sevgiliye hastalık derecesinde takıntı, kaybetme korkusu ve aşırı sevgi yani kısaca bağımlılık?

1. Bence bu aşırı sevgi değil takıntı.erkek arkadaşım bana bu düşünceleri beslese ben korkardım valla ne yalan söyleyeyim.karşındaki kişi senin kaderinde yoksa elbet bi gün bitebilir daha güzelini yaşaman için.hayatının merkezinde kendin olmalısın karşındaki kişi de bi insan ve hayatta ne olacağı hiç belli değil.kendine zarar verme boyutunda olması beni biraz ürküttü açıkçası süslü :/ hiç bir olay öncesinde verdiği korku kadar etki yaratmaz bunu unutma ve kaybetme korkunu törpülemeye çalış.sen üstüne düştükçe daha çok kaybedersin okurken içim bunaldı valla.

2. can manay? joe goldberg? en kısa zamanda kendine bir uğraş, bir hobi bulmaya çalış süslü. baktın olmuyor mutlaka psikolojik bir yardım al. 

3. Bu şekilde hissettiğim bir ilişkim vardı. Ayrılırız düşüncesi aklıma geldiği zaman içim sıkışıyordu, nefes alamıyordum.  Hayati bir organımmış gibi hissediyordum. Giderse bitki gibi olurum, hayatımda bir daha onun gibi birini bulamam diyordum. Pırlantadan yapılmış gibi geliyordu. Kusursuz görüyordum, yaptığı her artniyetli hareketin ardından "hayır böyle yapmak istemedi, hayır böyle demek istemedi aslında, sadece kötü zamanlar geçiriyor ondan böyle davranıyor" diye kendimi kandırıyordum. Konduramıyordum.  Gerçek bir bağımlı haline gelmiştim. Bence bunu o da çok net hissetti ve bir süre sonra ondan asla vazgeçmeyeceğimin, her seferinde köpek gibi kapısına geleceğimin o kadar bilincindeydi ki bunu suistimal etmeye başladı. Stres topu gibi davranmaya başladı bana. Ağzına geleni söylerdi, bazen ilgisini üstümden öyle bir çekerdi ki yok oluyorum sanırdım. Yemeden içmeden kesilirdim. Sonra bir lütufmuş gibi bir parça sevgi gösterirdi, gözlerimin içi gülerdi. tekrar anlam kazanırdım. 

Yoyo gibi hissettirmiş bana kendimi. Ben bunu ayrılıktan sonra fark ettim. Canı istediği zaman aşağı saldı, canı istediğinde yukarı çekti. Elinde tuttuğunda bile ne zaman aşağı bırakacak diye korkuyla beklemişim.  

4 yıl sürdü. Sonunda öyle bir ayrıldık ki bu kadar saygısızlığı hak etmemiştim. Öyle bir şey yaşadım ki, Bana kendimi dünyanın en değersiz insanı gibi hissettirdi.

Ayrıyız artık. İlk başlarda çok zordu. Kaç gece nefessiz kalıp uyandım içimin sıkışmasından bilmiyorum. Ama geçti. 

Ben bu süreçte kendimi buldum. Çevremdeki insanlara ben gibi davranmıyormuşum onu fark ettim, sosyalleştim, özgüvenimin ne kadar düştüğünü fark ettim. Onu toparlamaya çalışıyorum ama zor. 

Diyeceğim o ki insan kime karşı ne hissedeceğine kendi karar veremiyor. Ama bu hissin ne kadarını karşı tarafa göstereceğinize karar verebilirsiniz. vazgeçilmez olduğunu hissettirmeyin. Çok seversem ve o bunu bilirse her şey düzelir demeyin. kendinizden taviz vermeyin. 

4. Öncelikle herkese cevaplar için teşekkürler sevgili süslüler, durumumun çok sağlıksız olduğunun bilincindeyim en başından beri. Bu durumu değiştirmek istiyorum gerçekten çünkü bana zarar veriyor şöyle anlatayım erkek arkadaşım başlarda bana inanılmaz ilgi gösterip kendine güvendirdi onu tanırken mükemmel biriymiş imajı çizdi sonra tabi zamanla kötü yönlerini de görmeye başladım. İşin işine çok çirkin olaylar girdi bana karşı yapmaması gereken şeyler yapıp sonra bizim sevgimiz bunları aşmaya yeter, biz birbirimizi seviyoruz gibisinden benim beynimi yıkayıp manipüle etti. Sürekli onda kalmamı istiyordu 24 saat dipdibe vakit geçirdikçe bende ona alıştım ve takıntılı onsuz nefes alamayan bi bağımlıya dönüştüm. Şu an @anonim 4 ün anlattığı tabloyla aynı durumdayım. Ne yaparsa yapsın haklıdır deyip geçiyorum her sorunda kendimi suçluyorum. Ayrılma fikri sanki ölümmüş dünyanın sonuymuş gibi gözüküyor ne yaparsa yapsın ondan ayrılamam sanki.

Benim ilk erkek arkadaşım bu insan yani öncesinde fiziksel ilişkilerim oldu ama aşk ve sevgililik boyutunda ilk ilişkim. Hayatım boyunca erkekler tarafından cinsellik dışında değer görmediğim içinde şu anki sevgilimin bana aşırı ilgili(ymiş) gibi davranması benim de ona taparcasına bağlanmama neden oldu, şu an erkek arkadaşım bunun farkında ve bu durumu kullanıyor. Beni köpek ediyor. Ve artık psikolojim çok bozuldu bu duruma bi dur demek istiyorum.

Özür dilerim çok uzun yazdım okuyanlara çok teşekkürler.

5. Ya süslüm ne kadar güzel farkındasın, kendini görebiliyorsun en önemlisi. Bu durumdan elbette kurtulacaksın. Umarım çok daha sağlıklı düşüncelerle güzel insanlarla olursun bundan sonra.

6. Süslü çok tehlikeli sulardasın :( çok uzun bir şey yazacağım, üzgünüm :D

İlişkimizin özellikle ilk 2 yılı o da bana kendimi prenses gibi hissettirmişti. Zaten ondan iyisini bulamam düşüncesinin altında bu temel yatıyor. Herkesle çok iyi anlaşırdı. Ailem, kuzenlerim Vs. 

Bana sürekli küçük küçük jestler yapar, şarkılar söyler, şiirler yazar, göğsünde uyuturdu. Sürekli iltifat eder, bulutların üstüne çıkarırdı. 

Bunun ardından şöyle bir evre geliyor, sizin ufak bir yanlışınız oluyor mesela ve bunu öyle güzel manipüle ediyor ki, mağdur rolünü öyle güzel oynuyor ki ona haksızlık ettiğinizi düşünüyorsunuz ama aslında çok önemsiz bir hataydı. Sonraki aşamada sürekli uyarı halinde kalıyorsunuz. "Bana çok iyi davranıyor, asla  onu üzecek bir şey yapmamalıyım"

herkes hata yapar, siz buna uğraştıkça yaptığınız hataların boyutları küçülüyor, karşınızdaki insan ilgisini yavaş yavaş  sizden çekmeye başlıyor  buna o kadar odaklanıyorsunuz ki sürekli "bir şey olacak, bir şey oldu, canı mı sıkkın, ben mi bir şey yaptım" diye tetikte geziyorsunız. Bundan sonraki aşama onun Tarafından takıntılı bir insan olduğunuza inandırılma aşaması.  "Sen abartıyorsun, üff senin psikolojin bozulmuş"

ağzı çok iyi laf yapıyor bu adamların. Gerçekten sorunun sizde olduğuna inanmaya başlıyorsunuz. Bir çay bardağını taşırken ne kadar odaklanırsanız o kadar çok dökersiniz. Aynısı oluyor. Siz tüm odağınızı veriyorsunuz, Açığınızı bulduğu anda güzel güzel eşeliyor karşı taraf. 

Sonra bir anda ilgi geri geliyor. Mutlu oluyorsunuz, bir şeyleri doğru yaptım herhalde diyorsunuz, hop ilgi gidiyor. "Haydaa kesin bi şey yaptım yoksa böyle davranmaz " diye döngüye tekrar giriyorsunuz. 

Ayrılmanızı tavsiye ederim. İnsanın aklını oynatmasına sebep toksik bir ilişki türü bu. Enkaz gibi çıkacaksınız bu ilişki bittiğinde. Süre uzadıkça toparlanma süreniz de uzayacak.

7. @ anonim 4 tam da tarif ettiğiniz gibi bi insan erkek arkadaşım, ve @ anonim 6'nın tarif ettiği gibi.

Neredeyse aynı adamlarla sevgili olduk zannettim okurken tam benim erkek arkadaşımı tarif etmişsiniz.

Benim en ufak hatamda sanki onu öldürmüşüm gibi nasıl yaptın bunu gibi ağır tepkiler vererek, sadece ikimize ait bi dünya varmış gibi beni çevremden soyutladı. Özgüvenimi yerle bir etti, yalnız kaldım. Hayatımın merkezi haline getirdi zorla kendini. Bağırıp çağırarak bunu yapmadı, bana vicdan azabı çektirerek yaptı. Sonrasında ona olan zaafımı fark edince de bağırıp çağırmaya vs. Başladı. Maşa gibi oynatıyor beni ve ben hala ondan vazgeçemiyorum, üzülüyorum.

Keşke bunları daha önce fark edip ayrılsaydım şuan bu kadar bağlanmamış olacaktım. Bitirmek çok zor geliyor ama bu şekilde devam edemem gerçekten akıl sağlığım bozulacak. Panik atak anksiyete geçirir oldum.

8. bi sorun olduğu kesin. destek almalısın.

9. iki tip baglanma var suslu guvenli ve guvensiz. guvensiz baglanma tipi de kacingan ve endiseli baglanma olarak ikiye ayriliyor. sen endiseli baglanma tipinde gozukuyorsun. daha detayli arastirmani oneririm.