sosyal fobim var galiba. sosyal ortamlarda çok heyecanlanıyorum, ellerim titriyor konuşmayı unutuyorum?

1. Bende de aynı problem vardı ve derinine indiğimde içten gelen bi mükemmel olma baskısından geldiğini fark ettim. Aptal ya da yetersiz görünmekten o kadar korkuyodum ki derslerde söz almak korkunç geliyodu mesela. Şuan hala tamamen aşabilmiş değilim ama velev ki aptalım amaan moduna girmek beni biraz da olsa rahatlattı açıkçası. Siz büyürken disiplinci/mükemmelliyetçi bi ebebeyniniz ya da öğretmeniniz etc var mıydı? Böyle şeyler de tetikleyebiliyrmuş

2. En iyisi toplantı konuşma öncesi dideral almak beta bloker olup tüm heyecanlanma belirtilerini götürüyor.

3. Psikologsuz geçmez diye biliyorum. Bende de sadece aile üyelerimin yanında yabancılarla telefonda konuşma, yeni birileriyle tanışma fobisi var. Aynı sizin gibi oluyorum. Bir adı varsa bilen paylaşsın, kötü hepsi gerçekten. Bir de psikolog da aslında çare değil yavaş yavaş özgüven kazandırıcı eylemler yapıyorsunuz bunların üstüne gidiyorsunuz ve öylelikle geçiyor. Tamamen kişinin kendi elinde yine. 

4. Evet süslü ben de aptal durumuna düşmekten, insanların arkamdan gülmesinden falan çok korkuyorum. Benim ailem mükemmelliyetçi değil ama babam ve abim çok eleştirirler beni. Abim ergenliğimde çok zorbalık yapardı bana. Bunu nasıl aştın peki süslü? Yardımcı olan kaynak, video,kitap, terapi vs var mı?

5. süslü benim de annem çok disiplinciydi bilmiyorum o mu etkiledi ama. açıkçası ben psikologa gitmedim ama tabii ki gitmenin yerini tutmaz hiçbir şey; bana self-love üzerine yazılar okumak iyi gelmişti, ve mükemmel olma baskısını üzerimden atmaya çalışmak da iyi geldi. benim yabancılarla çok problemim yoktur ama özellikle okulda, akademik olaylarda asla yapamıyodum derste sunum yapmak söz almak gibi, başarılı bi öğrenciyim ve hocalarımdan çok çekiniyodum ya bu salakmış derlerse diye. İmposter syndrome ve aptal görünme korkusu karışık bişeymiş yani benimki, daha ne desem bilemedim umarım siz de daha iyi olur ve hissedersiniz en kısa zamanda :)

6. Eğer okumadıysanız, empati kitabını okumanızı tavsiye ederim süslü, kitapta enoklofob bir karakter de var faydalı olabilir.

7. bu arada ben de çok zorbalık gördüm, mizacım eskiden daha utangaçtı (şuan değilim) bu yüzden de zorbalık yapası olan beni buluyodu sanırım onlar da tetiklemiş olabilir. şuan daha özgüvenli bi enerji yaydığımdan kimse bana kolay kolay kötü bir şey söyleyemez (20lerimin başındayım şuan) ama eskiden öyle değildi.

8. çok dertli olduğum bir konu. ama beni asıl dibe çeken kızarmam. bir anda kıpkırmızı kesiliyorum bu heyecanlı anlarda. ve kızardım kızaracağım korkusu beni çok geriyor. belki bu olmasa biraz saklamaya çalışabilirdim alışabilirdim ama mümkün değil. çok başarılı olabilecekken bu korkulardan dolayı hep geri durdum.

9. ben de aynı böyleydim, belki daha bile kötüydüm. sunum yapmak bir işkenceydi ya da mezun olduğum senelerde girdiğim berbat geçen iş görüşmelerini şu an bile hatırlayınca kalbim sıkışıyor. bunları geçtim telefonla konuşmak bile çok zordu benim için.

şimdi 29 yaşındayım tam olarak geçti diyemem, hala ciddi anksiyete sahibi bir insanım. ama eskisine göre daha rahat atlatıyorum. bayadır aynı yerde çalışıyorum ama hala biri toplantı var dediğinde elim ayağıma dolaşıyor mesela. ama sonra durup düşünüyorum. niye bu kadar geriliyorum? en kötü ne olabilir ki? bana verilebilecek en kötü tepkilere, olabilecek en kötü senaryolara hazırlıyorum kendimi. kafamda plan oluşturuyorum bunlara karşı, verilebilecek tepkilere cevaplar hazırlıyorum vs.. ama hiç bir zaman aklımdan geçirdiğim senaryolar gerçekten yaşanmıyor :)

iş hayatı bu anlamda çok değiştiriyor insanı. çalışmaya başlayınca bir yerde mecbur kalıyorsun. her gün işyerinde tanımadığın bir sürü insanla konuşuyorsun, toplantıda sunum yapman gerekiyor vs.. yani o iş görüşmelerine, farklı ortamlara gire gire bir süre sonra bir rahatlık geliyor. iş hayatına başladığımdan beri kendimdeki değişime inanamıyorum.

benim tavsiyem, olabildiğince erken okul dışında farklı ortamlara girmen. ne bileyim part time çalışabilirsin mesela, ya da bir yerde gönüllü olabilirsin. ya da mock interview gibi şeyleri araştırabilirsin. korktuğun şeyin üstüne gittiğinde, o kadar korkulacak bir şey olmadığını anlıyorsun bir noktada. bu hemen olmuyor, zaman alıyor. o yüzden sakın umudun kırılmasın. terapiye gitme imkanın varsa tabi ki git. ama ne olur kafana göre ilaç filan kullanma. ya da alkolden medet umma.

biraz uzun yazdım ama ne hissettiğini o kadar iyi anlıyorum ki, keşke biri bana bunları söyleseydi senin yaşındayken. ben bunların çok geç farkına vardım, umarım sen daha kolay bir şekilde atlatırsın :)

10. ya gerçekten bu soruya cevapları okumak o kadar iyi geldi ki. hepinizi çok iyi anlıyorum ve ss dahil hepinize rızalarınız dahilinde sarılıyorum <3