraz korkup böyle düşünüyorsunuz ya da "aman allahım ben naptım??" diye bir farkındalık geldi. bence biraz bekleyin sakin kafayla düşünüp öyle karar verin.
çünkü bu çok kişisel bir şey.
biri gelir hayatım bitti lanet olsun der öbürü çocuğum olduktan sonra her şey daha güzel oldu der.
10.
A5 evet doktora gittiğimde eni konu görüşeceğim her açıdan ele alarak. Katılıyorum şüphryle çocuk yapılmaz asla ancak kendime çok kırgınım tabii ki paniklemeyi bekliyordum ancak şu an düşündüklerimi düşünmeyi hiç beklemiyordum. Kendime kırgın olduğum için de kızgınım çünkü insanım huna hakkım var, ama 32 yaşında koca kadın sen nasıl sanki öylesine anlık bir karardı da pişman oldun gibi pişmanlık hissedersin diye kendime kızmaktan kendimi geri tutamıyorum. O kadar İstediğinden nasıl pişman olursun diye aklım almıyor.
A8 süslü evet aniden ilk aydan olmasının şokuyla mı böyle hissediyorum yani alıştıra alıştıra evet üç aydır deniyoruz umarız bu ay olur diye diye olmadı diye geçici bir his mi, yoksa allahım ben ne yaptım aydınlanması mı bilmiyorum. Sanırım dediğiniz en mantıklısı bekleyip biraz sindirmek ancak şu an çok tuhaf bir durumda beynimin içerisi.
Acaba benzer bir süreçten geçmiş olan var mıdır? Kendisi veya arkadaşı, tanıdığı?
